Η Μέρα της Μαρμότας

Το Γενάρη που μας πέρασε, κάπου έγραψα ότι έτρεμα το 2020 γιατί ήξερα πως θα ήταν δύσκολο και επίπονο. Και παρακάλεσα να μην τελειώσει ο Γενάρης.
Ήθελα να σταματήσει ο χρόνος.
Και να που σταμάτησε. Κυριολεκτικά και παγκόσμια.

Οι μέρες κυλάνε ήρεμα σχετικά - σήμερα είχα νεύρα, δεν ξέρω γιατί - , γρήγορα, χωρίς να είναι ιδιαίτερα εποικοδομητικές.
Σκεφτόμουν οτι θα μείνω σπίτι εσώκλειστη και θα είναι ευκαιρία να προγραμματίσω το μέλλον μου και να διαβασω.
Βλακείες.
Δεν έχω κάνει τίποτε. Οκ δουλεύω ατελείωτα με μικρά διαλείμματα να μιλήσω λίγο στο τηλέφωνο με γονείς και φίλους. Μέχρι να σηκωθώ από την καρέκλα, να φτιάξω κάτι να φάω, να πάω μια βόλτα στη γειτονιά (γιατί με δείχνει μισό κιλό πάνω η ζυγαριά από τα προχθες; Δεν εφαγα KFC!), πάει 8. Δεν θα προγραμματισω το μέλλον μου στις 8, πόσο μάλλον να διαβάσω εκείνα τα τεχνικά πράγματα.
Στις 830 μπορεί να δω ειδήσεις ή να μιλήσω με τον  κολλητό στην Αθήνα. Καμιά φορά θα πιω μαζί του ενα ποτήρι κρασί (όχι κάθε μέρα). Δεν θα δω Netflix γιατί δεν βρήκα κάτι που να θέλω να δω ή απλά δεν μπορώ να συγκεντρωθώ να δω τίποτε άλλο εκτός από το The Big Bang Theory.
Πάει 11. Μπαίνω κρεβάτι. Χαζεύω το κινητό. Διαβάζω 1-2 σελίδες από βλαμμένα βιβλία (τουτέστιν με κανένα βάθος).
Τελείωνει. Τη επόμενη, το ίδιο.
Έτσι ειναι η ζωή μάλλον στο κενό, όταν σταματάει ο χρόνος.
Σαν Μέρα της Μαρμότας.

Ημερολόγια μιας εσώκλειστης τουλίπας - Μέρα 7

Δεν θέλαμε μια αλλαγή να μας ταρακουνήσει; Νάτην! 

Όλος ο πλανήτης κλεισμένος στο σπίτι του σε total lockdown. 

Παραπονό δεν πρέπει να έχουν οι εσωστρεφείς αλλά και εκείνοι που δουλεύουν έτσι και αλλιώς από σπίτια τους. Πιο σκούρα τα βρίσκουν όσοι έχασαν δουλειές, είτε προσωρινά είτε μόνιμα, όσοι έχουν ιατρικά προβλήματα και φυσικά εκείνοι που έχουν τον ιό.

Εμείς οι υπόλοιπα απλά πρέπει να σκάσουμε και να το αποδεκτούμε.

Από την δική μου πλευρά, από τη μέρα που επέστρεψα από το ταξίδι, την περασμένη Πέμπτη, παραμένω στο σπίτι σε υποχρεωτικό αυτοπεριορισμό. Πήγα 2 φορές σουπερμάρκετ και από τότε είμαι σπίτι. 

Αυτές οι μέρες μου θύμισαν την ένδοξη περίοδο του freelancing μου.

Δουλειά έχω, παράπονο δεν έχω. Πρέπει φυσικά να βοηθήσω λίγο στο γραφείο, για να μην μου πουν "άκου να δεις τουλίπα δεν μας είσαι χρήσιμη αυτή την περίοδο". Οπότε σκαρφίζομαι διάφορα για να βοηθήσω.

Τις επτά μέρες που είμαι σπίτι συμβαίνουν τα εξής:

1) Μαγειρεύω όπως όλος ο κόσμος αρκετά συχνά. Δεν κάνω ψωμιά και κέικ όπως πολλοί που βλέπω στα insta stories μου, αλλά για άνθρωπος που μια ζωή έβγαινε έξω για φαγητό, δεν τα πάω και άσχημα.

2) Παίζει τρελό πλυντήριο. Με αφορμή τον ιό, πλένω συνέχεια. Λατρεύω τη διαδικασία του να βάζω ταμπλέτες στον κάδο, μαλακτικά, αποσκληρυντικά νερού αλλά και τον ήχο που κάνει το πλυντήριο. Η δε μυρωδιά των φρεσκοπλυμένων ρούχων, αχ!

3) Συγυρίζω ντουλάπια, σκουπίζω, σφουγγαρίζω, ξεσκονίζω. Πρώτη φορά το σπίτι είναι υπό τόσο έλεγχο.

4) Ακούω ανελέητα spotify, Εν Λευκώ ( Τζούμα σ' αγαπώ) και Pepper. Ανακαλύπτω καινούριες μουσικές, μια διαδικασία που μου έχει λείψει.

5) Μιλάω με φίλους στο τηλ, viber, instagram, whatsapp. Κάνω βίντεοκλήσεις το βράδι , πίνουμε ποτά και μιλάμε σαν να βρισκόμαστε στην αγαπημένη μας μπάρα.

6) Έχω απίστευτη δουλειά, του γραφείου και δικά μου. Τα έχω παίξει. Δεν με φτάνει ο χρόνος! Και σκέψου πως διάβασμα ακόμα δεν άρχισα.

7) Δεν βρήκα ακόμα σειρά να πορωθώ. Εισηγήσεις;

8) Έμαθα στον κολλητό μου στην Αθήνα πως να φτιάχνει Dry Martini μέσω βιντεοκλήσης. 

9) Κάνω τις γνωστές βόλτες στη γειτονιά. Στόχος περίπου 2-3 Km τη μέρα/νύκτα.

10) Αποφεύγω το facebook. Έχει  καταντήσει μια μπούρδα. Από την άλλη λατρεύω insta stories, παίζει χιούμορ και βιντεάκια τύπου "How To".

11) Δεν θέλω να κοιμάμαι συνέχεια - ίσα ίσα ο ύπνος με παίρνει στις 1.30 περίπου κάθε βράδι. Ισως το γεγονός ότι δεν βγαίνω έξω, αν και δουλεύω, να ξεκουράζει το σώμα μου. Επίσης η έλλειψη συναναστροφής με αρνητικές ενέργειες τελικά συμβάλει.

12) Πίνω περίπου μισό μπουκάλι κρασί ή 1 gin 'n' tonic τη μέρα. Το καλοκαίρι θα βγω στην παραλία και θα προκαλέσω τσουνάμι και δεν το εννοώ μεταφορικά.

13) Συνεχίζω την ανασκόπηση των τελευταίων βδομάδων, μηνών. Είμαι πιο ήρεμη. Δεν ξέρω γιατί. Δεν έχει αλλάξει κάτι σε συγκεκριμένες καταστάσεις. Μήπως να σκεφτώ σοβαρά να μονάσω;

14) Όταν τελειώσω όλα αυτά που έχω να κάνω, σκέφτομαι μήπως αρχίσω να γράφω κάτι. Τώρα είναι καιρός.

Πες μου πως περνάς εσύ.

UT.

Το γκελ

Υπάρχει το εξής φυσικό φαινόμενο: Όταν πέσεις με φόρα στη θάλασσα με τα πόδια και αγγίξουν την άμμο, τότε αυτόματα, το σώμα σου θα αντισταθεί και τα πόδια σου θα τεντώσουν προς τα πάνω για να βγεις στην επιφάνεια. Κάνουν δηλαδή ένα γκελ.

Έτσι είναι και στη ζωή. Όταν πέφτεις σε κάποια φάση θα κάνεις γκελ και θα ανέβεις.
Όσο πιο μεγάλη θέληση, όσο πιο πολύ νεύρο έχεις, τόσο πιο γρήγορα θα ανέβεις στην επιφάνεια.

Το 2020 μου όπως θα έχεις διαβάσεις, δεν είναι μια απλή βόλτα στο πάρκο.
Έχει πολύ πράμα. Δικό μου εσωτερικό, αλλά κυρίως, εξωτερικές καταστάσεις που δυστυχώς δεν μπορούσα να κάνω κάτι για να εμποδίσω.
Ίσως μερικές...ίσως να έπρεπε να τους δώσω πολύ πιο μικρές διαστάσεις. Πιθανόν. Αλλά βλέπεις, όταν θες να ζήσεις ένα παραμύθι...το κάνεις χολιγουντιανή παραγωγή, χωρίς να υπάρχει budget. Και χρεωκοπείς. Τέλοσπαντων.

Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι σήμερα 6 Μαρτίου 2020, 2 μήνες και 6 μέρες μετά, βλέπω πιο καθαρά, πέντε πράγματα.
Μέρα με τη μέρα, πολεμώ περισσότερο να ανέβω στην επιφάνεια πιο γρήγορα.

Η χειρότερη στιγμή ήταν μια Παρασκευή νύκτα, μέσα Φεβρουαρίου που με βρήκε στα πατώματα να διερωτούμαι, γιατί όλα - εξαίρεση οι φίλοι όπως ξανάπα - μου πήγαιναν τόσο κόντρα όσο ποτέ άλλοτε. Απάντηση δεν πήρα. Αλλά θυμάμαι εκείνη τη νύκτα. Πολύ σκοτεινή. Και πρώτη φορά κάθισα κυριολεκτικά στο πάτωμα της κουζίνας. Το ποτήρι με το ουίσκι μου λειπε και είχα σκηνή από ταινεία.

Τις τελευταίες 2- 3 μέρες το παλεύω. Να σηκώνομαι όταν πέφτω για συγκεκριμένα πράματα. Μιλω με τις κολλητές μου για να τα βγάλω όλα από μέσα μου, για να μου φύγει η απογοήτευση. Μου περνάει. Οι φίλες δεν φεύγουν. Σημαντικό.
Σκέφτομαι το μέλλον μου, τουλάχιστον στο επαγγελματικό. Βγάζω σιγά-σιγά άκρη. Πάντα ήμουν άνθρωπος της επαγγελματικής πορείας ("καριέρας") και τώρα είναι καιρός για ένα τεράστιο βήμα. Τεράστιο όμως. Νιώθω καλά. Νιώθω ότι ειναι σωστή κίνηση στο σωστό χρόνο.

Σκέφτομαι κάποια οικογενειακά. Θα τα βρούμε. Με κάποιο τρόπο.

Τα προσωπικά τα σκέφτομαι; Μετά το crash and burn που ακόμα στο μυαλό μου παραμένει ένα ερωτηματικό, ίσως να αφεθώ. Να ηρεμήσω. Δεν ξέρω τι θα γίνει. Σίγουρα πια, θα είμαι πιο προσεκτική. Λιγότερο με τα μούτρα. Πολύ λιγότερο.

Διαβάζω για τα μαθήματα μου καλύτερα, πιο συγκεντρωμένα. Δυσκολεύτηκα πολύ τις τελευταίες μέρες να συγκεντρωθώ. Κρίμα ήταν, σωστό δεν ήταν, αλλά αυτό ήταν.
Όμως την επόμενη βδομάδα έχω εξετάσεις. Θα το προσπαθήσω. Στείλε θετική ενέργεια. Θέλω πολύ αυτό το πτυχίο.

Ωραία τα γκελ. Και πιο ωραία, όταν φτάσεις στον πάτο και συνειδητοποιήσεις πως the only way is up.

Confession (and confetti) time.

Εξομολόγηση 1 : Ακυρώθηκε το ένα από τα 2 ταξίδια δουλειάς λόγω του ιου και ανάσανα. Θα έλειπα από Κύπρο 10 μέρες. Μπορεί πέρσι να λυπόμουν, αλλά φέτος λόγω διαβάσματος ίσως κερδίσω 3 μέρες.

Εξομολόγηση 2: Ίσως να τα έκανα θάλασσα στα υποτιθέμενα ερωτικά μου θέματα (δες προηγούμενα ποστ). Έδωσα τη σημασία μου πολύ εύκολα αλλά δεν έκανα έξυπνο, τσαχπίνικο παιχνίδι. Ξέρω τι θα πεις " αμα σ αρέσει κάποιος δίνεις σημασία και δεν παίζεις παιχνίδια". Ναι, οκ. Αλλά δεν θα πείραζε να μην ήμουν όλη μέρα πάνω από το τηλέφωνο - προφανώς κατάλαβα λάθος. Όσο και αν ήταν και ο άλλος πάνω από το τηλέφωνο συνέχεια. Ήθελε σημασία απλά; Μπορεί. Σκατά.

Εξομολόγηση 3: Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ να διαβάσω. Σαν ένα τυπικό μαθητούδι σκέφτομαι την crash and burn φάση μου. Καλά, 40 χρονών γαϊδούρα...συναισθηματική ανωριμότητα ολέ. Πώς ξεκολλάς; Ειδικά όταν πρέπει να είσαι κολλημένος σε ένα γραφείο να διαβάζεις τεχνικούς όρους.

Εξομολόγηση 4: Θέλω μια μεγάλη αλλαγή ζωής, με ένα happy end  (ή έστω happy beginning and continuity). Είσαι της σχολής "αν είναι κάτι καλό θα έρθει;" ή "get out there, συν Αθηνά και χείρα κίνει";

Εξομολόγηση 5: Ας υποθέσουμε ότι είχα ελεύθερο χρόνο, ας υποθέσουμε ότι δεν πέθανα στη δουλειά και στο διάβασμα. Αν είχα ελεύθερο χρόνο....θα τον πέρναγα στα cafe; στα μπαράκια; Είναι αυτός τρόπος ζωής; Χμ, ίσως να έγραφα ( επιτέλους να άρχιζα).

Εξομολόγηση 6: Crash and fucking burn. Νιώθω Loser.

Μας φάγανε οι σκέψεις

Σκέφτομαι. Σκέφτομαι πολύ. Πάρα πολύ. Αλύπητα.
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, το μυαλό μου δεν σταματάει.
Ατάκες όπως " σόρι δεν το σκέφτηκα" ή "δεν μπορώ να σκεφτώ", δεν συνηθίζω να τις ξεστομίζω. Και όποτε το κάνω, είναι για να με αφήσουν ήσυχη.
Φυσικά και το σκέφτηκα. Σκέφτομαι πάντα όλα τα ενδεχόμενα. Συνέχεια.

Αυτή την περίοδο, όπως θα έχεις καταλάβει συμβαίνουν πράγματα στη ζωή μου, που δεν μπορώ να διαχειριστώ καλά. Μερικά είναι εκτός ελέγχου μου, εκείνα που είναι στον έλεγχό μου, χάνω τον έλεγχο.
Αυτό που κάνω, αφού τελειώσω το αυτομαστίγωμα, είναι να προσπαθήσω να σκεφτώ με κάποια λογική, τουτέστιν, να βάλω τα πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις.

Γιατί αυτό είναι, φίλη/ε. Οι σωστές διαστάσεις είναι το κλειδί της υπόθεσης.

Χθες το βράδι, καθώς παρακολουθούσα το Fleabag - που μου σύστησαν ότι είναι σούπερ και εξάλλου το έγραψε η ίδια που έγραψε τον πρώτο κύκλο του εξαιρετικού Killing Eve - δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ. Σκέψου ότι θεώρησα πως το Fleabag ήταν μίζερο. Η πρωταγωνίστρια, σε συνεχές αδιέξοδο, να προσπαθεί  με χιούμορ, με σαρκασμό, με πολύ ανούσιο σεξ, να τα βγάλει πέρα. Δυστυχώς βρήκα πολλά κοινά, εκτός από το ανούσιο σεξ που δεν προκύπτει (ευτυχώς - να μην σου τύχει να κάνεις ανούσιο σεξ. Κακό, για τη ψυχή). Μιζέρια στο μυαλό.
Με έπιασε ένα παράπονο, πως δεν μου πάει κάτι καλά στη ζωή μου.
Το μόνο που διέκρινα πως πάει καλά, είναι οι φιλίες μου. Οι 2-3 φίλοι που τον τελευταίο καιρό δεν με αφήνουν μόνη και έχουν την έννοια μου. Σπουδαίο πράμα, να μην εξαφανίζεται ο άλλος στα δύσκολά σου. Είναι εκεί. Κάθε μέρα, κάθε λεπτό.
Θα έπρεπε να είναι αρκετό ε;
Είναι. Στο τέλος του αυτομαστιγώματος.
Πιο πριν όμως;

Σήμερα ξύπνησα, άργησα να αφήσω το κρεβάτι, διάβαζα ένα πολύ light βιβλίο στο κρεβάτι. 11 σηκώθηκα, έκανα δουλειές και κάθισα να δουλέψω.
Το μυαλό μου δεν σταματά. Πρέπει να βάλω 2-3 πράματα σε σωστές διαστάσεις:
1. Δεν μπορώ να ελέγξω τη ροή πραγμάτων που δεν με αφορούν άμεσα.
2. Δεν είναι τόσο σημαντική η σημασία αυτού που μου αρέσει και που έχει εξαφανιστεί εδώ και λίγες μέρες. (κόλλημα - αυτομαστίγωμα).
3. Δεν θα είναι πάντα τόσο χάλια τα θέματα της δουλειάς.

Αυτά τα τρία. Συνέχεια στο μυαλό. Κουράστηκα.

UT

Rollercoaster

- Όλα καλα; με ρώτησε από την άλλη πλευρά του τηλεφώνου. 

Τί να της έλεγα τώρα; Δεν έχουμε και την πιο ειλικρινή σχέση του πλανήτη. Αν δεν αντέχεις να ακούσεις την αλήθεια του άλλου, τότε ακους ότι θες. Και ο άλλος με τα χρόνια σου λέει "λευκά ψέματα".

- Ναι, όλα καλά, απάντησα χωρίς να καταφέρω να αλλάξω τον τόνο της φωνής μου.

- Δεν σε ακούω καλά. Σε γέννησα εξάλλου, είπε με ένα χαμόγελο αμηχανίας.

- Καλά είμαι. Απλά κουρασμένη.

- Οκ, και έκλεισε το τηλέφωνο. Δεν θα επέμενε περισσότερο. Βαθιά μέσα της ξέρει πως δεν είναι κούραση φυσικά. Αλλά έχει άλλα στο μυαλό της. Μια κόρη που είναι πεισματάρα και στην κοσμάρα της, δεν είναι ένα από αυτά. 

Η φράση "απλά κουρασμένη" είναι το μεγαλύτερο μου άλλοθι τα τελευταία χρόνια. Δεν λέω ψέματα εξάλλου. Από τα 26 μου, δουλεύω, δουλεύω, δουλεύω. Από τον Ιούλη φόρτωσα και διαβάσματα στο μιξ. 

Αλλά δεν είμαι κουρασμένη, όπως θα ήθελα να είμαι και να δηλώνω. 

Μακάρι να ήμουν απλά διαλυμένη σωματικά. 

Αν μη τι άλλο, δεν θα είχα την ενέργεια να σκέφτομαι και να αυτομαστιγώνομαι.

Θα ήμουν απλά κουρασμένη και θα κοιμόμουν.

Δεν θυμάμαι την τελευταία φορά που δεν σκέφτηκα ακραία πράγματα για 1 λεπτό. Που δεν έτριξα τα δόντια από το άγχος.

Τον τελευταίο μήνα, άμα πολύσκέφτομαι, βάζω ακουστικά, διαλέξω ένα playlist στο Spotify όχι πολύ λυπητερό, και περπατώ. Αν δεις μια μέσα στα μαύρα μεσάνυκτα, να περπατάει στο κέντρο της Λευκωσίας, εγώ είμαι. Κάνω τουλάχιστον 4 χιλόμετρα κάθε φορά. Το ρεκόρ μου είναι 8,6.

Δεν περπατάω κάθε νύκτα. Αν και θα το ήθελα. Όταν πηγαίνω σπίτι όμως από αυτόν τον περίπατο και με πονάνε τα πόδια μου, τουλάχιστον ηρεμά εκείνο το μαύρο πράγμα μέσα μου. Και κοιμάμαι.

Την επόμενη μέρα το ίδιο. Σαν roller coaster οι σκέψεις και η διάθεση. Πάνω, κάτω, πάνω και κάτω.

"Θες ένα έρωτα", μου είπε τις προάλλες μια καινούρια  φίλη καθώς αράζαμε στο τζάκι της.

Είναι θέμα έρωτα όλο αυτό;

Έχω κουραστεί να είμαι ωραία, μόνη και ατυχής; Το μόνο σίγουρο.

Αυτό έχω ανάγκη;

Δεν ξέρω.

Υ.Γ Απολογούμαι στους 2-3 φίλους που με ακούνε να είμαι τόσο ολόμαυρη. Θα απολογηθώ και σε σένα. Σόρι.

Wanna go out with me?

Σπάνια έχω ζήσει ερωτικό ραντεβού, σαν αυτά που βλέπουμε στα φιλμ.

Στα φιλμ, ο ένας ζητά από το άλλο άτομο να βγουν. 

- Want to go to dinner with me?

- Yes ( απαντά αυτή/ός με ενα χαμόγελο του τύπου "επιτέλους μου ζήτησε να βγούμε")

- Shall I pick you up at 7 pm?

- It's a date!

Τόσο απλά. Τόσο ξεκάθαρα.

Στις 7 παρά 2, βρίσκεται έξω από την πόρτα της. Κτυπά το  κουδούνι. Αυτή ανοίγει, φορώντας ένα υπέροχο φόρεμα, μαλλιά τύπου ανέμελα αλλά δεν εξέχει ούτε και μία τρίχα. 

- Ready?, της λέει σκάζοντας ένα χαμόγελο.

Και αυτή χαμογελάει.

Φτάνουν στο εστιατόριο. Κάθονται απέναντι. Παραγγέλνουν. Τρώνε από 2 ή 3 κουταλιές. Πίνουν κρασί και κοιτάζονται κατάματα. Σε κάποιες περιπτώσεις, το σενάριο του θέλει να γελάνε κιόλας και να μιλάνε για τα παιδικά τους χρόνια.

Φεύγοντας από το εστιατόριο, περπατάνε στα σοκάκια. Σταματάνε μπροστά από το σπίτι της. Είναι το πρώτο ραντεβού, δεν θα ανέβει πάνω. 

Την κοιτάει, τον κοιτάει, σκύβει, την φιλάει.

Ένα τέλειο φιλί.

Την αποχαιρετάει και καθώς απομακρύνεται, γυρνάει πίσω και την κοιτάζει μια ακόμα φορά χαμογελώντας.

Πες μου ειλικρινά. Έχεις ζήσει κάτι τέτοιο;

Πώς ήταν το καλύτερο σου πρώτο ραντεβού;

Τώρα θα μου πεις, πόσο δύσκολο είναι; Του αρέσεις, σου αρέσει, βγαίνετε.

Ναι, αυτό συμβαίνει υποθέτω συνήθως στον κανονικό κόσμο.

Στον κόσμο της τουλίπας, σπάνια.

Και όταν συμβεί, να είσαι σίγουρος/η αγαπητή/ε πως βαριέμαι από το πρώτο δευτερόλεπτο σε αυτό το ραντεβού.

Σκέψου να είσαι η τουλίπα, να σου αρέσει κάποιος, να βγαίνετε για ποτά μετά τη δουλειά 2-3 φορές και να μην ξέρεις τι παίζει. Πόσο μάλλον να παίξει το πιο πάνω σενάριο. 

Είμαι πεπεισμένη πως η γλώσσα του σώματος δεν είναι η καλύτερη ένδειξη για να δεις αν κάτι ειναι ραντεβού ή απλά φιλικά ποτά. Γιατί αν εσύ είσαι 'κλειδωμένος" ο άλλος το εκλαμβάνει ή ως έλλειψη ενδιαφέροντος ή  ως κάτι απροσδιόριστο που όμως δεν βοηθάει την κατάσταση.

Και μετά σκέφτεσαι τι πήγε λάθος ή τι, τελοσπάντων δεν τσουλάει.

Αχ, αυτά τα φιλμ...μας κατάστρεψαν τον ρεαλισμό :)

Σώσε με

Σκέφτηκες καμιά φορά πως θα αντιδρούσες, αν βρισκόσουν απέναντί σου όταν έλεγες κάτι; Καλό ή κακό, νέο ή όχι, σχόλιο, ατάκα, παραδοχή, επίθεση, μονόλογο.
Σε φίλο, σε εραστή, ερωμένη, συνάδελφο, συγγενή.
Δεν θα ήταν ενδιαφέρον;
Σκέφτηκες καμιά φορά ότι αυτά που λες ο άλλος μπορεί να μην μπορεί να τα διαχειριστεί και γι' αυτό δεν αντιδρά ή αντιδρά με ένα τρόπο που δεν καταλαβαίνεις;
Είναι όντως ενδιαφέρον.

Τις προάλλες, παραδέχθηκα σε μια πολύ φίλη μου, ότι με έφαγε ένας φαύλος κύκλος από τον οποίο δεν μπορώ να αποδράσω ( δες το προηγούμενο ποστ - χωρίς τη θετική πινελιά του φλερτ). Της είπα επίσης ότι δεν βρίσκω πια νόημα σε κάτι (το οποίο εννοώ) . Αυτές τις δύο ατάκες τις έριξα απλά, χωρίς κανένα απολύτως φίλτρο, σαν οβίδα.

Τί περίμενα να μου πει; Δεν ξέρω. Περίμενα να με λυπηθεί; Όχι. Τί γενικά περίμενα; Τίποτε. Απλά το έριξα. Μπορεί να ήταν σαν μια μικρή σανίδα σωτηρίας; Μπορεί τελικά.

Θυμήθηκα αυτή την ελληνική ταινεία του 2001 με τίτλο "Σώσε με".
Η περίληψη λέει "Η ταινία είναι το πορτραίτο μιας σύγχρονης γυναίκας. Κεντρική ηρωίδα η Αννα, μια κοπέλα που η λαχτάρα της να αγαπήσει και ν' αγαπηθεί, την οδηγεί σε μια σειρά από λάθη και, τελικά, σε αδιέξοδο. Παγιδεύεται στα λάθη που έχει κάνει στη ζωή της και δίνει μάχη να ξεφύγει από τον ασφυκτικό κλοιό τους. Μία ταινία που κατορθώνει με τον πιο ειλικρινή και άμεσο τρόπο να απεικονίσει για τα τραύματα και τις πληγές που κρύβονται στις ψυχές των ανθρώπων μιας μεγαλούπολης." 
Σε κάποια φάση γράφει σε ένα χαρτί τη φράση "Σώσε με". Δεν θυμάμαι καλά, αλλά αυτό το χαρτί ήταν η έκκλησή της.

Σώσε με λοιπόν.

Εν τάχει

Είναι κάτι φάσεις της ζωής σου που ξέρεις πως όσο και να προσπαθείς να έχεις ρουτίνα, το μυαλό σου και η καρδιά σου επιζητούν κάτι άλλο. Κάποιες φορές μπορείς να αγνοήσεις αυτό το ένστικτο και να είναι οκ, αλλά κάποιες άλλες όχι.
Από το 2015 μου έχει βγει ο πάτος στη δουλειά. Κάνω εκατόν πράγματα με ένα αυστηρό πρόγραμμα. Το 2019 αποφάσισα να γίνω και μαθήτρια. Από τον Ιούλη μέχρι τον Νοέμβριο, πρέπει να έζησα 1-2 κρίσεις πανικού. Από τον Νοέμβριο μέχρι το Δεκέμβριο, έπεσαν κάπως οι ρυθμοί. Για πρώτη φορά όμως ένιωσα πως το 2020 θα είναι δύσκολο από όλες τις απόψεις.
Είμαστε στις 28 Ιανουαρίου. Ζω μια δύσκολη καθημερινότητα η οποία όμως ξέρω πως θα γίνει ακόμα δυσκολότερη από το Μάρτιο και μετά. Αν είχα τη μαγική δύναμη θα τράβαγα τον Ιανουάριο από τα μαλλιά να μην φύγει. Τόσο τρέμω το μετά.

Όμως. Δώσε βάση εδώ. Όσο και αν αγχώνομαι, όσο και αν τρέχω, όσο και αν νιώθω ενοχές που πολλές μέρες δεν καταφέρνω να ξυπνήσω 6 για να μελετήσω ή δεν τρέχω τις έξτρα δουλειές μου όσο θα ήθελα, νιώθω κάτι άλλο: θέλω να παίξω στα ερωτικά μου.

Αλλά, δεν έχω ώρα. Όταν παίζω, χάνω 4-5 ώρες από την καθημερνότητα μου και πάνε όλα πίσω. Τα σαββατοκύριακα είμαι μέσα στο άγχος να κάνω πρόγραμμα για να βγάλω δουλειά  όμως δεν τα καταφέρνω γιατί ονειροπολώ.

Τί έγινε;
25 ξανά;

UT.

On dating.

Θα έλεγε κανείς πως μετά από τόσα χρόνια πρώτων ραντεβών, πρώτων γνωριμιών, πρώτων ποτών, πρώτων κουβέντων, θα καταλάβαινα αν παίζει κάτι με τον τύπο απέναντι.

Και όμως.

Εγώ η τουλίπα, που κατά τα άλλα έχω 6η αίσθηση - λέμε τώρα- , που το ένστικτό μου πολλές φορές βγαίνει σωστό, στα ερωτικά μου είμαι σκράπας. Δεν έχεις ξανασυναντήσει πιο αλλού ξημερωμένο άνθρωπο στα ερωτικά του. 

Θα ήθελα να γράψω για τα "αποτυχημένα"μου ραντεβού, όπως υποσχέθηκα αλλα τελικά, τι είναι αποτυχημένο και τι πετυχημένο; Ιδού 2 παραδείγματα. Το αποτέλεσμα είναι κάπως παρόμοιο. Ή μήπως δεν είναι; Η αποφαση δική σου.

1ο σενάριο

Γνωρίζεστε μόνο διαδικτυακά. Ο τύπος είναι αμήχανος. Το ίδιο και εσύ. Δίνετε ραντεβού σε ένα ουδέτερο χώρο, με κόσμο ώστε να μην υπάρχει αμηχανία. Είναι χαμογελαστός, το ίδιο και εσύ. Δεν υπάρχει ιδιαίτερη σωματική επικονωνία, δεν ακουμπούν χέρια, πόδια, ούτε καν κατά λάθος. Ρωτάς πράγματα για να αποκτήσετε κοινό έδαφος, ξέρεις χόμπι κλπ.. Ειναι ντροπαλός, άρα είναι λογικό. Απαντά, με λίγα λόγια. Προσπαθείς να είσαι ευχάριστη και φιλική για να μην τον τρομάξεις. Αλλά δεν πολύπάει η φάση, γιατί αν και έχετε κάποια κοινά επί της ουσίας κάπως νιώθεις πως δεν σε αφορούν αυτά που σου είπε. Περνάτε μαζί περίπου 2 ώρες. Η αλήθεια είναι πως θα ήθελες να πας σπίτι, στο κρεβάτι, μόνη σου με το Netflix. Βγαίνετε από το μπαρ, σε κοιτάει γιατί δεν ξέρει πως θα αποχαιρετιστείτε και αν θα υπάρξει δεύτερο ραντεβού. Οπότε εσύ συνειδητά, κάνεις είτε χειραψία (σαν να είσαι υπουργός) είτε κρατάς λίγη απόσταση και αποχαιρετάς χαμογελαστά χωρίς να λες κάτι άλλο. Φεύγεις.

2ο σενάριο

Γνωρίζεστε 3-4 χρόνια ήδη από κοινούς φίλους. Τον συμπαθείς, αλλά δεν είχατε ποτέ ιδιαίτερη επικοινωνία εκτός από κάποια social media σχόλια. Ξαφνικά αρχίζετε και μιλάτε. Βρίσκετε κοινά, η κουβέντα κάθε φορά μπορεί να πάει από μισή ώρα μέχρι 2-3 ώρες. Είναι ωραία. Κανονίζετε μετά από ένα μήνα να συναντηθείτε. Σε ένα κοινό χώρο, που αγαπάτε και οι δύο. Δεν είναι ραντεβού γιατί μπορεί να είστε απλά φίλοι (σωστά;). Κάθεστε στο μπαρ, αμήχανα. Αρχίζετε μιλάτε, στην αρχή δειλά όμως μετά από 1 ποτό ψιλοχαλαρώνετε. Τυχαία αγγίζετε τα πόδια σας, ίσως τα χέρια σας. Είναι άνετος μαζί σου. Εσύ είσαι προσεκτική. Στην τελική, ξέρεις ότι του αρέσει η προσωπικότητα σου αλλά δεν ξέρεις αν του αρέσεις ερωτικά. Ούτε συ ξέρεις τι θες έτσι κι αλλιώς. Είσαι προσεκτική, ίσως όχι τόσο χαλαρή όσο θα ήθελες. Στο 2ο ποτό, παίρνεις θάρρος και τυχαία αγγίζεις ένα γόνατο, ρίχνεις ένα έντονο βλέμμα που πάει άντε το πολύ 3 δευτερόλεπτα. Η ώρα περνάει, μιλάτε για πολλά θέματα, κάποια πολύ προσωπικά. Περνάτε 5 ώρες μαζί. Ακόμα δεν ξέρεις αν ήταν απλά μια καλή παρέα ή αν υπάρχει κάτι. Βγαίνετε έξω. Πρέπει να αποχαιρετιστείτε αφού ήρθατε με διαφορετικά αυτοκίνητα. Κάνεις ένα βήμα μπροστά, σκύβει σε φιλάει στο μάγουλο. Τον αγκαλιάζεις απλά. Αμηχανία. Φεύγεις.

2019

8 προορισμοί. 2 καινούριοι.

30 διαφορετικά αεροπλάνα

20+ check in

5 βδομάδες μακριά από την Κύπρο.

1,000 περισσότερες ανάσες ελευθερίας.

2 φορές η γιαγιά, μάνα της μαμάς, στην εντατική

1 φορά ήμουν σίγουρη πως δεν θα έβγαζε τη νύκτα

1,000 σκέψεις για όλες εκείνες τις φορές που έκανε την παιδική μου ηλικία πιο όμορφη

1 γιαγιά λιγότερη, η μάνα του μπαμπά

1 κηδεία

1,000 δάκρυα

1 γάμος, αγαπημένης ξαδέρφης

1 αρραβώνας αδελφής

1,000 φορές " είναι η σειρά σου'.

1 κείμενο μου παρουσιάστηκε σε κατάλογο έκθεσης

1 κείμενο μου αναγνώστηκε από επαγγελματία ηθοποιό στο Σεζόν Γυναίκες

1,000 ανάσες-φουσκώματα περηφάνιας

1 απωθημένο εμφανίστηκε

1 απωθημένο εξαφανίστηκε

1,000 στιγμές συνειδητοποίησης ότι δεν είναι ανάγκη να είναι "τράβα με, κι ας κλαίω" ο έρωτας.

25 βράδια που δούλεψα

10 βδομάδες φυσιοθεραπεία

25 συνειδητοποιήσεις ότι δεν μου φταίει ότι κουράστηκα, αλλά το ότι δεν το έκανα για δική μου δουλειά.

10 μέρες εντατικών μαθημάτων

1 εξέταση

100+ ώρες διάβασμα

1 reunion φιλίας 20 χρονών

5 μέρες μαζί στο νησί

0 μέρες ένιωσα πως πέρασαν από την τελευταία φορά που βρεθήκαμε

1 δεκαετία

10 χρόνια

...Δεν είμαι έτοιμη για την ανασκόπηση αυτή :)

Καλή χρονιά φίλη/ε. Η νέα αρχή είναι σπουδαίο πράγμα.

UT

Digital Love

Τα αποτυχεμένα tinder dates θεωρούνται ενεργή ερωτική ζωή;

UT.

Υ.Γ. Θα το αναλύσω στο επόμενο post αλλά κάνω γκάλοπ. Go.

Οι ανάδρομοι

Υπάρχει ανάδρομος, μου είπε μια φίλη πριν μια βδομάδα.

Εξ ού και το τελευταίο post.

Δεν ξέρω για τον δικό σου ανάδρομο, αλλά ο δικός μου συνεχίζεται.

Θα επανέλθω όταν έχω διάθεση να γράψω ένα θετικό post. Οχι γιατί δεν πρέπει να αποδεχόμαστε τις σκατοφάσεις μας, αλλά γιατί εδώ που ζούμε, με τον ηλίθιο κόσμο που συναναστρεφόμαστε, καταντήσαμε να μην μπορούμε να διακρίνουμε το φως.

Θα επανέλθω - σύντομα εύχομαι - με φως.

UT

Uncomfortably Numb

"Δεν είσαι numb", έγραψε πίσω ο κολλητός σήμερα, Δευτέρα πρωί καθώς βγήκα από ένα ραντεβού δουλειάς και ετοιμαζόμουν για το επόμενο, στην άλλη άκρη της Λευκωσίας. Του έστειλα μήνυμα " Νιώθω uncomfortably numb".
" Γιατί το λες αυτό΄;" απάντησα κοιτώντας γύρω μου και νιώθοντας ψυχολογικά εντελώς μουδιασμένη.
"Γιατί έαν ήσουν δεν θα μου το έλεγες". Χμ, άρα εαν εκφράζομαι υπάρχει ακόμα σωτηρία; Ότι με ενδιαφέρει ακόμα, ότι υπάρχει ελπίδα;
Δεν ξέρω.
Δεν νιώθω καλύτερα στα ταξίδια. Ναι, βοηθάει η εναλλαγή σκηνικού, αλλά ξέρω πως είναι προσωρινό και πως ουσιαστικά δεν θα συμβεί κάτι στο ταξίδι για να αλλάξει κάτι ερχόμενη πίσω στην Κύπρο. Δεν είναι ότι φαντάζομαι σενάρια "Before Sunrise", αλλά μου έχει λείψει κάτι σε αυτό το κομμάτι. Είμαι μουδιασμένη.
Το ότι στη δουλειά, δεν ξέρω εαν βαδίζω καλά, ή αν θα οδηγήσει κάπου όλο αυτό, δεν βοηθάει.
Το ότι αλλάζουν πολλά γύρω μου, σχέσεις φίλων και συγγενών αλλά εγώ μένω ίδια επίσης δεν βοηθάει.
Μήπως το Uncomfortably Numb είναι επειδή νιώθω πως είμαι η σταθερή αναφορά; Τόσο σταθερή που νιώθω ότι έχω τσιμεντοποιηθεί;
Δεν συμβαίνει κάτι. Γνωρίζω πως υπάρχει κόσμος που του αρέσει η ζωή μου. Ταξίδια, εστιατόρια, μπαρ- αν και πιο αραιά- και μια δουλειά κοντά σε αυτό που θέλω να κάνω, φίλοι καλοί κλπ.
Ουφ φτάνει να τα εξηγώ και να προσπαθώ να βγάλω άκρη, 13 χρόνια αυτό το blog τα ίδια και τα ίδια.
Από την άλλη, όταν δεν περιμένεις κάτι, είναι ανακούφιση. Δεν περιμένεις ένα τηλέφωνο, δεν περιμένεις να φλερτάρει πίσω κάποιος, δεν περιμένεις πχ να σου κάνουν έκπτωση σε ένα λογαριασμό. Δεν περιμένεις, άρα δεν έχεις να χάσεις.
Στέλνεις ένα μήνυμα και δεν σε ενδιαφέρει πως θα απαντήσει κάποιος.
Σε πολεμάει κάποιος στη δουλειά και σκέφτεσαι "χμμ ναι καλά, βαριέμαι και να ασχοληθώ".
Τελικά μήπως είναι καλή φάση αυτή;

Η επιστροφή

Μετά από 2 μήνες που ήμουν εσώκλειστη για μελέτη ( 3 αν υπολογισεις τις προετοιμασίες του καλοκαιριού), είμαι έτοιμη να βγω στον έξω κόσμο, στους φίλους μου, στη ζωή μου, στην αναζήτηση του "τέλειου γκομενου" ( μπορείτε να γελάσετε φυσικα) και στον καναπε μου. 

Ειμαι διαλυμενη σωματικα, ηρεμη ομως ψυχικα. Να δεις αγαπημενε αναγνωστη πως αυτο το κλεισιμο στο σπιτι και η αποφυγη συναναστροφης με κοσμο που με προβληματιζε, μου εκανε καλο.

Οσο και να εφτασα τα ορια μου με το διαβασμα.

Τι θέλω να κάνω:

1) Να δω τους φιλους μου. " Γεια σας, ειμαι η τουλιπα. Ναι αυτη που το παιζει μαθητρια, καριεριστα που δεν τη βλεπετε, που δεν μπορει ποτε. Υπάρχω ναι. Προχωρησατε με τη ζωη σας; Ε , τότε ξανά από την αρχή να γνωριστούμε. Μέχρι να ξαναφύγω ταξίδι, μέχρι να ξαναχωθω στο διαβασμα".

2) Να κάτσω κάπου για ένα καφέ ( δεν θυμαμαι την τελευταια φορα που πηγα για καφε) , να λιαζομαι και να βλεπω τον κοσμο που περναει και να λεμε μαλακιες με τους φιλους μου.

3) Να κατσω σε ενα μπαρ και να κανω το πιο πανω.

4) Να δω Netflix ανελεητα. Νέες σεζον Pose - τι σειρα - , Atypical - φανταστικο- και Crown (yes!).

5) Να κοιμηθω.

6) Να διαβασω βιβλια που δεν ειναι ακαδημαικα

7) Να παω σινεμα, θεατρο.

8) Να περασω χρονο με τη γιαγια μου και τους γονεις μου.

9) Να κοιμηθω.

10) Να κοιμηθώ.

Κατά τα άλλα, χθες καθώς επέστρεφα και έκανα transit στο Ελευθέριος Βενιζέλος, σκεφτόμουν πως το κάθε check in, το κάθε transit, το κάθε μετρό, η κάθε πτήση ειναι και μια αναπνοή, απ' αυτές που λέγαμε πιο πριν. Αλλά θέλω να μείνω λίγο σπίτι.

Αυτά. Επιστρέφω στο βουνό δουλειάς. 

UT.

Y.Γ Τί σ' αρέσει στον Νοέμβριο;

Πώς να ανασάνεις με δύο διαφορετικούς τρόπους.

Έχω να κάνω μια μεγάλη παραδοχή. Οκ δεν είναι η γκράντε παράδοχή, αλλά με ξέρεις τόσα χρόνια, μια τάση για δραματική είσοδο στην σκηνή την έχω ( το ζώδιο, δεν φταίω).

Αυτή την περίοδο έπεσε πολύ δουλειά, κάποια ταξίδια και πολύ διάβασμα (ξανά μαθήτρια). Το οποίο σημαίνει ότι άλλαξε η καθημερινότητα μου άρδην, ειδικά με το τελευταίο σημείο.
Δεν βγαίνω τόσο συχνά, ξυπνάω νωρίς, προσπαθώ να αποκτήσω μνήμη ( είναι καθαρά θέμα εξάσκησης και ήδη βλέπω διαφορά σε σύγκριση με 4 μήνες πριν) και να κάνω όσο πιο καλό time και stress management μπορώ.
Σε πρακτικό επίπεδο όλα τα πιο πάνω μεταφράζονται σε :
1) Βγαίνω μόνο Παρασκευές και Σάββατα με ελάχιστες εξαιρέσεις αν έχει π.χ καμιά θεατρική παράσταση που θέλω να πάω.
2) Κοιμάμαι το αργότερο 11.30 αν και θα έπρεπε μέχρι τις 11 να είμαι στο δεύτερο όνειρο.
3) Μιλάω ελάχιστα στα social media με φίλους, προτιμώ να τους δω την Παρασκευή ή το Σάββατο.
4) Δεν βλέπω τόσο Netflix πια - που πέρσι το ξέσκισα. Σημάδι ότι έχω κι άλλη ζωή!
5) Ψάχνω το στυλό που γράφει γρήγορα, το σωστό πάχος χαρτιού κλπ. Επίσης με ποιο τρόπο να διαβάζω καλύτερα και να κάνω επαναλήψεις καλύτερα (tip ευπρόσδεκτα).
6) Περνώ πολλή ώρα στο σπίτι, φυσικά. Διαβάζω, κοιμάμαι.
7) Κατά φάσεις με πιάνει η φλασιά ότι χάνω πολλά από τα έξω μου, ότι μπορεί να χάνω πολλά άλλα, ότι δεν είμαι χαλαρή.
8) Έχω γίνει πιο πειθαρχημένη σε θέματα διατροφής, γυμναστικής και δουλειές που πρέπει να γίνουν ( ιατρικά check up, καθαριότητα στο σπίτι κλπ)
9) Ακούω περισσότερο.
10) Εκτιμώ την κάθε ελεύθερη στιγμή.

Τώρα θα μου πεις...τουλίπα τι γίνεται με τη ζωή σου; Κανένας έρωτας; Καμιά σκέψη να κάνεις κανένα γάμο, κανά παιδί, δεν είσαι δα και νιάναρο. Βιολογικά κάνει τικ τοκ το ρολόι σου. ( Εσωτερική φωνή τουλίπας). Δεν ξέρω αγαπητέ αναγνώστη. Δεν έχω απάντηση στο αν όλα αυτά θα επιβαρύνουν την προσωπική μου ζωή. Πραγματικά.

Επιστρέφω στην παραδοχή. Το ότι δεν έχω ελεύθερο χρόνο πια γιατί ανάμεσα σε άλλα κάνω το "ιερό" διάβασμα, λειτουργεί και ως ένα άλλοθι, να ΜΗΝ ασχολούμαι με τα της κοινωνίας στην οποία ζω. Αν έχω οικογενειακή υποχρέωση, φιλική υποχρέωση, υποχρέωση, αν ΠΡΕΠΕΙ να κυκλοφορώ για να βρω γκόμενο, και όλα τα ψυχαναγκαστικά που είτε υπάρχουν είτε επιβάλλουμε στον εαυτό μας, έχω πια την τέλεια δικαιολογία/άλλοθι: Διαβάζω.
Και εκεί σταματάνε όλοι (σχεδόν) να με πιέζουν. Διαβάζω, κουράζομαι, "θωρώ αστερούθκια".
Σέβονται.
Και αναπνέω. Τόσο απλά.

UT.

Υ.Γ Τα διάφορα ταξίδια δουλειάς που όπως έχω πει, έχουν αυξηθεί, έιναι μια υπέροχη επιπλέον ανάσα.

Έρωτας, ε-ρωτώ.

Υπάρχει ερωτισμός στην Κύπρο; Υπάρχει η έκφραση του;

Και δεν απευθύνομαι μόνο στους single, αλλα και στα ζευγάρια.

Είναι η ιδέα μου ή είμαστε ξενερωτοί;

Ή έχω μεγαλώσει και τα γειώνω όλα;

Είναι τα πράγματ εύκολα; Τουτέστιν, όταν θες κάποιον και σε θέλει, τότε κυλάει το φλερτ εύκολα;

Κάνεις την πρώτη κίνηση; Την έκανες ποτέ; Πώς φλερτάρεις;

Το μυαλό μπορεί να απαγορεύει για διάφορους λόγους, αλλά το σώμα αντιδρά και δείχνει οτι θέλει;

Τι κρίμα που η κοινωνία στην οποία ζούμε επιθυμεί συγκεκριμένο μοντέλο ζωής/έρωτα/επιθυμίας.

Έίναι μεγάλη απόφαση, με μεγάλες θυσίες και μεγαλύτερες απώλειες, να επιλέξει κάποιος να ζει "διαφορετικά". Πχ να μην παντρευτει ποτέ, να μην κάνει παιδιά, να είναι Polyamorous, να αγαπήσει άτομο του ιδίου φύλου, ακόμα και διαφορετικής φυλής ( αν είναι δυνατόν να τα συζητάμε όλα αυτά ακόμα). 

Πόσους ξέρεις που έχουν τολμήσει να ζουν και να αγαπούν όπως θέλουν; Υπήρξες ποτέ ένας/μια από αυτούς; Πώς ήταν;

Απευθύνομαι σε σένα αγαπητέ αναγνώστη. Όμως όλα αυτά τριγυρίζουν έντονα στο μυαλό μου τον τελευταίο καιρό. Λόγω αφορμών, δικών μου και αλλονών.

Άκρη δεν βρίσκω. Για πολλούς λόγους, τον τελευταίο καιρό ζω και αναπνεύω σπίτι μου. Άρα δεν βγαίνω έξω, να "παίξω". ( Δικαιούμαι να "πάιξω" ή "πρέπει να σοβαρευτώ; ").

Ώρες ώρες σκέφτομαι αν είμαι ηλίθια ρομαντική ή ρομαντικά ηλίθια.

UT.

Ένας μικρός Τιτανικός

Είμαι γύρω στα 19. Είναι καλοκαίρι, έχω πάρει άδεια αυτοκινήτου και οδηγώ το παλιό Mazda 323  της μαμάς μου. Στα ηχεία του cd player - πάντα με την μουσική στο φουλ - ακούγονται οι πρώτες νότες του τραγουδιού, στο πιάνο. Με πιάνει το ρομαντικό μου του τύπου " να ζήσω και εγώ ένα έρωτα που θα με βυθίσει". Σημείωση: Δύο - τρία χρόνια μετά, η ευχή πραγματοποιήθηκε. Έζησα αυτόν τον έρωτα που με διέλυσε και νόμιζα πως θα δεν σταματούσε ποτέ αυτή η αίσθηση της απελπισίας.

"Δεν είναι αγάπη αυτό που ζούμε,
εγώ το λέω φονικό
μην πάει ο νους σου στο κακό
με το μπαμπάκι θα σφαχτούμε
Με λίγα λόγια, ένα νεύμα
με ένα βλέμμα ή χωρίς,
είναι αργά κι ίσως νωρίς
να τρέξει μεταξύ μας αίμα
Δεν είναι αγάπη, δεν είναι αγάπη αυτό που ζούμε,
είναι σου λέω πανικός,
ένας μικρός Τιτανικός
και θα 'ναι θαύμα αν σωθούμε"

Άκουγα τον "Μικρό Τιτανικό" εμμονικά στο repeat. Σκεφτόμουν τους στίχους.

 "Το μπαμπάκι".Πώς σφάζεται κάποιος με το μπαμπάκι, σκεφτόμουν. Η απάντηση ήρθε καμιά δεκαριά χρόνια μετά, μέ έναν άλλο έρωτα. Ήταν ένας πόνος, μαλακός και συνεχόμενος.
"Με ένα βλέμμα, ένα νεύμα". Σκέφτομαι τώρα, πως είναι τα βλέμματα που τα προκάλεσαν όλα στους έρωτες τελικά.
"Και ίσως νωρίς να τρέξει μεταξύ μας αίμα". Μου προκαλούσε μια ανεξήγητη ηδονή αυτός ο στίχος. "Δεν είναι αγάπη, δεν είναι αγάπη αυτό που ζούμε, είναι σου λέω πανικός, ένας μικρός Τιτανικός
και θα 'ναι θαύμα αν σωθούμε". Πωωω να το ζήσω αυτό, σκεφτόμουν, πατώντας όλο και περισσότερο το γκάζι. Γκάζι, έρωτας. Και ναι, Μικρός Τιτανικός, έτσι πρέπει να είναι τα πάθη. Όχι βαρκούλες και ηρεμίες. Γκάζι και ξανά γκάζι.

Αντίο Λαυρέντη, πήγαινε να βρεις το Σάκη στην καρδιά να βάλετε πατίνια και δυο ρούλεμαν...

Check in

Έχω ταξιδέψει πολύ. Σε πόλεις, χώρες, ηπείρους. Τα τελευταία χρόνια λόγω δουλειάς τα ταξίδια μου είναι όλο και πιο συχνά. Τον περασμένο Μάρτιο, μέτρησα 10 πτήσεις. Συνηθίζεις. Μαθαίνεις να κινείσαι στα αεροδρόμια, στους ελέγχους, ξέρεις τι να πάρεις μαζί σου στο αεροπλάνο, φορτιστές, κινητά, βιβλία κλπ. Ξέρεις που είναι οι καλές θέσεις. Και σίγουρα βαριέσαι να πιάνεις κουβέντα τους διπλανούς. Το έκανα τώρα ως φοιτήτρια. Τώρα άντε να χαμογελάσω. Ως εκεί.
Εκείνο που δεν θα συνηθίσω ποτέ και μάλλον είναι νέο φρούτο, είναι η μικρή δυσφορία που νιώθω, την προηγούμενη μέρα. Νιώθω κάτι σαν αγωνία. Ακινητοποιούμαι. Είναι δυσάρεστο. Τον Ιούλιο, αναγκάστηκα να πάρω τηλέφωνο ένα κολλητό μου, να με βοηθήσει με step by step οδηγίες να μην το κάνω πιο "τέρας" το θέμα.

Αύριο ταξιδεύω. Τώρα γράφω εδώ για να διαχειριστώ αυτό το τέρας. Κάπως σαν αναπνοές.
Πόσο μ' αρέσει να γράφω εδώ. Πραγματικά.

Σκεφτόμουν πριν κάποιες μέρες πως τα τελευταία χρόνια , όταν έγραφα εδώ, γκρίνιαζα.
Δεν ξέρω τι είναι αυτό που διαχωρίζει την γκρίνια από την εξομολόγηση ενός συγκεκριμένου point of view. Αλλά νομίζω πως γκρίνιαζα.
Δεν θέλω πια, ούτε να γκρινιάζω, ούτε να βλέπω αρνητικά τα πράγματα.
Τα τελευταία χρόνια, υπάρχουν φάσεις που τραβάω μεγάλο ζόρι. Δουλεύω πάρα πολύ, κλείνομαι σπίτι εξαιτίας αυτού ( καλή ώρα απόψε που θα ήθελα να βγω, αλλά..δουλειά), στον ορίζοντα κανένα γκομενικό ( εσύ υπέροχε τύπε που έχουμε εκατόν κοινά και κάτι μας ενώνει κάτι ανεξήγητο που το παραδεχθήκαμε και οι δύο...είσαι παντρεμένος, τι να κάνουμε).

Αυτό που επίσης σκέφτομαι σήμερα, είναι ότι τις προάλλες μια συνάδελφος που την ξέρω 3-4 χρόνια, έβλεπε τις φωτογραφίες μου από το μακρινό ταξίδι που έκανα στην Ασία πριν οκτώ καλοκαίρια. Γυρίζει και μου λέει " είναι απίστευτο. Χαμογελάς στις φωτό. Έχει πολύ καιρό να σε δω να χαμογελάς σε οποιαδήποτε φωτό".
Χμμ...φίλε/φίλη. Το σκέφτομαι. Έχασα την χαρά; Είναι που μεγαλώνω;

Πάω να κάνω τη λίστα της βαλίτσας.  Θα τα πούμε σύντομα *** βαθιές αναπνοές ***


Υ.Γ Χρωστάω επισκέψεις σε πολλά blog. Μου δώσετε μεγάλη χαρά όσοι εμφανιστήκατε να το ξέρετε. Αν αλλάξατε www του blog  σας, ενημερώστε με.

Καλοκαίρι εις τη Χώρα

Όσο εσείς γυρίζατε στις παραλίες, ποστάρατε φωτογραφίες από ΟΛΑ τα ελληνικά νησία - μέχρι και το δικό μου το μυστικό, με τρόμο είδα πως το ανακαλύψανε 6-7 παρέες - αλλά και από παραλίες με το φραπέ και την μπύρα ανά χείρας, η τουλίπα βρισκόταν εις την Λευκωσία.
Το σχέδιο για το οποίο έγραψα στο προηγούμενο ποστ, πέτυχε στο μισό.
Δυστυχώς έβλεπα social media. Μερικές φορές σκεφτόμουν " τι σκατά κανω λάθος και εγώ δουλεύω συνέχεια " αλλά μετά μου πέρναγε, γιατί βαριέμαι να έχω ανασφάλειες.
Στις διακοπές μου, εκτός από πάρα πολύ ύπνο, οργανώθηκα. Προβλέπεται άγρια χρονιά.

Από την άδεια Λευκωσία έχω να αναφέρω
- Είναι ΤΕΛΕΙΟ. Είδικα την μερα του 15γουστου που ήμουν εγώ και ακόμα 5 αυτοκίνητα.
- Η τέλεια φάση να δεις Netflix. Άρχισε και η δεύτερη σεζόν του Mindhunter
- παρκίγκ παντου.
- Μένουν λίγοι φίλοι στην πόλη, οπότε αυτό σημαίνει ότι μπορεις να κλειστείς σπίτι σου με την ησυχία σου χωρίς να νιώθεις άσχημα ότι εξαφανίστηκες. Όσοι απομένουν, έχουν τέλειες βεράντες.
- Διαβάζεις βιβλία.
- Κοιμάσαι
- Κοιμάσαι
- Τρως καλά και υγιεινά γιατί είναι όλα κλειστά οπότε μαγειρεύεις και τρως φρούτα.

Φυσικά όλα αυτά είναι απλά μια ωραία  ανάμνηση γιατί τώρα δουλεύω σαν να μην υπάρχει αύριο.
Οκ. Το χω ( παρηγοριά στον άρρωστο).

Επιστρέφω στη δουλειά,

Γυναίκα Καριέρας.