Οι ανάδρομοι

Υπάρχει ανάδρομος, μου είπε μια φίλη πριν μια βδομάδα.

Εξ ού και το τελευταίο post.

Δεν ξέρω για τον δικό σου ανάδρομο, αλλά ο δικός μου συνεχίζεται.

Θα επανέλθω όταν έχω διάθεση να γράψω ένα θετικό post. Οχι γιατί δεν πρέπει να αποδεχόμαστε τις σκατοφάσεις μας, αλλά γιατί εδώ που ζούμε, με τον ηλίθιο κόσμο που συναναστρεφόμαστε, καταντήσαμε να μην μπορούμε να διακρίνουμε το φως.

Θα επανέλθω - σύντομα εύχομαι - με φως.

UT

Uncomfortably Numb

"Δεν είσαι numb", έγραψε πίσω ο κολλητός σήμερα, Δευτέρα πρωί καθώς βγήκα από ένα ραντεβού δουλειάς και ετοιμαζόμουν για το επόμενο, στην άλλη άκρη της Λευκωσίας. Του έστειλα μήνυμα " Νιώθω uncomfortably numb".
" Γιατί το λες αυτό΄;" απάντησα κοιτώντας γύρω μου και νιώθοντας ψυχολογικά εντελώς μουδιασμένη.
"Γιατί έαν ήσουν δεν θα μου το έλεγες". Χμ, άρα εαν εκφράζομαι υπάρχει ακόμα σωτηρία; Ότι με ενδιαφέρει ακόμα, ότι υπάρχει ελπίδα;
Δεν ξέρω.
Δεν νιώθω καλύτερα στα ταξίδια. Ναι, βοηθάει η εναλλαγή σκηνικού, αλλά ξέρω πως είναι προσωρινό και πως ουσιαστικά δεν θα συμβεί κάτι στο ταξίδι για να αλλάξει κάτι ερχόμενη πίσω στην Κύπρο. Δεν είναι ότι φαντάζομαι σενάρια "Before Sunrise", αλλά μου έχει λείψει κάτι σε αυτό το κομμάτι. Είμαι μουδιασμένη.
Το ότι στη δουλειά, δεν ξέρω εαν βαδίζω καλά, ή αν θα οδηγήσει κάπου όλο αυτό, δεν βοηθάει.
Το ότι αλλάζουν πολλά γύρω μου, σχέσεις φίλων και συγγενών αλλά εγώ μένω ίδια επίσης δεν βοηθάει.
Μήπως το Uncomfortably Numb είναι επειδή νιώθω πως είμαι η σταθερή αναφορά; Τόσο σταθερή που νιώθω ότι έχω τσιμεντοποιηθεί;
Δεν συμβαίνει κάτι. Γνωρίζω πως υπάρχει κόσμος που του αρέσει η ζωή μου. Ταξίδια, εστιατόρια, μπαρ- αν και πιο αραιά- και μια δουλειά κοντά σε αυτό που θέλω να κάνω, φίλοι καλοί κλπ.
Ουφ φτάνει να τα εξηγώ και να προσπαθώ να βγάλω άκρη, 13 χρόνια αυτό το blog τα ίδια και τα ίδια.
Από την άλλη, όταν δεν περιμένεις κάτι, είναι ανακούφιση. Δεν περιμένεις ένα τηλέφωνο, δεν περιμένεις να φλερτάρει πίσω κάποιος, δεν περιμένεις πχ να σου κάνουν έκπτωση σε ένα λογαριασμό. Δεν περιμένεις, άρα δεν έχεις να χάσεις.
Στέλνεις ένα μήνυμα και δεν σε ενδιαφέρει πως θα απαντήσει κάποιος.
Σε πολεμάει κάποιος στη δουλειά και σκέφτεσαι "χμμ ναι καλά, βαριέμαι και να ασχοληθώ".
Τελικά μήπως είναι καλή φάση αυτή;

Η επιστροφή

Μετά από 2 μήνες που ήμουν εσώκλειστη για μελέτη ( 3 αν υπολογισεις τις προετοιμασίες του καλοκαιριού), είμαι έτοιμη να βγω στον έξω κόσμο, στους φίλους μου, στη ζωή μου, στην αναζήτηση του "τέλειου γκομενου" ( μπορείτε να γελάσετε φυσικα) και στον καναπε μου. 

Ειμαι διαλυμενη σωματικα, ηρεμη ομως ψυχικα. Να δεις αγαπημενε αναγνωστη πως αυτο το κλεισιμο στο σπιτι και η αποφυγη συναναστροφης με κοσμο που με προβληματιζε, μου εκανε καλο.

Οσο και να εφτασα τα ορια μου με το διαβασμα.

Τι θέλω να κάνω:

1) Να δω τους φιλους μου. " Γεια σας, ειμαι η τουλιπα. Ναι αυτη που το παιζει μαθητρια, καριεριστα που δεν τη βλεπετε, που δεν μπορει ποτε. Υπάρχω ναι. Προχωρησατε με τη ζωη σας; Ε , τότε ξανά από την αρχή να γνωριστούμε. Μέχρι να ξαναφύγω ταξίδι, μέχρι να ξαναχωθω στο διαβασμα".

2) Να κάτσω κάπου για ένα καφέ ( δεν θυμαμαι την τελευταια φορα που πηγα για καφε) , να λιαζομαι και να βλεπω τον κοσμο που περναει και να λεμε μαλακιες με τους φιλους μου.

3) Να κατσω σε ενα μπαρ και να κανω το πιο πανω.

4) Να δω Netflix ανελεητα. Νέες σεζον Pose - τι σειρα - , Atypical - φανταστικο- και Crown (yes!).

5) Να κοιμηθω.

6) Να διαβασω βιβλια που δεν ειναι ακαδημαικα

7) Να παω σινεμα, θεατρο.

8) Να περασω χρονο με τη γιαγια μου και τους γονεις μου.

9) Να κοιμηθω.

10) Να κοιμηθώ.

Κατά τα άλλα, χθες καθώς επέστρεφα και έκανα transit στο Ελευθέριος Βενιζέλος, σκεφτόμουν πως το κάθε check in, το κάθε transit, το κάθε μετρό, η κάθε πτήση ειναι και μια αναπνοή, απ' αυτές που λέγαμε πιο πριν. Αλλά θέλω να μείνω λίγο σπίτι.

Αυτά. Επιστρέφω στο βουνό δουλειάς. 

UT.

Y.Γ Τί σ' αρέσει στον Νοέμβριο;

Πώς να ανασάνεις με δύο διαφορετικούς τρόπους.

Έχω να κάνω μια μεγάλη παραδοχή. Οκ δεν είναι η γκράντε παράδοχή, αλλά με ξέρεις τόσα χρόνια, μια τάση για δραματική είσοδο στην σκηνή την έχω ( το ζώδιο, δεν φταίω).

Αυτή την περίοδο έπεσε πολύ δουλειά, κάποια ταξίδια και πολύ διάβασμα (ξανά μαθήτρια). Το οποίο σημαίνει ότι άλλαξε η καθημερινότητα μου άρδην, ειδικά με το τελευταίο σημείο.
Δεν βγαίνω τόσο συχνά, ξυπνάω νωρίς, προσπαθώ να αποκτήσω μνήμη ( είναι καθαρά θέμα εξάσκησης και ήδη βλέπω διαφορά σε σύγκριση με 4 μήνες πριν) και να κάνω όσο πιο καλό time και stress management μπορώ.
Σε πρακτικό επίπεδο όλα τα πιο πάνω μεταφράζονται σε :
1) Βγαίνω μόνο Παρασκευές και Σάββατα με ελάχιστες εξαιρέσεις αν έχει π.χ καμιά θεατρική παράσταση που θέλω να πάω.
2) Κοιμάμαι το αργότερο 11.30 αν και θα έπρεπε μέχρι τις 11 να είμαι στο δεύτερο όνειρο.
3) Μιλάω ελάχιστα στα social media με φίλους, προτιμώ να τους δω την Παρασκευή ή το Σάββατο.
4) Δεν βλέπω τόσο Netflix πια - που πέρσι το ξέσκισα. Σημάδι ότι έχω κι άλλη ζωή!
5) Ψάχνω το στυλό που γράφει γρήγορα, το σωστό πάχος χαρτιού κλπ. Επίσης με ποιο τρόπο να διαβάζω καλύτερα και να κάνω επαναλήψεις καλύτερα (tip ευπρόσδεκτα).
6) Περνώ πολλή ώρα στο σπίτι, φυσικά. Διαβάζω, κοιμάμαι.
7) Κατά φάσεις με πιάνει η φλασιά ότι χάνω πολλά από τα έξω μου, ότι μπορεί να χάνω πολλά άλλα, ότι δεν είμαι χαλαρή.
8) Έχω γίνει πιο πειθαρχημένη σε θέματα διατροφής, γυμναστικής και δουλειές που πρέπει να γίνουν ( ιατρικά check up, καθαριότητα στο σπίτι κλπ)
9) Ακούω περισσότερο.
10) Εκτιμώ την κάθε ελεύθερη στιγμή.

Τώρα θα μου πεις...τουλίπα τι γίνεται με τη ζωή σου; Κανένας έρωτας; Καμιά σκέψη να κάνεις κανένα γάμο, κανά παιδί, δεν είσαι δα και νιάναρο. Βιολογικά κάνει τικ τοκ το ρολόι σου. ( Εσωτερική φωνή τουλίπας). Δεν ξέρω αγαπητέ αναγνώστη. Δεν έχω απάντηση στο αν όλα αυτά θα επιβαρύνουν την προσωπική μου ζωή. Πραγματικά.

Επιστρέφω στην παραδοχή. Το ότι δεν έχω ελεύθερο χρόνο πια γιατί ανάμεσα σε άλλα κάνω το "ιερό" διάβασμα, λειτουργεί και ως ένα άλλοθι, να ΜΗΝ ασχολούμαι με τα της κοινωνίας στην οποία ζω. Αν έχω οικογενειακή υποχρέωση, φιλική υποχρέωση, υποχρέωση, αν ΠΡΕΠΕΙ να κυκλοφορώ για να βρω γκόμενο, και όλα τα ψυχαναγκαστικά που είτε υπάρχουν είτε επιβάλλουμε στον εαυτό μας, έχω πια την τέλεια δικαιολογία/άλλοθι: Διαβάζω.
Και εκεί σταματάνε όλοι (σχεδόν) να με πιέζουν. Διαβάζω, κουράζομαι, "θωρώ αστερούθκια".
Σέβονται.
Και αναπνέω. Τόσο απλά.

UT.

Υ.Γ Τα διάφορα ταξίδια δουλειάς που όπως έχω πει, έχουν αυξηθεί, έιναι μια υπέροχη επιπλέον ανάσα.

Έρωτας, ε-ρωτώ.

Υπάρχει ερωτισμός στην Κύπρο; Υπάρχει η έκφραση του;

Και δεν απευθύνομαι μόνο στους single, αλλα και στα ζευγάρια.

Είναι η ιδέα μου ή είμαστε ξενερωτοί;

Ή έχω μεγαλώσει και τα γειώνω όλα;

Είναι τα πράγματ εύκολα; Τουτέστιν, όταν θες κάποιον και σε θέλει, τότε κυλάει το φλερτ εύκολα;

Κάνεις την πρώτη κίνηση; Την έκανες ποτέ; Πώς φλερτάρεις;

Το μυαλό μπορεί να απαγορεύει για διάφορους λόγους, αλλά το σώμα αντιδρά και δείχνει οτι θέλει;

Τι κρίμα που η κοινωνία στην οποία ζούμε επιθυμεί συγκεκριμένο μοντέλο ζωής/έρωτα/επιθυμίας.

Έίναι μεγάλη απόφαση, με μεγάλες θυσίες και μεγαλύτερες απώλειες, να επιλέξει κάποιος να ζει "διαφορετικά". Πχ να μην παντρευτει ποτέ, να μην κάνει παιδιά, να είναι Polyamorous, να αγαπήσει άτομο του ιδίου φύλου, ακόμα και διαφορετικής φυλής ( αν είναι δυνατόν να τα συζητάμε όλα αυτά ακόμα). 

Πόσους ξέρεις που έχουν τολμήσει να ζουν και να αγαπούν όπως θέλουν; Υπήρξες ποτέ ένας/μια από αυτούς; Πώς ήταν;

Απευθύνομαι σε σένα αγαπητέ αναγνώστη. Όμως όλα αυτά τριγυρίζουν έντονα στο μυαλό μου τον τελευταίο καιρό. Λόγω αφορμών, δικών μου και αλλονών.

Άκρη δεν βρίσκω. Για πολλούς λόγους, τον τελευταίο καιρό ζω και αναπνεύω σπίτι μου. Άρα δεν βγαίνω έξω, να "παίξω". ( Δικαιούμαι να "πάιξω" ή "πρέπει να σοβαρευτώ; ").

Ώρες ώρες σκέφτομαι αν είμαι ηλίθια ρομαντική ή ρομαντικά ηλίθια.

UT.

Ένας μικρός Τιτανικός

Είμαι γύρω στα 19. Είναι καλοκαίρι, έχω πάρει άδεια αυτοκινήτου και οδηγώ το παλιό Mazda 323  της μαμάς μου. Στα ηχεία του cd player - πάντα με την μουσική στο φουλ - ακούγονται οι πρώτες νότες του τραγουδιού, στο πιάνο. Με πιάνει το ρομαντικό μου του τύπου " να ζήσω και εγώ ένα έρωτα που θα με βυθίσει". Σημείωση: Δύο - τρία χρόνια μετά, η ευχή πραγματοποιήθηκε. Έζησα αυτόν τον έρωτα που με διέλυσε και νόμιζα πως θα δεν σταματούσε ποτέ αυτή η αίσθηση της απελπισίας.

"Δεν είναι αγάπη αυτό που ζούμε,
εγώ το λέω φονικό
μην πάει ο νους σου στο κακό
με το μπαμπάκι θα σφαχτούμε
Με λίγα λόγια, ένα νεύμα
με ένα βλέμμα ή χωρίς,
είναι αργά κι ίσως νωρίς
να τρέξει μεταξύ μας αίμα
Δεν είναι αγάπη, δεν είναι αγάπη αυτό που ζούμε,
είναι σου λέω πανικός,
ένας μικρός Τιτανικός
και θα 'ναι θαύμα αν σωθούμε"

Άκουγα τον "Μικρό Τιτανικό" εμμονικά στο repeat. Σκεφτόμουν τους στίχους.

 "Το μπαμπάκι".Πώς σφάζεται κάποιος με το μπαμπάκι, σκεφτόμουν. Η απάντηση ήρθε καμιά δεκαριά χρόνια μετά, μέ έναν άλλο έρωτα. Ήταν ένας πόνος, μαλακός και συνεχόμενος.
"Με ένα βλέμμα, ένα νεύμα". Σκέφτομαι τώρα, πως είναι τα βλέμματα που τα προκάλεσαν όλα στους έρωτες τελικά.
"Και ίσως νωρίς να τρέξει μεταξύ μας αίμα". Μου προκαλούσε μια ανεξήγητη ηδονή αυτός ο στίχος. "Δεν είναι αγάπη, δεν είναι αγάπη αυτό που ζούμε, είναι σου λέω πανικός, ένας μικρός Τιτανικός
και θα 'ναι θαύμα αν σωθούμε". Πωωω να το ζήσω αυτό, σκεφτόμουν, πατώντας όλο και περισσότερο το γκάζι. Γκάζι, έρωτας. Και ναι, Μικρός Τιτανικός, έτσι πρέπει να είναι τα πάθη. Όχι βαρκούλες και ηρεμίες. Γκάζι και ξανά γκάζι.

Αντίο Λαυρέντη, πήγαινε να βρεις το Σάκη στην καρδιά να βάλετε πατίνια και δυο ρούλεμαν...

Check in

Έχω ταξιδέψει πολύ. Σε πόλεις, χώρες, ηπείρους. Τα τελευταία χρόνια λόγω δουλειάς τα ταξίδια μου είναι όλο και πιο συχνά. Τον περασμένο Μάρτιο, μέτρησα 10 πτήσεις. Συνηθίζεις. Μαθαίνεις να κινείσαι στα αεροδρόμια, στους ελέγχους, ξέρεις τι να πάρεις μαζί σου στο αεροπλάνο, φορτιστές, κινητά, βιβλία κλπ. Ξέρεις που είναι οι καλές θέσεις. Και σίγουρα βαριέσαι να πιάνεις κουβέντα τους διπλανούς. Το έκανα τώρα ως φοιτήτρια. Τώρα άντε να χαμογελάσω. Ως εκεί.
Εκείνο που δεν θα συνηθίσω ποτέ και μάλλον είναι νέο φρούτο, είναι η μικρή δυσφορία που νιώθω, την προηγούμενη μέρα. Νιώθω κάτι σαν αγωνία. Ακινητοποιούμαι. Είναι δυσάρεστο. Τον Ιούλιο, αναγκάστηκα να πάρω τηλέφωνο ένα κολλητό μου, να με βοηθήσει με step by step οδηγίες να μην το κάνω πιο "τέρας" το θέμα.

Αύριο ταξιδεύω. Τώρα γράφω εδώ για να διαχειριστώ αυτό το τέρας. Κάπως σαν αναπνοές.
Πόσο μ' αρέσει να γράφω εδώ. Πραγματικά.

Σκεφτόμουν πριν κάποιες μέρες πως τα τελευταία χρόνια , όταν έγραφα εδώ, γκρίνιαζα.
Δεν ξέρω τι είναι αυτό που διαχωρίζει την γκρίνια από την εξομολόγηση ενός συγκεκριμένου point of view. Αλλά νομίζω πως γκρίνιαζα.
Δεν θέλω πια, ούτε να γκρινιάζω, ούτε να βλέπω αρνητικά τα πράγματα.
Τα τελευταία χρόνια, υπάρχουν φάσεις που τραβάω μεγάλο ζόρι. Δουλεύω πάρα πολύ, κλείνομαι σπίτι εξαιτίας αυτού ( καλή ώρα απόψε που θα ήθελα να βγω, αλλά..δουλειά), στον ορίζοντα κανένα γκομενικό ( εσύ υπέροχε τύπε που έχουμε εκατόν κοινά και κάτι μας ενώνει κάτι ανεξήγητο που το παραδεχθήκαμε και οι δύο...είσαι παντρεμένος, τι να κάνουμε).

Αυτό που επίσης σκέφτομαι σήμερα, είναι ότι τις προάλλες μια συνάδελφος που την ξέρω 3-4 χρόνια, έβλεπε τις φωτογραφίες μου από το μακρινό ταξίδι που έκανα στην Ασία πριν οκτώ καλοκαίρια. Γυρίζει και μου λέει " είναι απίστευτο. Χαμογελάς στις φωτό. Έχει πολύ καιρό να σε δω να χαμογελάς σε οποιαδήποτε φωτό".
Χμμ...φίλε/φίλη. Το σκέφτομαι. Έχασα την χαρά; Είναι που μεγαλώνω;

Πάω να κάνω τη λίστα της βαλίτσας.  Θα τα πούμε σύντομα *** βαθιές αναπνοές ***


Υ.Γ Χρωστάω επισκέψεις σε πολλά blog. Μου δώσετε μεγάλη χαρά όσοι εμφανιστήκατε να το ξέρετε. Αν αλλάξατε www του blog  σας, ενημερώστε με.

Καλοκαίρι εις τη Χώρα

Όσο εσείς γυρίζατε στις παραλίες, ποστάρατε φωτογραφίες από ΟΛΑ τα ελληνικά νησία - μέχρι και το δικό μου το μυστικό, με τρόμο είδα πως το ανακαλύψανε 6-7 παρέες - αλλά και από παραλίες με το φραπέ και την μπύρα ανά χείρας, η τουλίπα βρισκόταν εις την Λευκωσία.
Το σχέδιο για το οποίο έγραψα στο προηγούμενο ποστ, πέτυχε στο μισό.
Δυστυχώς έβλεπα social media. Μερικές φορές σκεφτόμουν " τι σκατά κανω λάθος και εγώ δουλεύω συνέχεια " αλλά μετά μου πέρναγε, γιατί βαριέμαι να έχω ανασφάλειες.
Στις διακοπές μου, εκτός από πάρα πολύ ύπνο, οργανώθηκα. Προβλέπεται άγρια χρονιά.

Από την άδεια Λευκωσία έχω να αναφέρω
- Είναι ΤΕΛΕΙΟ. Είδικα την μερα του 15γουστου που ήμουν εγώ και ακόμα 5 αυτοκίνητα.
- Η τέλεια φάση να δεις Netflix. Άρχισε και η δεύτερη σεζόν του Mindhunter
- παρκίγκ παντου.
- Μένουν λίγοι φίλοι στην πόλη, οπότε αυτό σημαίνει ότι μπορεις να κλειστείς σπίτι σου με την ησυχία σου χωρίς να νιώθεις άσχημα ότι εξαφανίστηκες. Όσοι απομένουν, έχουν τέλειες βεράντες.
- Διαβάζεις βιβλία.
- Κοιμάσαι
- Κοιμάσαι
- Τρως καλά και υγιεινά γιατί είναι όλα κλειστά οπότε μαγειρεύεις και τρως φρούτα.

Φυσικά όλα αυτά είναι απλά μια ωραία  ανάμνηση γιατί τώρα δουλεύω σαν να μην υπάρχει αύριο.
Οκ. Το χω ( παρηγοριά στον άρρωστο).

Επιστρέφω στη δουλειά,

Γυναίκα Καριέρας.

Του Αυγούστου τα μπλουζ

Οι φετινές διακοπές ήρθαν κάπως νωρίς, αρχές του Ιούλη.
Έτσι έτρεχα όλο τον Ιούνη να κλείσω όσες πιο πολλές εκκρεμότητες μπορούσα. Αρχές Ιούλη, ο δρόμος με οδήγησε στην αγαπημένη μου - αλλα καυτή κυριολεκτικά - Αθήνα για 2-3 μέρες και μετά για 5 μέρες στο αγαπημένο μου ελληνικό νησί. Πέρασα σούπερ, ξεκουράστηκα, είδα άλλες εικόνες, ήμουν εντελώς ανέμελη, οι άνθρωποι μου ήταν μια υπέροχη παρέα. Αλλά ήταν λίγο. Γιατί μέχρι να συνηθίσει το σώμα σου σε άλλους ρυθμούς, επιστρέφεις. Θες 2 βδομάδες συνεχόμενες για να αλλάξουν οι ρυθμοί σου.
Επέστρεψα πίσω όπου πάλι είχα δουλειά - τι στο καλό συμβαίνει;.
Πήρα ακόμα 3 μέρες άδεια και έκανα 6ήμερες διακοπές στις οποίες όμως κατάφερα τη μια μέρα να τρέχω για τα γενέθλια μου, την άλλη να δουλεύω και τις άλλες δύο να είμαι εκνευρισμένη στον Πρωταρά με το πόσο πηγμένα είναι τα κρεβατάκια και πόσο αγενείς είμαστε ως λαός. Είχα και ένα μεγάλο οικογενειακό τραπέζι, οπότε ουσιαστικά μηδέν ψυχική ηρεμία.

Φτάνουμε αισίως 5 Αυγούστου με μηδέν μέρες διακοπές για το υπόλοιπο καλοκαίρι. Με αυτό ως δεδομένο και με δεύτερο δεδομένο ότι έχω άπειρη δουλεια έχω αποφασίσει να περάσω τον Αύγουστό μου ως εξής:
1) Θα κλειστώ στο κλιματιστικό. Κυκλοφορεί πολλή ιδρωτίλα εκεί έξω.
2) Θα δουλεύω εντατικά, συστηματικά ΚΑΙ δημιουργικά. Άρα αναμένετε περισσότερα ποστ.
3) Θα τελειώσω 1 βιβλίο και θα αρχίσω ακόμα 1.
4) Θα βγαίνω εντελώς επιλεκτικά σε πολύ χαλαρά μέρη πχ στον Πλάτανο, στο θερινό σινεμά. Κωνστάντια, σε καμιά αυλή, σε κανένα Il Bacaro μέσα στο κλιματιστικό.
5) Θα αδειάσω όλο το bar των ποτών που έχω σπίτι με την βοήθεια του Άγιου Gin, του Όσιου Tonic και των φίλων μου. "With a little help from my friends" που λέει και το γνωστό αγαπημένο τραγούδι.
6) Θα δώ όλα όσα έχω σημειώσει στο Netflix ( καλά όχι όλα, αλλά αρκετά).
7) Δεν θα κάνω δίαιτα. Αλλά θα τρώω πολύ καρπούζι ανάμεσα στα πουράκια Παπαδοπούλου που βάζω στην κατάψυξη και είναι σαν παγωτίνια.
8) Θα προσπαθήσω να μην νευριάζω τόσο πολύ εύκολα με κόσμο. Άρα θα απομονωθώ. Η υπομονή μου δεν υπάρχει πια. Νομίζω είναι μόνιμο state of mind.
9) Θα βγαίνω μόνο με κόσμο που αγαπώ ή έστω συμπαθώ. Για να μην προκαλείται το σημείο 8.
10) Θα αποφύγω το Instagram για να μην γίνει ο Αύγουστος ένα τεράστιο FOMO.

Εσύ τι θα κάνεις αυτόν τον Αύγουστο;

UT.

Μια και μοναδική ανάσα

Πριν από τρεις βδομάδες σκέφτηκα οτι αφού κάνουν όλοι τατουάζ στην Κύπρο μήπως να κάνω και εγώ ένα. Έστω και σε "αυτή την ηλικία". Σκεφτόμουν και τελικά κατέληξα ότι θα ήθελα να κάνω...εμένα. Μια μαύρη τουλίπα. Αύτο το οποίο για τόσα χρόνια ήταν μέρος της ζωής μου. Και μετά σκέφτηκα πως "αν το δει κάποιος και καρφωθώ; Δεν γουστάρω". Τελικά αποφάσισα να μην κάνω. Όχι για αυτό τον λόγο, αλλά γιατί σκέφτηκα να κάνω ένα άλλο τατουαζ: Να ξαναρχίσω να γράφω εδώ, μετά από ένα χρόνο.

Δεν έχουν αλλάξει πολλά πράγματα τον τελευταίο χρόνο. Τουλάχιστον τα επιφανειακά, αυτά που βλέπει ο κόσμος. Δεν έχω αλλάξει, δεν έχω κάνει κοσμογονικές αλλαγές, δεν έχω παιδιά, δεν έχω παντρευτεί, δεν άλλαξα χώρα.
Όμως το μέσα μου άλλαξε πάρα πολύ. Μπορεί να είναι το "40". Αυτή η αλλαγή στην ηλικία.
Μπορεί να ζυμώνονταν όλα τόσο καιρό και τώρα να βλέπω εγώ τις αλλαγές.
Το ένιωσες ποτέ σε κομβικό ηλικιακό σημείο;

Βλέπω πιο ήρεμα πολλά πράγματα. Έχω αποδεχθεί πολλά και κυρίως βαρέθηκα να πολεμάω με ανεμόμυλους. Κυρίως αυτό.
Έχω κερδίσει μάχες; Τον τελευταίο καιρό και ναι και όχι. Κατά βάση όμως δεν πολεμώ, τουλάχιστον σε κάποιους τομείς, άρα πως να χάσω; Ή πως να κερδίσω;

Αυτό το καλοκαίρι, που δεν θα κάνω μεγάλες και γκράντε διακοπές στο εξωτερικό, προσπαθώ να θυμηθώ παλιά καλοκαίρι, που ήμουν πιο ελαφριά στο μυαλό.
Διαβάζω λογοτεχνία.
Ακούω μουσική - πολλές φορές ξαπλώνω στο κρεβάτι, ανοίγω παράθυρα και ακούω τα νέα του Spotify.
Επικοινωνώ με φίλους, ρωτώ τα νέα τους. Έχω σταματήσει τους μονολόγους. Δεν έχω κάτι να πω. Ή μάλλον έχω, αλλά από τη στιγμή που ψάχνω λύσεις και δεν βρίσκω, δεν θέλω να μιλάω. Αλλά ακούω. Μου αρέσει.
Γνωρίζω νέο κόσμο. Εκείνοι που με ενδιαφέρουν, μιλάμε. Άπειρα. Τι υπέροχο πράγμα.
Ψάχνω τον έρωτα; Δεν ξέρω. Καμιά φορά σκέφτομαι πως ότι ειναι να ΄ρθει με ένα μαγικό τρόπο θα συμβεί. Ρομαντικιά ή ηλίθια;
Από την άλλη μπήκα και γω στο tinder. Αχ παναγιά μου - βιβλίο θα γράψω γι αυτό. Ένα μεγάλο όχι, και ας μια φίλη βρήκε έναν σούπερ σύντροφο έτσι.
Είναι και αυτός ο χρόνος που περνάει και ο ρομαντισμός κινδυνεύει να γίνει "πρακτική ανάγκη". Αλλά αυτό μια άλλη φορά.

Πεθύμησα να ζήσω αμπιάνς σαν την ταινεία "Ήσυχες Μέρες του Αυγούστου".
Αν καταφέρω να το ζήσω, θα επιστρέψω στην τουλίπα όπως ήταν 10 χρόνια πριν.
Που ήταν νέα, ωραία, ατυχής αλλά...

UT.

Υ.Γ Το κείμενο αυτό γράφτηκε με μια και μοναδική ανάσα.

Big Cities Lights

Αυτή την ώρα, σε μια βδομάδα ακριβώς θα βρίσκομαι στο αεροπλάνο για τον καλοκαιρινό μου προορισμό. Δεν το συνειδητοποιώ. Έχει καιρό να κάνω τόσο μεγάλο ταξίδι.

Με έπιασε μια μανία να βρω tips και να σημειώνω που θα πάω, τι θα δω. Νέες πόλεις βλέπεις. Και από την άλλη σκέφτομαι, ότι το αυθόρμητο είναι το πιο ωραίο και απλά θα βασικά. Να πάω σε κάτι μουσεία και γκαλερί που θέλω, να δω κάποια αξιοθέατα, να δώ κανα live, να παω σε 3-4 εστιατόρια και μπαράκια που σημείωσα και φτάνει. Και μετά αυθόρμητα.
14 μέρες, άλλος αέρας. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο έχω πεθυμήσει αυτόν τον άλλο αέρα.

Πέρασα το περισσότερο μέρος του 2017 και του 2018 να βαριέμαι αφόρητα. Την καθημερινότητα μου, τις συνήθειες μου, τον κόσμο γύρω μου. Βαρέθηκα εμένα πάρα πολύ.

Εδώ και 2 μήνες περίπου κάπως άλλαξε αυτό. Δεν ξέρω τι έγινε και το σύμπαν αποφάσισε να με αφήσει να ηρεμήσω. Απλά όλα είναι κάπως καλύτερα.
Βαριέμαι; Ναι. Έχω θλίψη; Ναι, αλλά όχι κάθε μέρα. Κάτι είναι και αυτό.

Άρα αυτό το ταξίδι, αγαπητέ/ή φίλε/η ίσως, λέω ίσως, να με κάνει να δω κάποια πράγματα αλλιώς, να αναθεωρήσω, να τολμήσω.
Συνήθως έτσι παθαίνω σε μεγάλα ταξίδια ή σε ταξίδια στα οποία πάω όταν θέλω να ξεκαθαρίσω καταστάσεις. Μου δίνουν ένα "σπρώξιμο" αλλά και εικόνες.

Ανυπομονώ για αυτό το αίσθημα/αποτέλσμα, περισσότερο ίσως απ' ότι για το ίδιο το ταξίδι.
΄
Ξέρεις, όσο μεγαλώνω, συνηθίζω την καθημερινότητά μου και "κολλάω". Ίσως είναι θέμα ηλικίας, ίσως είναι επειδή μεγαλώνοντας έχουμε περισσότερες εκκρεμότητες και ευθύνες. Δεν ξέρω. Αλλά δεν μου αρέσει που το βρίσκω πιο δύσκολο να ξεσηκωθώ. Βόλεμα, γαμώτο.

Πάλι μιλάω σκόρπια. Όπως και στα τελευταία εκατόν ποστ. Έτσι ειναι το μυαλό μου τα τελευταία 4-5 χρόνια. Σκόρπιο. Σίγουρα πιο ήρεμο και πιο κατασταλαγμένο σε πολλά πράγματα αλλά γενικά "αλλου".

Ίσως αυτό το ταξίδι να με "μαζέψει" λίγο.
Πολύ θα το ήθελα.

Καλό καλοκαίρι παιδιά,
X,
Ut

Φως.

Εισιτήρια κλειστά.
Αίτηση για visa, check.
Tips από φίλους, μια τεράστια λίστα, check.

Και τώρα...
Διάβασμα λογοτεχνικών βιβλίων με βάση τον προορισμό,  μελέτη για όλα όσα θα γίνουν το καλοκαίρι εκεί, μουσικές που του πάνε..

Χαραμάδα φως , πολύχρωμη, πανέμορφη.

“You have to be a romantic to invest yourself, your money, and your time in cheese.”- Anthony Bourdain

Την περασμένη βδομάδα, ο μοναδικός άνθρωπος που θα μπορούσα να αποκαλέσω "είδωλο" - εαν χρησιμοποιούσα αυτή τη λέξη δηλαδή - ο Anthony Bourdain αυτοκτόνησε.

Ήταν Παρασκευή μεσημέρι, Ήμουν σε ένα γεύμα δουλειάς. Έπεσε το πρώτο μήνυμα στο messenger, μετά το δεύτερο, το τρίτο. Φίλοι που ήξεραν πόσο τον θαύμαζα. Σοκ.
Μα αυτός; Που δεν του έλειπε κάτι;
"Τι ήθελες δηλαδή για να είσαι ευτυχισμένος Tony;", σκεφτόμουν συνέχεια εκείνη τη μέρα, φρικαρισμένη και ταυτόχρονα νευριασμένη.
Πήγα σπίτι, ήμουν εκτός εαυτού. Ήταν σαν να είχε πεθάνει δικός μου άνθρωπος.
Έτσι τον ένιωθα όμως, ένα φίλο. Το ίδιο και χιλιάδες κόσμος σε όλο τον κόσμο.
Ονειρευόμουν πως μια μέρα θα βρισκόμασταν εκείνος και εγώ, σε ένα σκοτεινό μπαρ, στη Νέα Υορκη να πινουμε μπίρες, σε pint και να μιλάμε για τα πάντα. Για τους Rolling Stones, για την πολιτική, για το πρόσφατό του ταξίδι, για τα πιάτα που θα θέλαμε να δοκιμάσουμε την τελευταία μέρα πάνω στη γή.

Τις επόμενες μέρες διάβαζα συνέχεια ειδήσεις από τα site που παρακολουθώ. Τα ταξιδιωτικά, της γαστρονομίας, τους New York Times.
Γράφανε πως είχε κατάθλιψη. Δεν είχα ιδέα.
Ναι, είχε γράψει στο Medium Raw - απίθανο βιβλίο- ότι είχε σκεφτεί πολλές φορές να αυτοκτονήσει, ειδικά σε εκείνο το ταξίδι στην Καραϊβική. Αλλά δεν πέρασε το μυαλό μου ότι ήταν κάτι πιο σοβαρό από το "sex, drugs & rock 'n' roll".
Και πόσοι λέμε συχνά ότι έχουμε βαρεθεί τη ζωή μας; Πόσοι δεν περάσαμε στιγμές βαθιάς θλίψης;

Αυτός όμως είχε κουραστεί. Πέντε μέρες μετά ίσως καταλαβαίνω το γιατί. Όλοι λένε πως είχε την τέλεια δουλειά, έκανε ότι ήθελε, έκανε ένα παιδί, είχε μια σχέση καλή, είχε φίλους. Το ίδιο έλεγε και εκείνος. Όμως η κατάθλιψη αυτά τα επισκιάζει με ένα ολόμαυρο πέπλο. Χωρίς καμία εξήγηση και λογική.
Απλά δεν μπορούσε άλλο να συνεχίσει.
Λυπάμαι πολύ. Όχι μόνο που η γαστρονομία αλλά και ολόκληρη ανθρωπότητα έχασε έναν σπουδαίο άνθρωπο, αλλά γιατί πέρασε τόσο δύσκολα. Δεν του άξιζε αυτό. Καθόλου.
Κρίμα Tony...ίσως σε κάποια άλλη ζωή, ίσως συναντηθούμε.
Σε εκείνο το μπαράκι, με τα κόκκινα τουβλάκια στον τοίχο, να καθόμαστε στο μπαρ, από τα ηχεία ή ακόμα καλύτερα από τη σκηνή να τραγουδάει live ο Leonard Cohen και εμείς να πίνουμε μπίρες. Και να μου λες ιστορίες. Ίσως και εγώ να έχω ιστορίες να σου πω, φαντάστηκες;

 “Maybe that’s enlightenment enough: to know that there is no final resting place of the mind; no moment of smug clarity. Perhaps wisdom...is realizing how small I am, and unwise, and how far I have yet to go." -Anthony Bourdain” 

Αναπνοή- Εκπνοή και ξανά.

Έχει φορές που γράφω εδώ και αμέσως το μετανιώνω που εκφράζομαι τόσο άνετα.
Βέβαια, αυτός ήταν και ο σκοπός του blog όταν το έκανα πριν από 12 ολόκληρα χρόνια, εκείνο το βράδι του Μάη. Να μάθω να εκφράζομαι, να γράφω καλύτερα.
Αλλά τώρα δεν είναι ώρα για ανασκόπηση του blog - όσοι το διαβάζουν από τότε,  ξέρουν την πορεία του. Και την ηλεκτρονική και την έντυπη σε Ελλάδα και Κύπρο ( ας παινευτώ λιγάκι, δεν πειράζει).

Αυτό που σκέφτομαι είναι πως υπάρχει κόσμος που γνωρίζει ποια είμαι. Κόσμος που ξέρω, που τους είπα καιρό πριν ποια είμαι για να διαβάζουν τις σκέψεις μου χωρίς να πρέπει να τις λέω κάθε φορά και  κόσμος που ξέρω αλλά δεν ξέρω ότι ξέρουν την Τουλίπα.
Τέλοσπαντων.
Και γράφω αυτόν τον καιρό, όλα όσα σκέφτομαι που δεν είναι ιδιαίτερα καλά, γιατί η αλήθεια είναι αγαπητέ μου φίλε αναγνώστη, τα πράγματα δεν έχουν καλύτερέψει. Απλά είναι σε καταστολή.
Και τα διαβάζουν και ανησυχουν και στέλνουν μηνύματα. Δεν θέλω να στενοχωρώ κανένα. Εαν κάποιος θέλει να βοηθήσει φυσικά μπορεί:
1. Να μου βρει γκόμενο της προκοπής. Η έμφαση στο "της προκοπής".
2. Να μου κάνει career management. Δηλαδη υπάρχει λόγος τώρα να ανατινάξω τη ζωή μου εδώ και να φύγω σε μια άλλη πόλη σε μια άλλη χώρα; Μπορεί όχι, μπορεί ναι. Δεν ξέρω.
3. Να κάνει πλύση εγκεφάλου στην οικογένεια μου και να με αφήσει ήσυχη να ζήσω τη ζωή μου, να κάνω τις επιλογές μου ( που σίγα τις επιλογές και την επανάσταση - λίγη πίστη στην τουλίπα δεν θα έβλαπτε αγαπητό σόι).
4. Να σταματήσει το χρόνο - τόσο απλό - μέχρι να σκεφτώ.
Γίνεται;

Στα άλλα νέα, δεν έχω. Κυκλοφορώ, όπως όλοι. Γκρινιάζω λιγότερο  ( δεν ξέρω γιατί) και η θλίψη μου ειναι εκεί ριζωμένη να με κοιτάει κατάματα.
Δεν με ενδιαφέρουν τα τριήμερα, τα σαββατοκύριακα.
Αυτοκαταπιέζομαι να βγαίνω έξω τα βράδια. Όχι γιατί δεν θέλω να βλέπω τους φίλους μου, ίσα ίσα τους πεθυμώ πάντα. Απλά γιατί "έξω υπάρχουν γκόμενοι". Δεν ξέρω, δεν βρήκα ποτέ γκόμενο από έξω. Και βλέπω το έξω ως "δουλεια που πρέπει να κάνω γιατί ο καιρός περνάει".

Αναπνέω αγαπητέ αναγνώστη. Αυτό κάνω. Βλέπω τον ουρανό, κλεινω τα μάτια και παίρνω βαθιά αναπνοή. Εκπνέω. Και ξανά.

Sleepwalking

Δεν ξέρω αν φταίνε τα χρόνια που περνούν και εγώ είδα και έζησα αρκετά, δεν ξέρω αν αυτό σημαίνει ότι αρχισα να κουράζομαι και δεν ξέρω εαν τα παίρνω όλα τόσο τοις μετρητοίς και δεν πρέπει.

Όμως. Πόση καταπίεση;
Από την κοινωνία, από τον κόσμο γύρω, από την οικογένεια.
Αυτά τα "πρέπει" της κυπριακής κοινωνίας, είναι σαν θηλιά που άρχισε να στενεύει επικίνδυνα. Ναι, δεν θα έπρεπε να με επηρεάζουν σε αυτή την ηλικία. Όμως η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν παράγοντες που με κάνουν να μένω ακίνητη. Σε μια γωνιά.

Δεν αναπνέω πια. Και αυτό με επηρεάζει πάρα πολύ. Μου προκαλεί μια λύπη, τόσο μεγάλη που είναι σαν να έχει αποκτήσει οντότητα. Ειναι σκούρα γκρι, ειναι ψηλή, και αναπνέει στο σβέρκο μου, μόλις κάνω να κινηθώ.

Πιέζομαι. Να είμαι κάτι "αποδεκτό στην κοινωνία". Δηλαδή να έχω μια "κανονική" δουλειά με εξασφαλισμένο μισθό. Να έχω οικογένεια - "άργησες, δεν μετράς πια"-, να είμαι με κάποιον που είναι "καλό παιδί και σιγά τι είναι ο έρωτας".
Να βγαίνω έξω και να μιλάμε όχι για ιδέες, όχι για όμορφα πράγματα αλλά για τους άλλους. Τι κάνουν, που πάνε. Γιατί έτσι...εμείς οι "φυσιολογικοί" μιλάμε για ανθρώπους και είναι οκ.

Οχι, δεν δικαιούμαι να έχω φίλους που δεν ειναι "καλά παιδιά". Όχι φυσικά, δεν πρέπει να έχω φίλους γκέι γιατί, "ο κόσμος μιλάει και λέει οτι εισαι και συ γκει". Ωραία...το ξεκαθαρίσαμε και αυτό. Κάτω οι γκέι, κάτω οι single, κάτω οι αλλόθρησκοι, οι αλλο..., κάτω οι ενδιαφέροντες πραγματικά, κάτω όσοι έχουν άποψη. Κάτω, πολύ κάτω όμως.

ΣΣΣ.....κάνε ησυχία. Ο πραγματικός μου εαυτός κοιμάται.  Και ξυπνάει εύκολα. Αλλά μην ανησυχείς θα του αυξήσουμε τη δόση του αναισθητικού. Ναι καλέ, θα είναι οπως τον θες.
Ένα ζόμπι. Τέλειο. Θα το κάνεις ότι πραγματικά θες.

Tell me lies, tell me sweet little lies...

Ας υποθέσουμε ότι υπάρχει μια "λογοτεχνική", "κινηματογραφική" χροιά στο να είσαι single.
Τουτέστιν, ζεις τη ζωή σου μόνο για σένα,  κάνεις ότι θες στο σπίτι σου, επιστρέφεις από τη δουλειά και πάλι κάνεις ότι σου βιδώσει. Πας στο γυμναστήριο, στους καφέδες σου τις ώρες που θες. Τα βράδια μπορείς να πας όπου θες για σουβλάκι, ποτό, φαγητό με τις τις παρέες σου. Μπορεί επίσης να μείνεις μέσα, να φας το φαγητό που γουστάρεις, να δεις τη σειρά που σε πορώνει χωρίς να πρέπει να εξηγείς το γιατί.

Είναι μια ροή τελοσπάντων στην οποία είσαι the master of your faith, the captain of your soul.


Όλα τα πιο πάνω μπορούν να ανατραπούν όταν:
1. Πρέπει να πας σε γάμο φίλης που έχεις να τη δεις 100 χρόνια και για να λέμε την αλήθεια δεν έχεις και τίποτε να πεις ή να μοιραστείς.
2. Ο αδελφικός σου φίλος σε καλεί στην θεατρική σχολική παράσταση του 8χρονου γιου του.
3. Γίνεται μόδα το baby shower πάρτι στην Κύπρο και πρέπει, εκεί στο άσχετο , να βρεθείς σε ένα από τα στέκια σου, όχι κρατώντας ένα negroni, όχι κάνοντας PR από εκεί και απο δώ, αλλά αυτή τη φορά με πολλά μπαλόνια, γύρω σου, πάνες τυλιγμένες ως δώρα και μια έγγυο με την κοιλιά στο στόμα.

Κανένα από τα πιο πάνω δεν είναι μέρος της ζωής σου.
Νιώθεις ενοχές που βαριέσαι να ασχοληθείς. Η έμφαση στο "βαριέσαι".
Τελικά για να τα αποφύγεις λες δικαιολογίες π.χ. " αχ έχω ένα σημαντικό ταξίδι δουλειάς" ή "έχω πήξει και θα μείνω γραφέιο ως αργά".
Λευκά ψέματα ή απλά ψέματα;

(Ξε) καθαρίσματα

Μένω σε ένα διαμέρισμα. Αρκετά μεγάλο και ευρύχωρο. Φωτεινό.
Αυτό το διαμέρισμα το έχω σχεδόν 14 χρόνια (πως περνάει ο καιρός).
Όλα αυτά τα χρόνια, μαζεύω πράγματα. Από περιοδικά, βιβλία, μέχρι σουβενίρ από ταξίδια και ρούχα ( τα περισσότερα ανήκουν στην κατηγορία "μπορεί να μην τα ξαναφορέσω, αλλά έχω τόσες αναμνήσεις"). Α και να μην ξεχνάω, τα τάπερ ( ποτέ δεν είναι αρκετά). Πολλά τάπερ.

Το αποτέλεσμα ειναι ότι το σπίτι σε κάποια φάση, το ένιωθα να με "πνίγει". Πράγματα παντού, ντουλάπες γεμάτες.

Έτσι άρχισα να πετάω, να ανακυκλώνω, να χαρίζω. Να καθαρίζω ντουλάπια. Να σπαταλάω σαββατοκύριακα , να συγυρίζω μετά μανίας.

Άρχισα να νιώθω καλύτερα. Σαν να ήταν μια συμβολική κίνηση. Σαν να ξεκαθάριζα τη ζωή μου.

Έχουν περάσει 6 μήνες από αυτή τη διαδικασία. Το σπίτι, έχει αλλάξει ή τουλάχιστον εχώ έτσι το νιώθω. Είναι πιο...αεράτο!

Άρχισα να προσέχω τη διατροφή μου. Τρώω καθαρές γεύσεις , μαγειρεύω περισσότερο. Ψωνίζω φρέσκα φρούτα και λαχανικά, δεν βάζω πολύ λάδι στο φαγητό μου, παίζω με τα μπαχαρικά.
Σήμερα ξύπνησα, καλά. Χωρίς να με πονάει το στομάχι μου.

Φύτεψαμε τον κήπο με τον μπαμπά.
"Θέλω πρασινάδες μπαμπά και απλά λουλούδι. Γεράνια να μου βάλεις, ωραία φωτεινά. Και καλαμάκια , αυτά με τα μεγάλα πράσινα φύλλα".
Ποτίζω τον κήπο. Βλέπω τα φυτά και τα λουλούδια μου να μεγαλώνουν. Οι μέρες της βεράντας πλησιάζουν.

Καθαρά. Ξεκάθαρα. Ξεκαθαρίσματα.
Οι μέρες του φωτός ειναι εδώ.

Για τα λεφτά τα κάνεις όλα;

Μπορεί τελικά.
Τι μαλακία, να κάνεις δουλειές, και να περνάς το 1/3 - τουλάχιστον - της μέρας σου σε κάτι που "κλωτσά" μέσα σου.
Θα μου πεις "ξέρεις τουλίπα... το παν δεν ειναι η δουλεια".
Όχι δεν είναι. Ομως είναι σημαντική για αυτούς που θέλουν να αγαπούν αυτό που κάνουν και που έχουν επενδύσει χρόνο, χρήμα για να μαθαίνουν διαρκώς.

Από την άλλη, μεγαλώνοντας, θεωρώ πολύτιμο τον ελεύθερο χρόνο. Έχω δώσει τόσες ώρες απο τη ζωή μου στο να δουλεύω, δεν μπορείς να φανταστείς.Και τώρα είμαι θυμωμένη που στη νέα δουλειά μου στερούν σαββατοκύριακα και βράδια. Πολύ θυμωμένη.

Το μετανιώνω τελικά που δούλεψα τόσο πολύ στη ζωή; Λίγο. Η αλήθεια είναι ότι με πήρε κάπου σημαντικά, επαγγελματικά τουλάχιστον. Όμως θα ήθελα κατά βάθος τελικά, να είμαι μια από αυτούς που έχουν σε προτεραιότητα άλλα πράγματα.

Αλήθειες που μόνο αργά το βράδι, όταν όλα έχουν ηρεμήσει, μπορώ να αποδεχθώ και να γράψω κάτω.
Κάτι καίει μέσα μου.
Δεν θέλω να είμαι η δουλειά μου...

Πάω να πιω ουίσκυ. Σπίτι μου. Σκατά.

Υ.Γ. Το post γράφτηκε με το spotify να παίζει το "If I could" των Simon & Garfunkel.

On the Road ή αλλιώς " Μια τρελλή πήρε τους δρόμους"

Τρέχω αυτό τον καιρό. Η νέα μου δουλειά, έχει πολύ οδήγημα (οχι δεν ειμαι πλασιέ) και αυτό έχει τα εξής:
 Πλεονεκτήματα:
1. Βγήκα επιτέλους απο το σπίτι και από τα πλαίσια της γειτονιάς μου, όπου είχα κολλήσει εδώ και αρκετούς μήνες.
2. Ακούω πάρα πολλή μουσική, ενισχύω το spotify μου, ανακαλύπτω τραγούδια και έχω βελτιώσει τις φωνητικές μου ικανότητες. Η Florence and the Machine, έβγαλε νέο τραγούδι, το οποίο πόσταρε χθες το βράδι στις 2 το βράδι, ένας φίλος. Δεν το έχω ακούσει ακόμα, όμως ελπίζω το "Sky Full of Song" να είναι τόσο μαγικό όσο ήταν το "Wish you were here".
3. Γνωρίζω πολύ κόσμο. Δεν είναι πάντα καλό αυτό, γιατί ο κόσμος, και ειδικά ο κυπριακός, είναι τρελλός και ημιμαθής. Αλλά κάποτε, ο ένας στους 50, είναι μια ενδιαφέρουσα γνωριμία.
4. Έχω γίνει πιο alert. Μου είχε λείψει αυτό. Μπορεί να συνεχίσει αυτό το mood και σε άλλους τομείς της ζωής μου.

Μειονεκτήματα:
1. Έχω διαλυθεί σωματικά. Πονάω παντού. Νομίζω όμως πως είναι θέμα γυμναστικής. Κολλητός, μου έταξε σήμερα να με κάνει Wonder Woman. Τη Δευτέρα θα μας δείτε κάπου να τρέχουμε στα λειβάδια της Λευκωσίας. Εγώ με ένα μπουκάλι gin στο χέρι.
2. Είναι μικρή η Κύπρος τελικά.
3. Πόσο βαρετό αυτό το highway Λευκωσία- Λεμεσός.

Υ.Γ. Ξανάδα το Mona Lisa Smile. Στο τέλος, η ηρωίδα λέει "Not all those who wander are lost". Χαμογέλασα.

Σκόρπιες σκέψεις στη βεράντα

Μεγάλη Παρασκευή.
Πήρα άδεια. Και σήμερα και χθες. Είχε πολύ καιρό να το κάνω αυτό, την άδεια. Σε προηγούμενες δουλειές, υπήρχαν χρονιές που δεν είχα επιλογή από το να δουλέψω όλη τη Μεγάλη Βδομαδα, 15αύγουστο κλπ. Όταν δε, ήμουν freelancer, πάντα δούλευα.
Και αυτές τις μέρες θα δουλέψω, αλλά για να κάνω τα δικά μου.
Τα δικά μου είναι λίγο γράψιμο, δημιουργία.
Μου έβαλε την ιδέα μια φίλη, να γράψω ένα σενάριο για ταινεία. Λες;

Δημιουργία. Δεν ξέρω αν αυτό ισχύει σε άλλες χώρες, αλλά στην ασφυκτική Κύπρο, όπου εαν δεν εισαι πια 20 και έχεις ζήσει όλα τα σενάρια ( τα έξω, τους καφέδες, τις εκδρομές), θες να δημιουργείς. Για να μην πεθάνεις από τη βαρεμάρα.

Κάθομαι στο μπαλκόνι μου. Μισοφυτεμένο, θέλει ακόμα ο κήπος δουλειά. Ο πατέρας μου δεν με αφήνει να τα κάνω μόνη μου. Θέλει ο ίδιος να τον φτιάξει. Θέλω φέτος, πολλούς φίλους στη βεράντα. Παγωμένο κρασί, gin 'n' tonic, μπίρες παράξενες.

Έκανα το πρώτο παγωμενο καπουτσίνο της σεζόν. Άνοιξα το laptop, και άρχισα να γράφω σε μια φίλη tips για την Μαδρίτη. Πεθυμώ Ισπανία. Πεθυμώ χώρες χαλαρές. Δεν θεωρώ πως η Κύπρος είναι χαλαρή. Πριν κανά μήνα, ήμουν Αθήνα για δουλειά. Ήταν Παρασκευή βράδι, έπινα βότκες με μια φίλη, αργά κατά τις 11. Σε κάποια φάση πρόσεξα πως ο κόσμος γύρω μου ηταν εντελώς χαλαρά ντυμένος. Γυναίκες με αθλητικά παπούτσια, άνδρες με απλά μπλουζάκια. Αυτό το σκηνικό, το urban, μου λείπει πολύ στην καθημερινότητα μου. Μικρό νησί, μικρή κοινωνία, μικρά κολλημένα μυαλά.

Έγινε κάτι στη νέα δουλειά και με χάλασε πολύ. Πάρα πολύ. Δυο μέρες μετά διαπιστώνω ότι είναι μέρος του "αγώνα" μου να μάθω επιτέλους να βάζω όρια στους άλλους. Δεν θέλω να ζω για τη δουλειά μου πια. Ούτε θέλω να μου δώσει κάποιος έξτρα λεφτά για να δουλεύω 15 ώρες. Θέλω τη ζωή μου. Θέλω να έχω την επιλογή να χαλαρώσω.

Είμαι το πιο τσιτωμένο άτομο που γνωρίζω. Έχω γίνει άλλος άνθρωπος. Τις προάλλες διάβαζα παλιά μου post εδώ. Είχα πλάκα. Τώρα θα μου πεις, ήμουν και 10 χρόνια πιο μικρή. Αλλά αν και γκρίνιαζα - πόσο λάθος είχα τελικά - είχα ένα "χρώμα". Τώρα ζω σε μια σοβαρότητα, δεν ειμαι πια cool.
Λέω να αρχίσω γιόγκα.

Αυτές τις μέρες, σκέφτομαι πολύ έντονα πως έκανα μεγάλη βλακεία που δεν έφυγα για εξωτερικό. Γιατί έχω φτάσει σε ένα μεγάλο συναισθηματικό τέλμα που δεν απολαμβάνω τίποτα πια. Όμως...εαν έφευγα, θα έκανα όλους αυτούς τους φίλους, που αγαπώ και είμαι ευγνώμων που είναι στη ζωή μου;

Σκόρπιες σκέψεις...ίσως η αρχή του μυαλού που άρχισε να ξυπνά.