Μια ώριμη...λίστα!

Καταλαβαίνεις ότι έχεις μεγαλώσει/ωριμάσει/γεράσει/όπως θες πες το όταν:

Δεν σου βγαίνει πολύ συχνά να ξενυκτάς μέχρι τις 5 το πρωί. Ναι, στα 20+ μπορούσα να το κάνω 2-3 φορές τη βδομάδα και να πηγαίνω δουλειά ΚΑΙ να μην σερνόμουν όλη μέρα.

Βαριέσαι να πίνεις σφηνάκια. Έτσι κι αλλιώς έχεις μάθει ότι μπορεί να αντέχεις ακόμα τα 4-5 gin n tonic/ vodka + κάτι άλλο/ ποτήρια κρασί αλλά όταν προσθέσεις το ένα και μοναδικό σφηνάκι, αμέσως αρχίζει η κατηφόρα.

Τη βρίσκεις περισσότερο σε εστιατόρια και wine bar παρά σε κλάμπ και μπουζούκια ( ναι, ακόμα και όταν δεν ακούς λαϊκά, απλά πας για το "χάζι"). Να μπορείς να πεις μια κουβέντα ρε παιδί μου, να δεις τους φίλους σου! Αλλιώς τι; Να βγεις έξω απλά για να βγεις; ( "ε , ναι" θα απαντούσες πιο παλιά).

Κάνεις δηλώσεις του τύπου " εγώ την παλιά Λευκωσία, την έχω ζήσει πιο ρομαντικά και τα Καλά Καθούμενα ήταν προορισμός , όχι παρεπιμπτόντως, βρίσκω καρέκλα άδεια και κάθομαι, επειδή δεν υπάρχει πουθενά άλλου στα άλλα καφενεία της πλατείας".

Σκέφτεσαι και σκέφτεσαι και σκέφτεσαι και ζυγίζεις και ζυγίζεις και ζυγίζεις. Ώσπου τελικά να καταλήξεις στο "μπα δεν θα το ρισκάρω". 

Όταν επιτέλους ρισκάρεις, κάνεις τεράστιες αλλαγές στη ζωή σου. Ή έτσι νομίζεις δηλαδή.

Έχεις το στομάχι σου συχνά πυκνά και γνωρίζεις ολοένα και περισσότερο κόσμο που έχει παρόμοια θέματα. Εμ ναι, όλο αυτό το άγχος της δουλειάς, της καθημερινότητας σε κάποια φάση, θα αρχίσει να σου "μιλάει".

Λες φράσεις του τύπου " αυτοί οι μικροί σήμερα πως ντύνονται έτσι" και " τι σκατά γράφει το sms αυτό; γιατί λείπουν τα μισά σύμφωνα;". Ναι, τις λέω και ν-τ-ρ-ε-π-ο-μ-α-ι!

Κρατάς παιδιά των φίλων σου και συνειδητοποιείς ότι ναι θα μπορούσες να είχες και εσύ ως τώρα 1-2 από αυτά τα μικρά τα ανθρωπάκια.

Καταλαβαίνεις πια γιατί σκέφτεσαι με τον τρόπο που σκέφτεσαι, γιατί έχεις συγκεκριμένες φοβίες, γιατί συμπεριφέρεσαι με συγκεκριμένο τρόπο. Από την μια χαίρεσαι που άρχισες και σε μαθαίνεις, από την άλλη, ψιλοχαλιέσαι που τώρα ξέρεις το "γιατί" και άρα πρέπει να κάνεις κάτι γι' αυτό.

Το παιδικό σου δωμάτιο, δεν υπάρχει πια. Έχει γίνει δεύτερο γραφείο, το δωμάτιο για σιδέρωμα ρούχων, αποθήκη και ότι άλλο έχει αποφασίσει η μάνα σου. 

Σκυλοβαριέσαι να κάνεις chat στο facebook, να μιλάς στα τηλέφωνα, να ανταλλάζεις sms. Έχουμε και δουλειές λέμε!

Σου φεύγει και λες και καμιά λέξη στην καθαρεύουσα. ( αλήθεια το κάνω!)

Μιλάς για κάποιον που είναι 60 χρονών και λες "νέος είναι". Και έχεις δίπλα σου κάτι 20χρονα που λένε για κάποιους " ναι βγαίνει με έναν σχεδόν γέρο...είναι 40", και φρικάρεις.

Δεν πιστεύεις στα ζώδια, ούτε στους ωροσκόπους, ούτε στο σύμπαν. It is what it is!

Σπάνια κάνεις τέτοιες λίστες, αλλά όταν τις κάνεις, γελάς από μέσα σου!

Υ.Γ Το φθινοπωρινό header είναι μια δημιουργία του φίλου μου unshaved bastard!

Dream, dream dream!

Το ξέρω πολύ καλά πως εδώ και μήνες γράφω τα ίδια και τα ίδια καταθλιπτικά πράγματα.

Χωρίς να απολογούμαι ( δεν είμαι καλή σε αυτό - όταν αναγκάζομαι να το κάνω, τις περισσότερες φορές δεν το εννοώ, απλά το λέω για να με αφήσουν ήσυχη),  ξέρω πως στα έχω πρήξει.

Κάνε υπομονή, όπως κάνω και εγώ και ελπίζω μια μέρα να φέξει από κάπου και να δω το φως το αληθινό.

Λοιπόν σου είπα για τα 2 όνειρα που βλέπω πολύ συχνά τα τελευταία 1-2 χρόνια;

Είναι δύο συγκεκριμένα. Για το σπίτι σου ξανάπα. Βλέπω όνειρο ότι αλλάζω σπίτι, περιοχή, διαμέρισμα.

Το άλλο είναι ότι ονειρεύομαι ότι ξαναπάω πανεπιστήμιο. Είτε για master είτε για ένα πτυχίο.

Είμαι στην ηλικία που είμαι τώρα εξ ου και το όνειρο μετατρέπεται πολλές φορές σε εφιάλτη του στυλ "τι γυρεύω εγώ μεσα στα διαβάσματα" και " που να ξεσηκώνομαι τώρα να μένω σε dorms".

Πάω είτε στο παλιό μου πανεπιστήμιο ή σε ένα άλλο ( μέχρι και Εδιμβούργο έχω βρεθεί).

Χθες το βράδι ήταν η σειρά του ονείρου University-Madness.

Ξαναπήγα πανεπιστήμιο, παρέα με μια κολλητή μου και από την πρώτη μέρα βρήκα και ένα ισπανό 25χρονο γκόμενο ( μια φορά έκανα το λάθος με μικρότερο - α πα πα). Τον σπίτωσα στο 2Χ2 δωμάτιο του hall μου. Ήταν θεσπέσια και σχεδόν απελευθερωτικό - δεν μου ζήτησε κανείς να τον παντρευτώ και εγώ δεν το σκέφτηκα ποτέ. Απλά έκανα σεξ!

Τέλοσπαντων, επανέρχομαι στο θέμα μας.

Μα γιατί βλέπω όνειρα με πανεπιστήμια;

Στον ονειροκρίτη λέει πως είναι καιρός περισυλλογής και αγώνα για προσωπική ανάπτυξη.

Η αλήθεια είναι πως με προβληματίζει η λούπα της μη δημιουργικής δουλειάς και προσπαθώ αργά και σταθερά ( κυρίως αργά) να κάνω άλλα πράγματα. 

Αλλά πανεπιστήμιο;

Υ.Γ. Βαριέμαι τόσο πολύ στο γραφείο. Απέκτησα και νέο όνομα "The Bitch". Oh well...

Past tense

Μια από τις πιο μεγάλες παγίδες στη ζωή μας είναι να αναπολούμε συνεχώς.

Να κοιτάς πίσω αντί μπρος ή όπως μου έλεγε μια καθηγήτρια στο γυμνάσιο "να κοιτάς έξω από το παράθυρο αφηρημένα, αντί να βλέπεις τι γίνεται εκείνη την ώρα μέσα στην τάξη".

Όταν όμως έχεις πέσει σε λούμπα, κοινώς δεν την παλεύεις, δεν μπορείς παρά να προστατεύεις τον εαυτό σου υποσυνείδητα με το να αναπολείς.

Αυτό κάνω εδώ και μέρες.

Διαπιστώνω, λοιπόν, πως τα δύο χρόνια πριν μου φαντάζουν μια άλλη ζωή ( πήγα δηλαδή εγώ στην Ινδία;) , τα τρία χρόνια πριν σαν να μην ήμουν εγώ που τα έζησα ( εκείνο το ταξίδι στο Άμστερνταμ και στην Κωνσταντινούπολη δυο μήνες μετά). Για τα πέντε χρόνια πριν, δεν το συζητώ. Άσε που οργιάζω και σκέφτομαι μέχρι και 10 χρόνια πριν ( η πρώτη δημιουργική μου δουλειά και μια σχέση, η πρώτη που ήταν βασισμένη καθαρά στο σεξ).

Πω πω, πως περνούν τα χρόνια. 

Φοβάμαι είναι η αλήθεια. Φοβάμαι πως θθα περάσουν κι άλλο τα χρόνια και εγώ δεν θα ζήσω όσα ονειρευόμουν. Μια μέρα, θα ξυπνήσω θα είμαι 50 ( αν φτάσω τόσο πολύ με το άγχος που έχω) και θα διερωτώμαι που πήγαν όλα τα χρόνια.

Δεν ξέρω αν αυτοί που έχουν παιδιά, μετράνε έτσι το χρόνο. Μπορεί να είναι εντελώς εγωιστικό εκ μέρους μου να μετρώ τη ζωή μου σε ταξίδια και στιγμές. 

Δεν ξέρω αν θα ήμουν πιο ευτυχισμένη αν την μετρούσα σε παιδικά δοντάκια που πέφτουν, στις πρώτες φορές ( η πρώτη λέξη, το πρώτο περπάτημα), στις πρώτες μέρες ( στο νηπιαγωγείο, στο σχολείο,).

Η αλήθεια είναι πως στα γράφω αυτά και νιώθω μια μεγάλη λύπη και αγωνία.

Λύπη γιατί απογοητεύω τον κόσμο γύρω μου και γιατί δεν αποφασίζω αν θέλω να μπω στη διαδικασία "οικογένεια".

Αγωνία γιατί, όταν δεν κάνεις κάτι που κάνουν όλοι, υφίστασαι με μεγάλη πίεση από την οποία δεν ξέρεις ποτέ θα απαλλαγείς και θα ηρεμήσεις ( χωρίς να κατεβάζεις xanax).

Καθώς τα γράφω αυτά, σκέφτομαι: Μήπως τελικά το να σκέφτεσαι το παρελθόν μόνο ζημιά προκαλεί;

Wok me up before you go go

 Χθες το βράδι, είχα τη φαεινή ιδέα να προτείνω στην παρέα, να πάμε κάτω παλιά Λευκωσία για βόλτες. Καλός ο καιρός, σκέφτηκα, θα βρούμε και ένα café να αράξουμε ανάμεσα στα τόσα που άνοιξαν. Αφού έχει τόσες επιλογές πια κάτω στο κέντρο.

Πάω, μαζεύω τη μια φίλη, δίνουμε τηλεφωνικό ραντεβού με τους άλλους, πάνω στην πλατεία/γιαπί Ελευθερίας.

Δεν πάρκαρα στην τάφρο, από ψηλά φαινόταν γεμάτη. Περνώ κατά μήκος των Φοινικιών, επίσης τίγκα. Προχωρώ, φτάνω στην πλατεία/γιαπί. Αρχίζω να υποψιάζομαι ότι το αρχικό μου σενάριο, δεν είχε καμία λογική. Πλανόδιοι πωλούσαν από ξηρούς καρπούς μέχρι βραχιολάκια, κάτι ξεκάπνιζε δεξιά και αριστερά ( μην ήταν σάντουιτς, μην ήταν γύρος και κοψίδια;) και κόσμος, πολύς κόσμος.

Δεν πτοήθηκα, έστριψα στην Ρηγαίνης. Κόλλησα σε μποτιλιάρισμα. Μετά από 5 λεπτά, καταφέρνω να ξεφύγω και στρίβω δεξιά για να πάω προς τα κάτω. Πάρκιγκ γεμάτα, αυτοκίνητα να βγαίνουν από όλα τα alt.

Να μην στα πολυλογώ, πάρκαρα στο μυστικό μου πάρκιγκ, κάπου πολύυυυ μακριά από Λήδρας και Ονασαγόρου.

Βρήκαμε τους υπόλοιπους Λαϊκή Γειτονιά που υποτίθεται άνοιξαν καφενεδάκια. Έχω μια απορία…δηλαδή το μόνο πράγμα που απέμεινε από αυτό το φιλόδοξο σχέδιο της δεκαετίας του 80, είναι 4-5 ταβέρνες με χάλια, τάχαμου, κυπριακό φαγητό και café που το highlight τους είναι ο ναργιλές;

Τέλοσπάντων, μετά από μια βόλτα Λήδρας και Ονασαγόρου, όπου γινόταν το έλα να δεις και μετά από ένα πέρασμα στην πλατεία Φανερωμένης που μας προκάλεσε αγοραφοβία, καταλήξαμε Ερωδό.

Για τον οποίο δεν πεθαίνω, αλλά σκίζει από τοποθεσία και το πιο σημαντικό δεν σε πνίγει ο πολύς ο κόσμος.

Αν κύριε Δήμαρχε και αρμόδιες αρχές, σκοπεύατε να μετατρέψετε την παλιά Λευκωσία σε ένα τεράστιο wok, όπου όλοι θα βρισκόμαστε μέσα, σαν stir fry λαχανικά και θα κουλιάζουμε, το έχετε καταφέρει.

Πρώτες μέρες του Οκτώβρη

(διάβασε το πιο κάτω κείμενο, ακούγοντας το "Perfect Life" του Moby)

 Το triolouin με έκανε και χαμογέλασα πριν λίγο με το ποστ του για τα 10 βήματα που μπορεί να φτάσει κάποιος στην ευτυχία και το ευχαριστώ πολύ!

Λοιπόν, δεν έχω πολλά νέα - τι θα συνέβαινε σε ένα μήνα εξάλλου ( πολλά κακά αν μη τι άλλο - αυτό είναι εύκολο - το απέδειξε ο Σεπτέμβρης).

Αλλά αποφάσισα να αλλάξω διάθεση επειδή είμαι στις καλές μου και και είναι ηλιόλουστα τώρα που γράφω. Κάνε καφέ και έλα να σου πω τι έγινε αυτές τις μέρες.

Καταρχάς, έκλεισα σήμερα ταξίδι. Υπολόγιζα να πάω Αθήνα τον άλλο μήνα και μάλιστα κανόνισα να λείπω και μια βδομάδα ( ευχαριστώ φίλη που θα με αντικαταστήσεις). Όμως έπεσε πρόταση από άλλη φίλη και αμέσως είπα "ναι" χωρίς δεύτερη σκέψη. Λοιπόν, η Τουλίπα σου τον επόμενο μήνα θα γίνει frozen. Η Στοκχόλμη θα υποδεχθεί την αφεντιά μου και θα βρεθώ κοντά στον Βόρειο Πόλο! Η χαρά μου είναι μεγάλη, γιατί ως γνωστόν λατρεύω τα ταξίδια και μάλιστα σε χώρες που δεν έχουν να κάνουν τίποτα με τη δική μου.

Τι άλλο; Αποφάσισα να κάνω πράγματα. Όχι, δεν θα αρχίσω πλέξιμο, ούτε άλλη γλώσσα, ούτε θα μάθω να μαγειρεύω ( αν και νομίζω όλοι ξέρουμε να μαγειρεύουμε και απλά θέλουμε εξάσκηση).

Για παράδειγμα, χθες πήγα στην Κρατική Έκθεση, την Πέμπτη θα πάω στο Silverstar για δοκιμή κρασιών Makkas Winery, θα πάω την Κυριακή να δω το "Παλτό" στο πρώην Da Capo, θα πάω σινεμά να δώ το J.A.C.E και το Jobs κλπ.

Δεν τα κάνω επειδή βαριέμαι - αν και είναι ένας λόγος αυτός - αλλά επειδή σκέφτηκα πως αν είμαι εκτεθειμένη σε διάφορες εμπειρίες και συναναστρέφομαι με καινούριο κόσμο, μπορεί στο άσχετο να βρω παραθυράκια σε διάφορες σκέψεις μου που με προβληματίζουν από τον καιρό που γεννήθηκα.

Με τη μάνα μου δεν μιλιόμαστε και εννοείται πως με ενοχλεί κατά φάσεις. Με τον μπαμπά μου μιλάμε και πήγαμε μαζί έκθεση χθες το βράδι, ήταν ωραία Ένιωσα μετά από καιρό πως είμαι η κόρη κάποιου. Νιώθω πως αυτό που πέρασα πριν μερικές βδομάδες δεν μου άξιζε. Δεν σου κρύβω όμως, πως με επηρέασε.  Όχι με τον τρόπο που ήλπιζε η μάνα μου. Κάτι σαν wake up call, θα το έλεγα. Ναι, ελπίζω να είναι αυτό.

Υ.Γ. Άσχετο, αλλά όταν μετά από χρόνια φιλίας, ο άλλος "πιάνεται" από ένα αστείο που κάνεις και βγάζει νύχια, δεν είναι και τόσο ευχάριστο. Και αν δεν είσαι 20 και έχεις αντοχές - που δεν είμαι και δεν έχω - μένεις μακριά, γιατί πολύ απλά βαριέσαι να αυτολογοκρίνεσαι για να μην "θικτεί" ο άλλος.

Σεπτέμβρη στο καλό ( και να μην μας γράφεις)

Τελειώνει και αυτός ο μήνας. Ενδόμυχα θα ήθελα να πιστεύω ότι θα τελειώσουν και όλα τα κακά του και ότι από την 1η. Από τις αρχές του Σεπτέμβρη, μόνο αναποδιές.  Δεν θυμάμαι να έχω περάσει πιο παράξενο και μάλλον κακό Σεπτέμβρη. Λες και ένα υπέροχο καλοκαίρι ( ή μάλλον υπέροχες διακοπές), έπρεπε να έρθει στα «ίσια» του με έναν όχι και τόσο καλό Σεπτέμβρη.

Ο μήνας αυτός ήταν δύσκολος πολύ. Ακόμα δεν μιλάω με τη μάνα μου. Νιώθω ότι δεν έχω οικογένεια. Αλλά αυτό δεν είναι το κύριο πρόβλημα. Το θέμα είναι ότι εγώ διερωτώμαι τι είναι ευτυχία, τι είναι μάλλον η δική μου ευτυχία. Ο καθένας μας την ορίζει διαφορετικά.

Πού πάω; Υπάρχει απάντηση σε αυτό; Καμιά φορά διερωτώμαι αν υπάρχει λόγος να τίθεται αυτή η ερώτηση.

Επισης, απλα για να το ξερεις. Μετά τα 35 αν δεν παντρευτηκες ,το σοι σου, σου κανει τη ζωη σου ΚΟΛΑΣΗ. Θα διαλυθεις μαζι τους, θα απομακρυνθεις, θα σου πουνε εξωπραγματικα πραγματα,  θα διερωτασαι εσυ αν εχεις χολέρα, πανούκλα και αν τελικά είσαι ένα άχρηστο μέλος της κοινωνίας ( στα πολύ down σου). Το επόμενο βήμα είναι να μας απομονώσουν όλους τους 35 + σε ένα ερημικό νησί και να μας πετάνε τρόφιμα με το ελικόπτερο.

Η δουλεια μου, είναι κατι που με ενοχλει παρα πολύ πλέον. Παρα πολύ όμως.

Άμα σε νοιάζει , σε πειράζει. Είμαι σε σκέψεις. Το CV θα το κάνω το σαββατοκύριακο. Τώρα τι θα το κάνω αυτό το CV , δεν έχω ιδέα. Λες να ειμαι παλαβή που έχω δουλειά αλλά ψάχνομαι;

Δεν μου ξανατυχε να νιωθω ότι ειμαι σε αδιέξοδο με όλα. Να μην σου τύχει.

Υ.Γ Για να μην τα μαυρίσω όλα, αυτός είναι ο μήνας που έμαθα ότι θα αποκτήσω και δεύτερη βαφτιστίρα και επίσης, είμαι πολύ περήφανη που προσέχω πια τον εαυτό μου, δηλαδή πηγαίνω ευλαβικά γυμναστήριο, προσέχω τι τρώω και δεν κατεβάζω άπειρο αλκοόλ.

Εγώ δουλεύω, εσύ δουλεύεις, εμάς μας δουλεύουν

Λένε πως δεν είναι καιρός για μαγκιές , στην προκειμένη , να παραιτήσαι ακόμα και αν δεν έχεις άλλη δουλειά υπόψη σου.

Όμως σκέψου για 1 λεπτό πως θα ήταν αν ήσουν γενναίος/α με αυτό το θέμα.

Είμαι σίγουρη ότι το 80% από εσάς δεν δουλεύει υπό τις καλύτερες συνθήκες εργασίας τους τελευταίους μήνες. Το αφεντικό τρελαίνεται, οι μισθοί πέφτουν, οι πελάτες απαιτούν τα πάντα κλπ. κλπ. Ακόμα και οι δάσκαλοι και οι καθηγητές, σίγουρα θα αντιμετωπίζουν ακόμα πιο ακραία συμπεριφορά από γονείς.

Έτσι γίναμε. Μια ζούγκλα συναισθημάτων, σου λένε στα μούτρα σου καθημερινά πως πρέπει να πατήσεις επί πτωμάτων αν θες να επιβιώσεις. Αλλά εσύ δεν θες, δεν σου βγαίνει να ζεις με τόση βιαιότητα γύρω σου, πόσο μάλλον να γίνεις και εσύ κάτι παρόμοιο.

Δεν είμαι απελπισμένη με τη δουλειά μου. Νιώθω αυτό το πράγμα που νιώθεις όταν είσαι για πάρα πολύ καιρό απογοητευμένος και δεν έχεις και που αλλού να πας. Πνίγομαι κάτω από το νερό και μου τελειώνει το οξυγόνο, αλλά αργά αργά.

Οι μισοί μου φίλοι είναι άνεργοι. Οι περισσότεροι από αυτούς, δεν ξέρουν πως θα πληρώσουν το νοίκι τους το επόμενο μήνα. Κι όμως προσπαθούν, κάνουν πράγματα συνεχώς, σε όλες τις πόλεις. Δεν έχουν ρουτίνα. Αυτό το ζηλεύω. Αλλά ξέρω ότι αυτή η ελευθερία έχει το τίμημα του να μην έχεις τίποτα για σίγουρο όσο αφορά στα λεφτά.

Η δουλειά μου δεν μου λέει κάτι εδώ και καιρό.

Με ενοχλεί αυτό. Είμαι από αυτούς που ξόδεψαν ώρες και ώρες σε ένα γραφείο για να είναι τυπικοί και σωστοί ( με μια μικρή δόση τελειομανίας και ΟCD). Τελικά ξέρεις ποιος το εκτιμάει; Σχεδόν κανείς.

Σίγουρα όχι η διεύθυνση γιατί είσαι δεδομένος και "τυχερός που έχεις μια δουλειά", σίγουρα όχι οι γονείς σου που έχεις ως προτεραιότητα τη δουλειά  (δεν είσαι δα και στο Μανχάταν), σίγουρα όχι οι φίλοι σου που βαρέθηκαν να ακουν τη φράση "σόρι έχω δύσκολη μέρα αύριο, δεν μπορώ να ξενυκτήσω), σίγουρα όχι η σχέση σου που βγάζεις τα νεύρα σου πάνω τους.

Άρα αν κανείς δεν είναι ευχαριστημένος με αυτό που κάνεις και τελικά  ούτε και συ, τι κάνεις;

Τι κάνεις στην Κύπρο της κρίσης;

How to be free ( any hints?)

Η τρίτη απόπειρα να γράψω ένα ποστ, ελπίζω να είναι και η τελευταία.

Δεν ξέρω και γω πλέον τι να γράψω και να το πιστεύω.

Είναι το σύνδρομο του Σεπτέμβρη ή είναι ένα γενικότερο σύνδρομο των τελευταίων 15 μηνών.

Δεν ξέρω.

Άκου. Σου έτυχε να μην έχεις τίποτα να πεις στον άλλο; Ειδικά σε φάσεις που θα ήταν καλή ιδέα να τον βάλεις στη θέση του;

Για να μην μιλάω αόριστα, χθες για ακόμα μια φορά με ρώτησε η μάνα μου πότε σκοπεύω να ωριμάσω και να κάνω οικογένεια. Μάλιστα δεν το θεωρεί φυσιολογικό πως στα 36 δεν δείχνω καμία πρόθεση. Φώναζε εκεί διάφορα, τα περισσότερα τα ξανάπε, είπε και καινούρια, κάπως άγρια και βίαια.

Εγώ απαντούσα, χωρίς να σηκώσω τον τόνο της φωνής μου, ούτε και μια φορά. Όχι γιατί φοβήθηκα να της απαντήσω. 

Απλά δεν μπορούσα να απαντήσω σε ερωτήσεις που ούτε και γω δεν ξέρω την απάντηση.

Και τι να έλεγα;

- Θα παντρευτείς;

- Ναι στις 6: 11 την Κυριακή, 8 του Σεπτέμβρη του 2014. Μπορεί και να αργήσουμε κανένα δεκαλεπτάκι αν αποφασίσω να το παίξω ντίβα, σόρι ε;

- Γιατί δεν σοβαρεύεσαι; Δεν είσαι 18 πια.

- Αλήθεια δεν είμαι 18; Τι λες!

- Το ξέρεις ότι έχεις πολλά ελαττώματα και δεν είναι εύκολο να βρεις άντρα;

- Βεβαίως και το ξέρω, και το ξέρουν και επίσης οι αναγνώστες του μπλογκ μου και φρίττουν που μέσα σε 7 χρόνια ξεπηδάνε κάθημερινά, από παντού, ελαττώματα.

- Γιατί όλοι σου σχεδόν οι φίλοι είναι γκεί;

- Γιατί έχουμε το ίδιο αγαπημένο χρώμα.

- Το ξέρεις ότι δεν κοιμάμαι τα βράδια; Το ξέρεις ότι μας καταστρέφεις τη κοινωνική μας ζωή;

- Το ξέρεις ότι υπάρχουν χάπια κατάλληλα στην αγορά; Το ξέρεις ότι μπορεί να έχουν βαρεθεί οι φίλοι σας τη μιζέρια σου;

Να μην στα πολυλογώ. Βεβαίως και με ενόχλησε η κουβέντα αυτή. Όχι τίποτε άλλο, αλλά πάλι δεν θα μιλάμε και εννοείται πως θα είμαι καλύτερα ψυχολογικά όταν νιώθω ότι δεν έχω οικογένεια.

Έτσι σε καταντούν σε αυτό το νησί. Απεγνωσμένο να βρεις τρόπο να ζήσεις τη ζωή σου όπως εσύ τη θες.

Σου προκαλούν φοβίες όταν για οποιοδήποτε λόγο δεν ζεις το Cyprus Dream.

Λέω να πάω στην Επίτροπο Διοικήσεως να παραπονεθώ για τα δικαιώματα των single 35+ που καταπατούνται καθημερινά.

Πολιτικαλι ινκορεκτ

Τουτέστιν, φτάνει πια με τα "σωστά" τα δήθεν σαβουαρ βιβρ και όλα όσα μας καταπιέζουν.

Η σούβλα, τα spare ribs και τα παϊδάκια θέλουν χέρι. Με το πιρούνι και το μαχαίρι, θα σου πετακτεί κανά κόκκαλο στο δίπλα τραπέζι. ( Από την άλλη φυσικά, το γλείψιμο των δακτύλων είναι κάτι που μου προκαλεί ανατριχίλα)

Μια χαρά είναι το φραπέ. Ως λάτρης του καφέ , με μανία  να αλέθω μόνη μου τους κόκκους του καφέ μου και με προσεκτική μελέτη των ποικιλιών, αποδέχομαι την ανεμελιά του φραπέ και την ταυτίζω με την παλιά Λευκωσία, με την Αθήνα, με ελληνικά νησιά.

Εμένα μ αρέσει η ηλεκτρονική μουσική και ο Κωνσταντίνος Βήτα, εσένα η λαϊκή και ο Παντελίδης. Είναι οκ, γούστα είναι. Μην μασάς από τον σνομπισμό των δήθεν ψαγμένων που στη λένε κάθε φορά που αποθεώνεις τη Νατάσα σου. Ζηλεύουν μαλλον για το απενοχοποιημένο της υπόθεσης.

Τι και αν δεν διάβασες ποτέ στη ζωή σου Σώτη Τριανταφύλλου, Ορχάν Παμούκ ή Εμπειρίκο. Αυτές οι λίστες με τα "100 βιβλία που πρέπει να διαβάσεις πριν πεθάνεις", είναι τελείως καταπιεστικές. Κανείς τους δεν έγραψε βιβλία με σκοπό να γίνουν τα must αναγνώσματα της ανθρωπότητας. 

"Η παράσταση της χρονιάς". Που όλοι οι γνωστοί σου έχουν πάει και όλοι έχουν άποψη. Δεν σε πιάνει το αντιδραστικό και δεν πας; Εμένα ναι. Ειδικά όταν είμαι σε παρέα, που ο "πνευματώδης" της υπόθεσης, κάνει κριτική της παράστασης και τη συγκρίνει με άλλες του εξωτερικού. 

Είναι οκ να μην θες να είσαι μαζί με τους φίλους σου με παιδιά. Είναι οκ να μην θες να κάνεις. Είναι οκ να μην θες να παντρευτείς. Είναι από την άλλη οκ, αν θες να κάνεις 5 παιδιά και όχι 2 που είναι ο "τέλειος" αριθμός σύμφωνα με την πυρηνική οικογένεια.

Και ναι μ αρέσουν τα πατατάκια και τα τρωω στην παραλία και δεν πειράζει που θα έπρεπε να τρωω αβέρτα καρότα και σέλινα που δεν παχαίνουν. Εγώ κτυπιέμαι στα γυμναστήρια μετά, όχι εσύ που κοιτάς λες και τρώω δηλητηριώδη μανιτάρια ( κατά βάθος ζηλεύεις και το ξέρω).

Α ναι , δεν αρέσει σε όλους "η Κύπρος μας". Ούτε το επιχείρημα "βουνό και θάλασσα" με πείθουν. Καλά, λίγο η θάλασσα. Το άλλο με την πλαστική καρέκλα γιατί να το διαφημίζω; Και όσο για το "όλα είναι σε κοντινή απόσταση" ...καλά δεν πάω με τα πόδια κιόλας ( έτσι κι αλλιώς δεν έχουμε πεζοδρόμια της προκοπής). 

Και μακάρι να είμαστε όλοι σε κάποια φάση πολίτικαλι ινκορέκτ. Το άλλο είναι βαρετό.

Summer Days

 (φωτό: ένα ζεστό απόγευμα του Ιούλη στη Λεμεσό, έπεσα μπροστά σε αυτη την τόσο αυθόρμητη και όμορφη φράση)

Το blog θα μπει σε silent μέχρι την αρχή της νέας σχολικής σεζόν.

Ως τότε θα:

Τρέχω να προλάβω τις δουλειές μου για να καταφέρω να πάρω άδεια 3 ολόκληρες βδομαδες.

Βλέπω Orange is the new black. Long live NETFLIX!

Προσπαθώ να αποφεύγω τα πλήθη. Έχω αποκτήσεις δυσανεξία στις τιγκαρισμένες με κόσμο παραλίες. Και ναι, ειδικά Κύπριους. Με παιδάκια ή χωρίς, με 10 παγωνιέρες, με ξαπλώστρες, καρέκλες και τσάντες Jumbo γεμάτες παιχνίδια.  Και γω Κύπρια είμαι αλλά δεν τσιρίζω στην παραλία και δεν απλώνω το βιος μου σε ακτίνα 2 μέτρων από την ξαπλώστρα μου.

Ζω στη βεράντα μου. Με κουράζει τελικά ο κόσμος όπου και να ναι. Μήπως να το ψάξω;

Διαβάζω βιβλία. Θα προσπαθήσω να μην τα διαβάζω από το ipad αλλά να είναι χάρτινα. Άλλη η χάρη του χάρτινου.

Βρω τους φίλους μου. Θα κάνω κουβέντες αν και δεν είμαι για αμπελοφιλοσοφίες. 

Πίνω κοκτέιλ, μπίρες και κρασιά. Ώσπου να ξανασυνηθίσω να πίνω - έλεος γίνομαι ξενέρωτη.

Κάνω υπομονή. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζει σε τέτοιες συνθήκες εργασίας. Δεν ξέρω ωσπου θα πάει αυτό. 

Αποφεύγω να διαβάζω εφημερίδες και να βλέπω ειδήσεις. Οτι μαλακία πει ο κάθε πολιτικός πρέπει να την λουστούμε;

Μείνω μακριά από το facebook. Έχει καταντήσει μια αηδία, ένα λαϊκό δικαστήριο. Το γράφω αυτό και είμαι στο τσακ να ποστάρω στάτους " οποιος ξαναβαλει λινκ για το γατάκι που σκότωσαν στην ταβέρνα, θα τον διαγράψω". Το πολυ πολυ να μου μεινουν 5 φίλοι. Καλύτερα. Οτι κακά έχει ο Κύπριος, είναι φάτσα κάρτα καθημερινά μπροστά μου μέσα από τον καφενέ του facebook.

 ----- - - --

Σε 2 μέρες είναι τα γενέθλια μου. Άλλες χρονιές έκανα απολογισμό. Φέτος δεν μου βγαίνει. Η χρονιά είχε τις πολύ καλές στιγμές της, ένιωσα ασφάλεια σε πολλούς τομείς, έκανα και πολύ ωραία ταξίδια. Αλλά όλο αυτό που συμβαίνει στην Κύπρο και που έχει επηρεάσει τη δουλειά μου και τη ζωή μου δεν είναι κάτι που μπορώ απλά να αφήσω πίσω και να πω " ε θα περάσουμε". Σιχαίνομαι αυτή τη φράση. 

Άρα θα βάλω μια ευχή.

Πράξη. Ρίσκο.

Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού παίδες!

Υ.Γ Σήμερα βγήκε στον ιντερνετικό αέρα το blog της πολύ καλής φίλης, δημοσιογράφου και συγγραφέως Ελένης Ξένου. Είναι το www.elenixenou.com. Μπες μέσα για έμπνευση , ωραίες εικόνες και ταξιδιάρικες ιστορίες.

αρλούμπες καλοκαιρινές

Σκέψου τώρα μέσα στο καλοκαίρι, με τη ζέστη και με κάμποσα ροζέ κρασιά πάνω σου, να βλέπεις όνειρο το all time classic αντικείμενο του πόθου σου.

Μα φτάνει πια! Δεν γίνεται, κάποιο ελάττωμα θα έχεις και εσύ...

Πολλά φεστιβάλ. Δεν έχω πάει σε κανένα ως τώρα. Ως το θερινό με βλέπω.

Αν και ο Χαρούλης στο Έθνικ....Χειμωνανθός!

Τελικά άμα δεν είσαι του κάμπιγκ τα μισά φεστιβάλ στο νησί τα χάνεις.

Αυτό το "μαγικό" που εξαφανίζεται κόσμος από τη ζωή σου. Πολύ μαγικό λέμε.

Από την άλλη, όσο μεγαλώνεις ξεσκαρτάρεις. Ή μήπως σε ξεσκαρτάρουν;

Χωρίς αιτία, χωρίς αφορμές. Έτσι απλά.

Αδιαφορία για όλα. Θα αλλάξει;

Ναι. Κωσταντίνος Βήτα στην Κύπρο. Λιποθυμώ.

Πολλή δουλειά ως την άδεια. Και μετά διακοπές και ελληνικά νησιά.

Και μετά επιστροφή και μετά μια χρονιά που θα γίνει ο χαμός. Εγγυημένα θα έχουμε κλάματα

στο blog.

Είναι καιρός για πολλά ανοίγματα. Αυτο το σύνδρομο του "είμαι πάνω στο φράκτη" είναι καιρός να σταματήσει. 

Έχουν εμφανιστεί στη ζωή μου φίλοι παλιοί. Σημαίνει κάτι;

Επιστρέφω στο γραφείο - πεθαίνω από βαρεμάρα.

Πειράζει που...

...μου φαίνεται πιο ουσιώδες να διαβάζω βιβλία στον καναπέ μου, με τον ανεμιστήρα να μου κτυπάει παρά να βλέπω κόσμο;

...αν τους δω, προτιμώ να είναι βεράντες και όχι μπαρ;

...αν τελικά βγω, προτιμώ να παρατηρώ κόσμο, να πίνω κοκτέιλ και να μην μιλώ; Let the music speak.

...πεθυμώ να ακούσω μουσικές μόνη μου στο σπιτι μου, στον νέο high tech υπολογιστή μου, παρά να ακούσω τις κουβέντες των φίλων μου; 

...νιώθω αντικοινωνική αλλά δεν νομίζω να μπορώ να κάνω κάτι άλλο από αυτό;

...μπήκα σε καλοκαιρινή κατάψυξη;

...με κουράζουν τα αποσιωπητικά, οι άνω τελείες αλλά νιώθω ότι δεν με παίρνει να βάζω σε αυτή τη φάση τελείες;

...μου είναι όλα μα όλα αδιάφορα; 

Επαναστάτες (;) με αιτία

Σήμερα δεν θα πάω στη διαδήλωση για τα θύματα στο Μαρί.

Έψαχνα μέρες να μάθω αν θα γινόταν κάτι. Μετά την (ηλίθια) απόφαση, ήμουν σίγουρη ότι θα γινόταν. 

Χθες ανακοινώθηκε κάτι στο facebook. Έτρεξα να κάνω join και κάλεσα και κόσμο.

Σήμερα ξύπνησα και είπα ότι δεν θέλω να πάω. 

Δεν αντέχω άλλη ένταση.

Δεν αντέχω αγριοφωνάρες. Δεν αντέχεται λέμε. Έχω σιχαθεί τους καυγάδες παντού. Στο facebook, στα διάφορα γκρουπ, στη γραμμή της τράπεζας, στη δουλειά, στο πάρκιγκ. Παντού.

Και το άλλο. Μας έχουν διαλύσει. Μας κοροϊδεύουν μπρος στα μάτια μας καθημερινά. Δημοσιεύονται συνέχεια οι μισθοί εκείνων που τα φάγανε. Μια διαδήλωση δεν κάναμε όλο αυτό τον καιρό.

Τώρα θα μου πεις, τι θα σου κάνει μια διαδήλωση.

Θέλω να πιστεύω ότι η πίεση του κόσμου, πριν δύο χρόνια, είχε ως αποτέλεσμα να γίνουν ποινικές διώξεις. Το ότι δεν δικάστηκαν ( και ούτε καταδικάστηκαν) οι ένοχοι, παρά ένας γέρος που θα εκτίσει την ποινή του στο νοσοκομείο, είναι απογοητευτικό. Μας "περιπαίζουν" μπρος στα μάτια μας και δεν ξέρω τι πρέπει να κάνουμε για να το σταματήσουμε.

Το σίγουρο είναι πως δεν θα ξαναψηφίσω. Εκτός και αν βρεθεί μια ομάδα ικανών πολιτικών. Είναι πιο πιθανόν να ταξιδέψω στο φεγγάρι.

Θυμάμαι πριν 2 χρόνια που εκείνες τις μέρες έγραψα εδώ μερικά οργισμένα post. Κάτι τύποι πετάκτηκαν και έγραφαν απειλητικά σχόλια. Τότε είχα ψιλοτρομοκρατηθεί.

Δύο χρόνια μετά και με όλες τις μαλακίες που διαβάζω στο facebook και τις ψευτοαπειλές που μας στέλνουν στη δουλειά κατά καιρό, άρχισα να γίνομαι πιο σκληρόπετση. Επαναστάτες του ίντερνετ. Τα λόγια τους είναι μηδενικής αξίας.

Αλλά σήμερα δεν θα πάω.

Δεν αντέχονται πλέον οι τύποι που παίρνουν το μεγάφωνο και αρχίζουν τις γκράντε ομιλίες.

Δεν ξέρω. Μπορεί να το βλέπω εγώ ακραία και απόλυτα.

Αλλά πολύ φοβάμαι ότι αυτή η χώρα δεν έχει σωτηρία.

Athens is for Lovers *

Ναι, το παραδέχομαι, μου έλειψες πολύ. Απλά δεν ξέρω αν μου έλειψες εσύ συγκεκριμένα, ή όλες  οι αναμνήσεις που έζησα μαζί σου όλα αυτά τα χρόνια. 

Αυτές τις μέρες, που η ζωή μου είναι ένα συναισθηματικό μπάχαλο, μου λείπει η σιγουριά σου. Ήσουν βλέπεις, για χρόνια η σταθερή μου αξία. 

Τελικά δεν ξέρω αν έκανα καλά που δεν μετακόμισα στις μεριές σου. Ακόμα και με την κρίση, σκέφτομαι πως θα ήταν αν ζούσα εκεί.

Μου λείπει:

Το αίσθημα ελευθερίας που ένιωθα μόλις έφτανα στο αεροδρόμιο.

Μετά όταν άφηνα βαλίτσα στο σπίτι και πήγαινα στο Γκάζι, για το πρώτο gin n tonic με τον κολλητό μου. Χειμώνα σε ένα μπαρ ή καλοκαίρι σε μια από τις πιο όμορφες αυλές. Οι πρώτες μας κουβέντες, τα πρώτα update των μηνών που είχαμε να βρεθούμε. 

Οι βόλτες στο κέντρο. Αρχίζοντας από την Ερμού - πολλές φορές μέχρι το τέρμα της - και συνεχίζοντας στους παραδρόμους. Μετά στη Σταδίου, στη Σόλωνος, στο Κολωνάκι.

Η στάση στο koukoutsi στη Σκουφά, για να πάρω το μπλουζάκι της σεζόν και για να πω ένα γεια στον Τ και μετά για έναν καφέ με τον Κ. σε ένα από τα χαριτωμένα cafe της πόλης.

Το μπαλκόνι στο πρώτο σπίτι της Α. Αν κοίταζες αριστερά, έβλεπες την Ακρόπολη φωτισμένη. 

Παραμονή Πρωτοχρονιάς στο Γκάζι με τον Κ. Να γυρίζουμε με ένα ποτό στο χέρι στην πλατεία και με την υπόσχεση, ότι η χρόνια που θα έμπαινε με έναν μαγικό τρόπο θα μας έφερνε όλα όσα επιθυμούσαμε. Έναν έρωτα, συντροφικότητα και δημιουργικότητα.

Το Tirbuson επί της Κωνσταντινουπόλεως κάποια βράδια Κυριακής με τον Β. Η κουβέντα να κυλάει σαν το κρασί στο ποτήρι. Μπόλικη. Τελικά να φεύγουμε κάπως μεθυσμένοι. Υπέροχο το χύμα ροζέ :)

Κάποια φλερτ, κάποια βλέμματα. Το "παράνομο" αίσθημα του προσωρινού. Εξάλλου την άλλη μέρα θα έφευγα.

Οι ώρες στο Metropolis για νέα cd.

Οι βόλτες στον Ελευθερουδάκη και στον Ιανό για βιβλία που δεν θα έβρισκα Κύπρο.

Τα βράδια που επιστρέφαμε από έξω, γύρω στις 3-4. Εσύ να ανάβεις το τελευταίο τσιγάρο, στο στρίψιμο πριν φτάσουμε σπίτι.

Οι νέες ανακαλύψεις. Ένα νέο μπαράκι, ένα καινούριο εστιατόριο, ένα παραδοσιακό ζαχαροπλαστείο.

Οι συναυλίες στον Λυκαβητό. Patti Smith, Massive Attack. 

Οι παραστάσεις του Παπαϊωάννου. Αν και στην "Μήδεια" μας πήρε ο ύπνος...! Αχ, το "2".

Οι βόλτες στο Θησείο, συγκεκριμένα πριν το 2004. Να διαβάζω το symbol και να θέλω τόσο πολύ να μένω σε ένα από τα σπίτια εκεί.

 Εκείνο το βράδι, στο Magaze πριν από πέντε χρόνια. Η πρώτη στιγμή που σε αντίκρισα. Εκείνο το βλέμμα, εκείνο το έντονο φιλί μέσα στη βροχή. Σε σκέφτομαι έντονα μερικές φορές αν και οι δύο προχωρήσαμε με άλλους ανθρώπους. Θα πεθάνω και θα σε σκέφτομαι νομίζω.

Οι μπαρότσαρκες με την Λ. Να επιμένει ότι η ντροπή μου δεν θα οδηγήσει πουθενά. Αχ φίλη μου.

Η ταράτσα του BIOS. Καλοκαίρι. Ζέστη. Να διερωτούμαστε γιατί νιώθουμε στάσιμοι.

Οι αμπελοφιλοσοφίες μετά από τα 4-5 gin 'n' tonic. 

Να ξυπνάω το πρωί και να ακούω Kosmos. 

Η Ο. Που όσοι μήνες και αν περάσουν , είναι σαν να μην πέρασε στιγμή. 

Αθήνα μου, μου λείπεις.

Τώρα που όλα γίναν "σοβαρά", ακόμα και εγώ, προτιμώ εκείνες τις μέρες και νύκτες κοντά σου, που ένιωθα οτι με πνίγει η Κύπρος.

Υ.Γ Τόσες εικόνες, τόσες αναμνήσεις, τόσος έρωτας με μια πόλη.

* Το όνομα "δανεισμένο" κάπως από ελληνική εταιρεία, την Greece is for Lovers που φτιάχνουν αντικείμενα με βάση αναφορές στην ελληνική κουλτούρα.

Note to self

Όταν δεις τη ζωή σου από απόσταση και διαπιστώνεις ότι και φίλους έχεις και πράγματα που γουστάρεις κάνεις , αρρώστιες δεν έχεις ούτε χρέη και σοβαρές ανησυχίες παρά μια τεράστια βαρεμάρα για όλα και μια συνεχή ερώτηση στο μυαλό "Πού πάω; ποιο είναι το νόημα της ύπαρξης μου;", τότε το πρόβλημα είναι καθαρά δικό σου και όχι των άλλων γύρω σου ή της κοινωνίας που ζεις.

Υ.Γ Ζω με ενοχές. Όσο πιο ωραία περνώ με φίλους μου τόσο πιο άσχημα νιώθω απέναντι στους γονείς μου που δεν έχω κάνει οικογένεια. Ναι, μπορείς να με φτύσεις.

Σκέψεις κάτω από μια ομπρέλα. Ή αλλιώς , τι σου κάνει ο πολύς ήλιος

• Εκείνοι που γράφουν σε φόρουμ ( καλή ώρα στο Cosmic Telegram του Πανόπουλου), για τους γκόμενους που δεν τους κάθονται. Χρυσή μου, άμα κάτι δεν κάθεται τώρα, δεν θα κάτσει μετά. Ή άντε και μετά από χίλιες ταλαιπώριες, σου έκατσε. Νιώθεις καλά που προσπάθησες τόσο πολύ και δεν ήρθε απλά από μόνος του;

• Στην παραλία διαβάζουμε μόνο λάητ βιβλία. Πιο βαθυστόχαστα, στην βεράντα, κάτω από σκιά και μόνοι μας για να καταλαβαίνουμε και τι διαβάζουμε.

• Δεν είναι κακό να παίρνεις σάντουιτς και χυμούς, μπίρες κλπ στην παραλία. Κακό είναι να στρώνεις ένα είδος εστιατορίου/σαλονιού – με τραπεζάκια, παγωνιέρες, καρέκλες, ποτήρια και τα συναφή. Δεν μπορείς να ξεβολευτείς μια φορά; Να δω σούσι σε τάπερ και τι στον κόσμο.

• Όλοι μα όλοι είναι στον κόσμο τους. Και όσο πιο γρήγορα το εμπεδώσεις, τόσο το καλύτερο. Η αναλογία είναι, 10 στην κοσμάρα τους και ένας που τους τρέχει ( αν διαβάζεις και κουνάς καταφατικά το κεφάλι σου, είσαι ο ένας)

• Ο καθένας έχει τα δικά του. Τα ξαφνικά ξεσπάσματα προς το πρόσωπο σου, σπανιώς έχουν να κάνουν με σένα. Άρα τι κάνεις; Χαμογελάς και μένεις μακριά. Στο δικό τους κόσμοι εκείνοι; Στο δικό σου και εσύ. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να ζεις σύμφωνα με διαθέσεις και τα «θέλω» των άλλων.

• Δεν είναι ανάγκη να πηγαίνουμε όλοι στην hot παραλία της περιοχής. Ούτε είναι ανάγκη να είμαστε όλοι εναλλακτικοί. Όπου σ΄αρέσει. Όσο πιο γρήγορα σταματήσεις να βάζεις ταμπέλες σε σένα και σε καταστάσεις, τόσο πιο γρήγορα θα απελευθερωθείς. Το ξέρω, είναι Κύπρος και έτσι μεγαλώσαμε. Αλλά και πάλι, πόσο βαρετό είναι να σκέφτεσαι μέσα σε κουτιά.

• Όταν είσαι αγχωμένος μην τρως. Δεν το απολαμβάνεις, τρως ποσότητα, δεν καταλαβαίνεις γεύση και το μόνο που χρειάζεσαι είναι νερό!

• Η πλειοψηφία του κόσμου έχει θράσος και δεν έχει πολύ IQ. Δείξε κατανόηση. Χαμογέλα και από μέσα σου μπορείς να φαντασιώνεσαι ότι τους σκοτώνεις με μια μπαζούκα όλους. Απλά μην κάνεις σε κανένα τη χάρη να δείξεις ότι είσαι έξαλλος. Δεν είναι ωραίο να φαίνεσαι ο σχιζοφρενής της υπόθεσης, ακόμα και αν έχεις δίκαιο.

Πες μου τα νέα σου.

Τους τελευταίους μήνες, νομίζω δεν έχω να σου πω νέα. Πόσο μισώ αυτή την ερωτο-δήλωση. Να σου πω τα νέα μου. Τι να σου πω; Αφού ότι γυρίζει μέσα στο μυαλό μου δυσκολεύομαι να το βγάλω προς τα έξω. Πάω να ανοίξω το στόμα μου να βγάλω τα σώψυχά μου και βγαίνουν όλες οι λάθος λέξεις, και το χειρότερο, με τον πιο παλαβό και αμήχανο τόνο φωνής.

Μερικοί άνθρωποι είναι καλύτερα να μιλούν και κάποιοι άλλοι να γράφουν.

Πλέον είμαι σίγουρη πως ανήκω στην δεύτερη κατηγορία. Νομίζω γράφω καλύτερα και πιο ειλικρινά παρά όταν μιλάω.

Είναι σαν να υπάρχουν δύο άτομα. Προτιμώ αυτό που γράφει. Το άλλο είναι αμήχανο, για πολλούς σνομπ και κυνικό.

Και στο γράψιμο δεν είμαι κυνική. Γιατί να είμαι άλλωστε. Ο κυνισμός είναι συγκαλυμμένη αδυναμία και μια φοβία να πεις την αλήθεια και το τι αισθάνεσαι. Και γω, όταν γράφω, λέω ακριβώς ότι υπάρχει στο μυαλό μου. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.

Και αυτό με κάνει καλά.

Έτσι αν με ρωτήσεις να σου πω τα νέα μου, θα στα πω γραπτώς.

Είμαι οκ. Κάποιες μέρες σκέφτομαι λιγότερο και αυτό μ’ αρέσει. Μεγάλη ευτυχία να μην σκέφτεσαι. Πόσο τους ζηλεύω εκείνους που το καταφέρνουν.

Κατά τα άλλα, ξέρω πως δεν έχω στόχους. Ξέρω πως πολλές φορές η ζωή μου σπαταλιέται ανούσια. Αλλά δεν μπορώ να βρω την άκρη.

Φοβάμαι να ενηλικιωθώ. Μάλιστα, αυτό είναι. Σκέφτομαι πως αν κάνω οικογένεια, θα τελειώσει το παραμύθι της νεότητας. Δεν θα έχω άλλοθι πλέον να είμαι young at heart.

Κολλήματα.

Άλλα νέα; Χμ θέλω να πάω διακοπές. Νομίζω θα καταλήξω ελληνικά νησιά. Δεν πεθαίνω κιόλας. Λεφτά φύλαξα οπότε δεν θα απολογηθώ κιόλας, ότι μπορώ να ταξιδέψω φέτος. Θα ήθελα όμως κάτι πάρα πολύ μακρινό.

Τώρα ας πούμε θα ήθελα να ήμουν Μπαλί. Να μάθω να πλέκω καλάθια, να περπατώ σε μικρά χωριά, να φωτογραφίζω, να μην μιλάω πολύ.

Βασικά αυτό. Θέλω να μην μιλάω πολύ, μόνο να γράφω.

Γιατί έτσι είμαι πιο αληθινή.

Αυτά είναι τα νέα μου :)

Dream on

Εδώ και ένα χρόνο περίπου, βλέπω ένα συγκεκριμένο όνειρο. Ναι, είμαι από εκείνους που τα θυμούνται και το πρωί.

Βλέπω ότι αλλάζω σπίτι. Μετακομίζω σε καινούριο και αφήνω το υφιστάμενο μου διαμέρισμα πίσω.

Το νέο σπίτι ήταν μια φορά ένα κατάλευκο διαμέρισμα, μια άλλη φορά στην ίδια περιοχή με το δικό μου, αλλά με πιο μεγάλο μπαλκόνι και διαφορετική διαρύθμιση. 

Χθες το βράδι, το καινούριο σπίτι, ήταν ένα seventies διαμέρισμα, στη Λευκωσία, στην πολυκατοικία μετά το Vinyl πάνω από το κατάστημα με τα οπτικά. Ήταν μεγάλο, με μεγάλο μπαλκόνι, δεξιά και μπροστά. Ο χώρος μέσα ήταν κάπως σκονισμένος, ήθελε καθάρισμα. Είχε και λίγα ζωύφια. Γειτόνισσες μου δύο γιαγιάδες που έμεναν στο διπλανό διαμέρισμα, αλλά βρέθηκαν να κάθονται στο δικό μου μπαλκόνι, που ενωνόταν με το δικό τους.

Το συναίσθημα μου κάθε φορά είναι διαφορετικό.

Μερικές φορές νιώθω μια ανακούφιση που μετακομίζω. 

Άλλες, μια περιέργεια και μια συνειδητοποίηση ότι αλλάζω ρουτίνα. 

Χθες, σκεφτόμουν αν έκανα καλά και ξανάρχιζα από την αρχή με ένα διαμέρισμα, που είχε τόση δουλειά αν και είχε πολύ χαρακτήρα.

Τι να σημαίνει άραγε;

Ο φόβος

Ο φόβος του να μην μιλήσεις γιατί αν το κάνεις, σε κάποια φάση όταν θα ψάχνεις δουλειά, θα μάθουν από την κυβέρνηση κάτι που είπες και μετά δεν σε σώζει ούτε και ένα «μέσον».

Ο φόβος του να μην πεις την αλήθεια για το τι νιώθεις, γιατί αυτό θα στραφεί εναντίον σου, την λάθος στιγμή.

Ο φόβος του να πας σε διαδήλωση και να σε δείξει η τηλεόραση φάτσα-κάρτα. Και μετά τι θα πεις στον μπαμπά σου, που είναι φίλος του τάδε μέλους το κόμματος. Πως θα σε «βοηθήσουν» να βρεις δουλειά στην κυβέρνηση;

Ο φόβος του να εκφράσεις την ειλικρινή σου άποψη για ένα προϊόν, αν και είσαι στο μάρκετιγκ της εταιρείας. Δεν πρέπει να το μάθει ο πελάτης! Δεν έχει σημασία, αν είναι σωστή και αν θα διορθώσει την κατάσταση. Η αλήθεια δεν αρέσει στον πελάτη.

Ο φόβος του να πεις « Δεν σας ξαναψηφίζω ρε!» .  Γιατί μετά, αν τους χρειαστείς; Έτσι σε μάθανε οι γονείς σου. ΄Ότι σε κάποια φάση θα χρειαστείς τον γνωστό, του γνωστού που έχει ένα φίλο διευθυντή , που είναι και στέλεχος κομματικό.

Ο φόβος του να παραιτηθείς. Από μια δουλειά που δεν σε γεμίζει, που σου προκαλεί κατάθλιψη, που σε αδικούν κάθε μέρα, που δεν σε σέβονται. Που θα πας μετά ε; Δεν φοβάσαι ότι δεν θα ξαναβρεις δουλειά; Και όχι, δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να πιστεύεις στις δυνάμεις σου!

Ο φόβος του να πεις, ότι δεν θα ακολουθήσεις το «Cyprus Dream”. Ασφαλή δουλειά – οικογένεια – 2 παιδιά. Αυτοκαταστροφικό! Δεν φοβάσαι να ρισκάρεις; Θα ‘πρεπε!

Ο φόβος του να ανοίξεις το στόμα σου. Στάδιο πρώτο του φασισμού.

Είναι η ιδέα μου ή το σύμπαν καταρρέει;

Στην ΕΡΤ χιλιάδες κόσμος είναι κάτω και διαδηλώνει από χθες.

Στην Ταξίμ συνεχίζουν την επανάσταση.

Στη Πόλη Χρυσοχούς, οι μεγαλοκαρχαρίες καταστρέφουν την περιοχή.

Ο Ρίκκος, βοηθός εισαγγελέας σου λένε...όσο και να μην ασχολούμαι με πολιτικά, αυτό δεν μου φαίνεται και πολύ της προκοπής. Κοίτα τον στα μάτια και θα καταλάβεις.

Στη δουλειά τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο - φαντάζομαι ισχύει για το 80% από εσάς που διαβάζετε.

Είναι καιρός για επανάσταση.

Βασικά είναι καιρός να καταλάβουμε πόσο δειλοί και φοβιτσιάρηδες είμαστε ως λαός.

Και γω το παραδέχομαι πρώτη, ότι έχω μουχλιάσει από την αδράνεια και η δειλία μου είναι επική.

Θέλω να βγω έξω στους δρόμους τώρα.

Να κλείσουμε δρόμους, να σταματήσουμε ότι καταστροφικό γίνεται. Μπορούμε; Δεν ξέρω, αλλά καμιά επανάσταση δεν έγινε με εγγύηση την επιτυχία.

Τι χρειάζεται άλλο να γίνει;

Θεέ μου που φτάσαμε!