Αφωνία

Με κούρασαν τα social network. Δεν έχω και κάτι αξιόλογο να πω ή να μοιραστώ μαζί σου.

Κάνω διάλειμμα από όλα - ευχομαι και από το ηλίθιο fb- και μπαίνω σε mode αποτοξίνωσης.

Καλά να περνάς και θα τα πούμε σε κάποια φάση.

χχχ

Υ.Γ1 Πολύ γελοίο να νομίζω ότι μετρώ για τον άλλο όσο μετρά για μένα. Αλλά προφανώς με τις αποστάσεις φαίνονται πολλά.

Υ.Γ2 Ας επιστρέψουμε στην προ facebook εποχή. Ακόμα και τα sms και το msn που φαίνονται πιο ουσιώδη.

Υ.Γ3 Όποιος θέλει να επικοινωνήσει μαζί μου, feel free στο espresso317@hotmail.com

Workaholic Vs Απλά μαλάκας

Νομίζω αυτό ήταν το πιο "άχρηστο" σαββατοκύριακο του '10.

Και τι εννοώ άχρηστο...Εκείνο που νιώθεις ότι απλά σπαταλήθηκες. Ότι δεν έκανες κάτι για σένα, ούτε για να περάσεις καλά, ούτε για να περιποιηθείς τον εαυτό σου.

Δούλευα πάλι. Κατάντησε αηδία η κατάσταση. Ήθελα να ξέρω, ποιος θα μου φέρει πίσω τις χαμένες στιγμές. Και να πεις, θα βγάλω τρελά λεφτά. Μπα. Τα ίδια, απλά πιο πολλές ώρες δουλειάς γιατί απλά δεν λέω "όχι". Θα ήθελα και γω να πάω για καφέ με τους φίλους μου σήμερα που ήταν και ωραία η μέρα. Θα ήθελα να είχα όρεξη να βγω το βράδι του Σαββάτου και της Παρασκευής.

Θα μπορούσα να το κάνω. Αλλά δεν είχα διάθεση. Από την μια ήταν οι "τύψεις" που θα άφηνα τη δουλειά πίσω - πως τολμάω δηλαδή!"- και από την άλλη, ήταν κάτι άλλο, το παραδέχομαι.

Απλά με τόση κούραση, δεν ήθελα το κλασικό σενάριο, ποτάκι-μπαράκι-φίλοι-γνωστοί-σπίτι. Θα μου πεις, τι κακό έχει αυτό; Όχι, δεν είναι καθόλου κακό. Μπορεί στην τελική να συνέβαινε κάτι πολύ συνταρακτικό ή έστω χαριτωμένο. Αλλά βαριόμουνα να μπω στη διαδικασία καν. Σου τυχε ποτέ, να βαριέσαι να ντυθείς και να βαφτείς;

Αυτά έλεγα σήμερα στον κολλητό μου.

Εκτός από τις απίστευτες γουρουνιές που έκανα με γλυκά, ήμουν τρεις μέρες με φόρμες. Καθόλου chic και δεν θυμάμαι την τελευταία φορά που φόρεσα φουστάνι/φούστα ( άσχετο αλλά πραγματικά δεν θυμάμαι).

Οι περασμένες βδομάδες/μέρες ήταν υπέροχες. Όλα ήταν αβίαστα, εύκολα. Έτσι όπως σου τα περιέγραψα σε προηγούμενο ποστ.

Άρα είναι οκ που ένα σαββατοκύριακο είναι απλά....άκυρο;

Υ.Γ1 Μιλούσα με μια φίλη στο msn και της έλεγα ότι με κούρασε η ρουτίνα και τα ίδια και τα ίδια. Και απάντησε "θες σχέση ε;". Θέλω; Δεν ξέρω. Σίγουρα όμως έχω πεθυμήσει τρελά, να με ιντριγκάρει κάτι και να παίζει παιχνίδι ( και από τις δύο πλευρές).

Υ.Γ2 Λες να καταντήσω couch potato με ένα laptop;

Υ.Γ3 Κάτι κάνω λάθος, είμαι σίγουρη.

Υ.Γ4 Το μάτι ακόμα "παίζει".

World behind my wall

Το αριστερό μου μάτι μου έχει τρελλάνει εδώ και τρεις βδομάδες. Κάνει τικ - τικ. Το είπα σήμερα στη μάνα μου. Αποφάσισε ότι "για καλό είναι, ξέρω γω". Ναι καλά, και γω ξέρω τι εννοεί. Βλέπει γαμπρό και εγγόνια στον ορίζοντα. Μόνο αυτό βλέπει όταν με κοιτάζει. Λες και τα υπόλοιπα είναι στο background, σαν παστέλ αποχρώσεις που δεν είναι αρκετά δυνατές να πρωταγωνιστούν.

Δεν με ενδιαφέρει πολύ πια. Μια ζωή το πολεμώ, την πολεμώ.

Εγώ ένα ξέρω αυτές τις μέρες και αν ειναι γι αυτό που "παίζει" το μάτι μου, τότε το δέχομαι.

Είμαι καλά. Χαλαρή. Κυκλοφορώ χωρίς να περιμένω κάτι. Χωρίς να μου φταίει κάτι ή κανείς. Κυκλοφορώ, γνωρίζω κόσμο. Σαν να κάθομαι σε ένα stool σε ένα μπαρ και απλά έχω κόσμο γύρω μου και μιλάω. Δεν προσπαθώ.

Δεν έγινε κάτι. Όλα έρχονται αβίαστα.

Εκτός από τη δουλειά - 25 Μάρτη και η τουλίπα σου είναι μέσα και δουλεύει- , τα υπόλοιπα είναι ΟΚ. Όλα Καλά.

Σήμερα κατεβάζω τραγούδια που υπάρχουν στην λίστα του chart στο site του MTV Greece. Ο κολλητός μου θα είναι περήφανος για μένα!

Οι στίχοι που ακούς σήμερα, από το World Behind my Wall των Tokyo Hotel ( ένα από τα τραγουδάκια που κατέβασα) είναι τελικά σημαδιακοί.

Καλό απόγευμα.

Υ.Γ1 Το πάρτι του Μάη στην Αθήνα θα είναι σούπερ! Ανυπομονούμε :))

Υ.Γ2 Γκέι φίλος είπε ψες την πιο θεϊκή ατάκα, καθώς καθόμασταν στην μπάρα. Γυρίζει γύρω του, παρατηρεί και λέει : "Τραγικό. Έχει γεμίσει το μπαρ γκει." Εμείς, οι γυναίκες της παρέας τότε τι να πούμε;

Bus Stop

Χαράματα Κυριακής μου στέλνει email: " Κάπως σαν επανάληψη μου μοιάζουν όλα".

Μεσημέρι Κυριακής και με ένα τεράστιο hangover, κάθομαι μπροστά από την οθόνη του laptop προσπαθώντας να κατανοήσω αυτή τη φράση.

Επανάληψη. Ποτέ δεν κατάλαβα αν είναι καλό πράγμα ή κακό. Για μερικούς είναι καλό γιατί μαθαίνεις. Εγώ πάλι σκέφτομαι πως η ζωή είναι πολύ μικρή για να μου συμβεί το ίδιο πράγμα έστω και δύο φορές.

Δεν το συζητήσαμε πολύ, μου το εξήγησε λίγο απόψε από το τηλέφωνο και μετά έπρεπε να φύγει. Νιώθει πως η ζωή του είναι μια από τα ίδια.

Και η δική μου. Αν και γίνονται διάφορα. Κυρίως όμως στη δουλειά και γνωριμίες με νέο κόσμο.

Είμαι άπληστη. Θέλω και γω νέα πράγματα. Καινούριες καταστάσεις που θα μου χρωματίζουν τις μέρες και τις νύκτες μου.

Καμιά φορά νομίζω πως δεν θα καταφέρω να βγω ποτέ από το loop. Αν μείνουν όλα ίδια όπως τώρα; Και το μόνο πράγμα που θα αλλάζει θα είναι τα χρόνια μου;

Αλλά μετά μου λένε πως πρέπει να κάνω υπομονή. Μου τη δίνει αυτή η φράση. "Κάνε υπομονή". Δεν είναι εκνευριστικό άμα δεν ξέρεις για ποιο πράμα κάνεις αυτή την υπομονή; Δεν είναι ότι κάθεσαι στη στάση του λεωφορείου και άντε και αργήσει ένα δεκάλεπτο θα έρθει τελικά. Εδώ μπορεί να χάσουμε όλα τα λεωφορεία και όλα τα τραίνα και τα αεροπλάνα του κόσμου. Και να μείνουμε στη στάση για πάντα. Ποιος μας το εγγυάται ότι μια μέρα, θα έρθει και το δικό μας λεωφορείο;

Καλά άντε, μην σε μαυρίζω.

Δεν είναι ότι δεν είμαι καλά. Είμαι. Άρχισα να βλέπω τα πράγματα πιο καθαρά και τις λεπτομέρειες πιο εύκολα. Είμαι καλά.

Απλά...ε, αν δεν ήμουν τώρα μόνη στον καναπέ, θα ήμουν εξαιρετικά :)

Υ.Γ1 Ποιος βλάκας απόφάσισε ότι το Alice in Wonderland δεν είναι ταινία που μπορεί να προβάλλεται στις 10 το βράδι; Ή στις 8; Και γιατί αυτός ο βλάκας αποφάσισε πως ένα φιλμ του Tim Burton κατατάσσεται στα "παιδικά;".

Υ.Γ2 Εμείς οι λέοντας είμαστε λίγο καβαλημένα καλάμια τελικά. Scary.

Γράμμα στο Γ.

Dear G,

Δεν μπορώ να σε αποκαλέσω «αγαπημένο». Όχι ακόμα. Ούτε και ξέρω πότε. Νιώθω ότι η σχέση μας, είχε όλες τις προοπτικές να πάει καλά. Προετοιμάστηκα για σένα, έψαξα και όταν ένιωσα πως εσύ μου κάνεις, τότε ήρθα σε σένα. Στην αρχή τα πηγαίναμε καλά. Ναι, έτσι νομίζω. Δεν είμαι και σίγουρη αν νιώθεις το ίδιο ή αν τελοσπάντων κατάλαβες ποτέ τις υπεράνθρωπες προσπάθειες που κατέβαλα για να έρθω κοντά σου. Γιατί Γ., ποτέ δεν σε φανταζόμουν μέρος της ζωής μου ή κάτι που «πάει» στο δικό μου χαρακτήρα. Απλά, πέρσι το Σεπτέμβρη, είχα σκεφτεί να σου δώσω μια ευκαιρία. Οι φίλοι μου έλεγαν, πως θα σε συνήθιζα και πως σε κάποια φάση μάλιστα θα επιδίωκα να σε βλέπω καθημερινά. Σκέφτηκα και εγώ λοιπόν, «Μήπως έχουν δίκιο; Μήπως οι άνθρωποι αλλάζουν και εγώ τελικά θα καταφέρω να δεσμευτώ τόσο πολύ;». Οπότε φόρεσα τα καλά μου και άρχισα να σε βάζω στη ζωή μου. Στην αρχή ήταν δυο φορές τη βδομάδα, μετά έγινε τρεις. Τελικά όμως, μεσολάβησαν οι γιορτές, απομακρυνθήκαμε λίγο και έτσι δεν σε έβλεπα. Παραδέχομαι πως δεν μου έλειψες πολύ. Όσο και αν κάθε φορά που έφευγα από κοντά σου ένιωθα σούπερ. Μα είναι δυνατόν να ξέρω πόσο καλή επιρροή έχεις πάνω μου και πάλι να μην μπορώ να εμπεδώσω την παρουσία σου; Μεγάλη ανωμαλία το ξέρω, αλλά you know…μιλάμε για μένα. Θα μπορούσα να κάνω κάτι που μου κάνει καλό, αγαπημένη μου συνήθεια; Χα!

Σου γράφω τώρα γιατί ψες προγραμμάτιζα όλη μέρα να συναντηθούμε. Το έλεγα και εδώ στη δουλειά. «Ναι να βρεθούμε αλλά μετά το Γ.» ή «Απόψε μάλλον θα είμαι στο Γ., οπότε μετά θα είμαι σπίτι.» Τελικά όπως ίσως να πρόσεξες – μπορεί και όχι αλλά το καταλαβαίνω, αφού εξαφανίστηκα από το ζωή σου τον τελευταίο μήνα- δεν εμφανίστηκα. Ξέρεις τι έκανα; Ντρέπομαι αλλά να, ξέρεις ήταν δύσκολη μέρα. Δεν έκατσε μια φάση που ήθελα στη δουλειά, διαπίστωσα πως τσάμπα ακύρωσα το ταξιδάκι στη Βαρκελώνη, εμ πολλά θέλει ο άνθρωπος για να πάθει ένα μικρό μαρασμό; Που λες, ενώ ήμουν έτοιμη να έρθω να με «ανεβάσεις» με το δικό σου μοναδικό τρόπο, μου πέταξε την ιδέα μια φίλη εδώ, να πάμε για ποτά στη μπάρα του Friday’s. Το σκέφτηκα λίγο, αλλά, τι να κάνω. Είχα προβληματική μέρα. Έτσι πήγα. Κατέβασα 1 ½ pint μαργαρίτα φράουλα, έφαγα κάτι τηγανητά και πήγα σπίτι. Όπου, ναι θα μπορούσα μετά να έρθω, αλλά μετά από τόσο αλκοόλ…δύσκολο. Κοιμήθηκα από τις 1030.

Σήμερα θα έρθω. Υπόσχομαι. Ίσως και αύριο. Μπορεί και να σε συνηθίσω.

Θα τα πούμε απόψε, Γυμναστήριο μου.

Σε φιλώ.

Όχι άλλο δήθεν

Το διάβασα στην Lifo την Πέμπτη, στην έκδοση που κυκλοφορεί τώρα. Το ανάφερε ο athensville σε ποστ του. Μια ατάκα του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου στο editorial του.

«Η LifO θα παραμένει μια εφημερίδα που βλέπει την ομορφιά όπου υπαρχει. Αλλά δεν μπορεί να προσποιείται πια τη χαζοχαρούμενη.»

Επιτέλους, σκέφτηκα. Επιτέλους τα media – ή τουλάχιστον κάποια από αυτά- βγάζουν την μάσκα του χαζοχαρούμενου lifestyle και βλέπουν την πραγματικότητα κατάματα ή έστω μέσα από τα wayfarers τους.

Τα πράγματα είναι δύσκολα, ετοιμάσου και έρχονται και δω , ως ένα βαθμό τουλάχιστον. Οι προτεραιότητες έχουν αλλάξει. Καιρός να δούμε την ουσία. Η οποία δεν κοστίζει κιόλας.

Την Κυριακή, διάβαζα στον Φιλελεύθερο μια εκπληκτική συνέντευξη που έδωσε η Δήμητρα Γαλάνη στην Ελένη Ξένου. Ένας μονόλογος από τη Γαλάνη, έτσι και αλλιώς άνθρωποι σαν αυτοί είναι χείμαρροι, έχουν τόσα να πουν που οποιαδήποτε παρέμβαση είναι περιττή.

Καθώς άραζα στον κήπο του πατρικού, λιαζόμουν και έπινα φραπέ, διάβαζα αυτή τη γυναίκα να δηλώνει «Παιδιά μην πατάτε στο X Factor, είναι εκμετάλλευση» και να λέει πως η νέα γενιά έχει τόσα να δώσει, τόσα να πει, τόσα να δημιουργήσει αλλά οι μαθουσάλες της κόβουν τη φόρα.

Γιατί τα λέω όλα αυτά; Μα γιατί συνειδητοποιώ σιγά σιγά πως η ζωή είναι σαν ένα καλό στέηκ. Χρειάζεται το σωστό ψήσιμο – όχι πολύ δηλαδή- , ελάχιστα μπαχαρικά για να του δώσουν αυτή την έξτρα γεύση αλλά καθόλου κρέμες και δήθεν «εντυπωσιακά» συστατικά. Γιατί θα χαλάσουν την γεύση του κρέατος και μετά ποιος ο λόγος να τρως μπούρδες;

Δεν το παίζω υπεράνω. Έπαθα τις απίστευτες κρισάρες με το τι κάνουν όλοι και δεν το κάνω εγώ ή να προσπαθώ να είμαι μέρος του συνόλου. Έπρεπε να κτυπήσω τα 30 για να συνειδητοποιήσω πως μου πάει περισσότερο ένα μπαράκι με live μπάντα και cool τύπους παρά τα bar που πας για να σε δουν και να ξεκατινιαστείς.

Δεν είναι λυπηρό που πρέπει να φτάσεις στο ναδίρ για να αρχίσεις να ψάχνεις το δικό σου ζενίθ;

Υ.Γ1 Το λέω εδώ και μήνες. Παίζουν πράγματα και στην Κύπρο. Άνθρωποι με όρεξη, ανεξαρτήτως ηλικίας, ψάχνονται και δημιουργούν. Φτάνει , εμπεδώσαμε τη μούχλα του συστήματος. Καιρός να ανοίξουμε τα μάτια μας.

Υ.Γ2 Τα Καλά Καθούμενα έχουν γίνει άντρο των 12χρονων ή είναι η ιδέα μου; Και τι είναι αυτό με τις φούσκες;

Υ.Γ3 Αν σε καυλώνει να φοράς μια συγκεκριμένη μάρκα ή να αγοράσεις το πανάκριβο φωτιστικό που φλερτάρεις εδώ και μήνες, κάντο. Από άποψη. Όχι γιατί θα σου δώσουν ένα άλλο status. It will not happen, όσο και να κτυπιέσαι χάμω.

Notes

Τρίτη βράδυ. Αφού τέλειωσα κάτι δουλειές που είχα - μαθήματα γευσιγνωσίας- , ήρθε η κολλητή μου , με μάζεψε και πήγαμε στο Σκαλί.

Εκεί έπαιζε ο Λευτέρης ο Μουμτζής με τη γνωστή παρέα. Τον είχα δει και πριν από δυο βδομάδες στο Brew. Μ΄ αρέσει αυτός ο τύπος. Πρώτα απ' όλα γιατί είναι εξαιρετικά ταλαντούχος και δεύτερο γιατί δεν κάνει τα ίδια και τα ίδια.

Προχθές ήταν κάπως ψυχεδελικές, πειραματικές οι μουσικές. Κιθάρα, φωνητικά, ντραμς και πολύ μπάσο.

Δεν ήμαστε πολλοί, άντε το πολύ 30. Τί περίμενες από μια Τρίτη στις 10;

Η Σπηλιά μ΄ αρέσει ως χώρος και ως ενέργεια. Κάθε φορά που πάω - σπάνια- νιώθω ότι είμαι κάπου τελείως αλλού, σε έναν άλλο πλανήτη.

Την Τρίτη "ταξίδεψα" στη Νέα Υόρκη. Έτσι όπως άκουγα τον Λευτέρη να τραγουδά με εκείνη την αισθαντική φωνή και εγώ άραζα στον καναπέ και έπινα κρασί, ένιωθα πως κάλλιστα όλο αυτό το σκηνικό θα μπορούσε να ήταν σε ένα μικρό μπαράκι στο Village. Ο κόσμος γύρω χόρευε, παρακολουθούσε, έβγαινε έξω να καπνίσει κρατώντας ένα μπουκάλι μπίρα, έμπαινε ξανά μέσα, χαλαρά πράγματα. Δεν ήθελα να ξεκολλήσω από εκεί. Φύγαμε στο σημείο που διαπίστωσα πως θα έκανα μόνο πέντε ώρες ύπνου.

Τέτοιες βραδιές μ΄ αρέσουν. Όχι τα club και το γυναικοπάζαρο του Aperitivo ή η δηθενιά του Zoo. Αυτά τα έκανα, τα χόρτασα και για να είμαι απόλυτα ειλικρινής δεν θυμάμαι και πολλές ιδιαίτερες στιγμές.

Τώρα θέλω δόσεις δημιουργικότητας και χαλαρότητας. Και τις καθημερινές και τα σαββατοκύριακα.

Και πολλή μουσική :)

Υ.Γ1 Λυπάμαι εκείνους που νομίζουν ότι είναι cool και τα "έχουν βρει με τον εαυτό τους". Η ανασφάλεια τους βγάζει μάτι από μακριά.

Υ.Γ2 Κατάφερα να μιλήσω στο msn 30 ολόκληρα λεπτά με τον πρώτο έρωτα! Δεν μιλήσαμε για τα προσωπικά μας, αλλά για ακίνδυνα θέματα και πρώην κοινούς φίλους. Διερωτούμαι όμως, αν δεν έλεγα το πρώτο "γεια" δεν θα μου μιλούσε;

Diamonds

Γράφω αυτό το ποστ μόνο και μόνο επειδή ο κολλητός μου, μου είπε το πρωί πως σε έχω καταρρακώσει με τα τελευταία ποστ. Και είχε δίκιο.

Λοιπόν, αυτό το σαββατοκύριακο είχε τελικά ένα ενδιαφέρον. Ξεκουράστηκα, έκανα μαραθώνιο τηλεοπτικής σειράς μετά από πολύ καιρό και το καταχάρηκα, βγήκα το Σάββατο βράδι και είδα πολλούς φίλους και έμεινα όλη την Κυριακή σπίτι όπου ξεσκίστηκα στα τηλέφωνα και το skype. Θεσπέσια.

Συνειδητοποίησα δε πως όλοι μου οι φίλοι - τουλάχιστον οι single- έκαναν παρόμοια πράγματα αυτό το σαββατοκύριακο και αυτό σημαίνει πως είτε είμαστε όλοι ανώμαλοι ή μια χαρα είμαστε και η ζωή μας είναι αυτή που είναι.

Επίσης άκουσα καλά τη νέα μου αγαπημένη τραγουδίστρια, την Marina and the Diamonds η οποία είναι ελληνοουαλέζα ( ονομάζεται Μαρίνα Διαμαντή) και έχει βγάλει πριν από ένα μήνα το "Family Jewels" που είναι ο πρώτος της δίσκος. Τώρα ακούς το " I m not a robot" αλλά το αγαπημένο μου είναι το Are you satisfied" για τους θεϊκούς στίχους που λένε:

Are you satisfied with an average life

Do I need to fly to make my way in life

Are you satisfied with an easy ride

Once you cross the line

Will you be satisfied?

Εγώ πάντως δεν συμβιβάζομαι με το average. Νυστάζω μόνο που γράφω αυτή τη λέξη.

Ούτε στον έρωτα, ούτε στη φιλία, ούτε στη δουλειά, ούτε στην καθημερινότητα.

Επιστρέφω στη δουλειά - για να μην ξεχνιόμαστε, το πρόβλημα δεν λύθηκε επειδή δεν πάτησα μια μέρα στο γραφείο.

Υ.Γ1 Πόσο χάλια μπορεί να είναι η τηλεόραση το βράδι Κυριακής; Μα να μην έχει ένα φιλμ της προκοπής;

Υ.Γ2 Alice in Wonderland στα σινεμά. Επιβάλλεται!

So be it

Νομίζω ειναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που νιώθω τόσο μουδιασμένη.

Μπορεί η αφορμή να ήταν, αυτά που έγιναν στο προηγούμενο post. Οι αιτίες όμως είναι άλλες και πιο βαθιές.

Νομίζω τα έχω κάνει λίγο θάλασσα με τη ζωή μου. Έμπλεξα με τη δουλειά, αλλά έπρεπε να φτάσω - και να ξεπεράσω- τα όρια μου για να καταλάβω πως πραγματικά δεν αξίζει. Γιατί όσο δουλεύεις, όσο καλός και να είσαι, όσο και να γουστάρεις , αν δεν έχεις θράσος δεν πας πουθενά.

Και δεν μιλώ για το θάρρος να λες τη γνώμη σου. Όχι, ούτε αυτό μετράει. Γιατί αυτό το έχω και έχω μπλέξει πολλές φορές επειδή άνοιγα το στόμα μου.

Αλλά θράσος να "παίζω" παιχνιδιάκια δεν έχω. Και το αποτέλεσμα είναι αυτό που νιώθω τώρα.

Μουδιασμένη. Χωρίς διάθεση να κάνω κάτι. Χωρίς καμιά πραγματικά διάθεση να κυνηγήσω. Δουλειά, το δίκιο μου, τις σχέσεις μου με τους ανθρώπους, φίλους και μη. Κουράστηκα.

Δεν θέλω να κάνω κάτι. Τουλάχιστον όχι τώρα.

Δεν θέλω να πολεμήσω. Δεν έχω τη δύναμη.

Είμαι ηττοπαθής; Δεν ξέρω.

Μπορεί να το δικαιούμαι. Μια φορά στη ζωή μου, να μην κάνω πραγματικά κάτι.

Να έχω το δικαίωμα να πω , έστω και προσωρινά "παραιτούμαι". Προσωρινά όμως.

Να κάνω ένα διάλειμμα, από τους ανθρώπους.

Να αφεθώ. Να κλείσω τα μάτια και να μείνω ακίνητη. Να ακούσω την αναπνοή μου, την καρδιά μου και τις ανάγκες μου.

Και αν χρειαστεί να κλειδωθώ σπίτι ή να μην παθαίνω τα γνωστά ταράκουλα για τις εξόδους, για τους φίλους, για τα ανύπαρκτα γκομενικά φλέρτ, so be it.

Κουράστηκα.

Και δεν πρόκειται να απολογηθώ ΚΑΙ γι αυτό.

Όλοι δικαιούνται στιγμές παραίτησης.

Υ.Γ1 Σορι που δεν πολυσχολιάζω. Σε διαβάζω.

Υ.Γ2 Νομίζω "κάηκα". Αυτό το σύνδρομο "burn out". Αρνούμαι να δουλεύω. Αρνούμαι να είμαι η "καλή και συνεργάσιμη". Δεν θέλω να είμαι το κορίτσι για όλες τις δουλειές. Θέλω να είμαι zen.

update: Ημέρα Σάββατο, ώρα 1246. Ακόμα νιώθω πολύ θυμωμένη με τη δουλειά. Ακόμα έχω την ανάγκη να κάνω κάτι επιτέλους για να μην ζω για αυτό το πράγμα. Χθες, ήμουν σπίτι όλη μέρα, με ένα διάλειμμα για μια δουλειά. Επέστρεψα, έφαγα μαλακίες - κακό αυτό-, κανόνισα να μείνω σπίτι και έβλεπα ως τις 4 το πρωί, Grey's Anatomy. Αφού έγινα up to date με τα επεισόδια στην Αμερική, πήγα στο κρεβάτι. Τελικά, έπρεπε να περάσω τη μέρα και τη νύκτα μόνη μου. Να ηρεμήσω, να σκεφτώ παρακολουθώντας τις ζωές των άλλων. Ηθικό δίδαγμα;

Τον τελευταίο καιρό δεν συμπεριφέρομαι σαν "νικητής", προσπαθώ αντί αυτού, να είμαι ουδέτερη, να περνώ απαρατήρητη. Δειλία; Μάλλον. Φόβος για το επόμενο βήμα; Σίγουρα. Ξέρω ποιο θα είναι αυτό; Όχι. Αλλά δεν είναι δικαιολογία για να μην είμαστε ο εαυτός μας και να έχουμε εκείνα που μας αξίζουν.

Καλημέρα!

Καριέρα και λοιπές μαλακίες

Το ήξερα πως θα συνέβαινε μια από αυτές τις μέρες. Δεν είμαι δα και Θεός. Όσο και αν παίρνοντας βιταμίνες, έχω καμία φορά την ψευδαίσθηση πως είμαι η super woman και μπορώ να κάνω το απόλυτο multitasking.

Μετά από δυο βδομάδες δουλειάς, την τελευταία, να κτυπάω 12-13 ώρες μπροστά από μια οθόνη, να έχω ξεχάσει τι πάει να πει bar και cafe, να έχω εξαφανιστεί από τον κόσμο, έγινε ψες.

Μια από τις πιο μεγαλύτερες ντροπές.

Με ρωτάει ένας συνάδελφος για έναν συγκριμένο τύπο, αν θα τον έχουμε συνεργάτη.

Μαθαίνω πληροφορίες, όχι και τις καλύτερες. Απάντώ στον συνάδελφο με email, με εκείνα που έχω μάθει από άλλους που τους έχω εμπιστοσύνη. Αλλά. Κάνω reply all στο email που έστειλε και σε εμένα και στον τύπο. Κατάλαβες;

"Εθαψα" έναν τύπο και του το έστειλα. Ρεζίλι. Και αναγκάστηκα να τον πάρω τηλ και να απολογηθώ. Και μου έκανε και κήρυγμα. Και τώρα θα προσπαθήσω να μην δω το reply του συναδέλφου, του προϊστάμενου και του τύπου. Δεν θέλω να κάνω send/receive!

Κουράστηκα...Τόσο που δεν μπορώ να στο περιγράψω.

Νιώθω ηλίθια που δεν λέω "όχι", που ότι μου λένε κάνω , που είμαι πρόθυμη και που δουλεύω τόσο πολύ. Δεν έχω ζωή, δεν έχω χίουμορ, δεν είμαι χαλαρή. Άρχισαν να ασπρίζουν τα μαλλιά μου και με το παραμικρό νευριάζω και με πονάει το κεφάλι μου :(

F***book

Είναι μέρες που έταξα αυτό το post. Ορίστε λοιπόν.

Τώρα θα μιλήσουμε για το facebook και γενικά την ηλεκτρονική επικοινωνία. Εξαιρούνται, το blogging και το msn γιατί το ένα μπορεί να να εξελιχθεί σε ένα υπέροχο τρόπο να επικοινωνείς με κόσμο και το άλλο είναι επίσης ένας εύκολος τρόπος να μιλάς με φίλους. Απλά πράγματα.

Το facebook όμως αλλιώς ξεκίνησε και αλλιώς εξελίχθηκε.

Το facebook λοιπόν με εκνευρίζει αφάνταστα για τους εξής λόγους:

- Επικοινωνία μηδέν. Οκ, κάνεις add κόσμο, αλλά μετά σε πόσους από αυτούς μιλάς; Ακόμα και με τους φίλους σου, ελάχιστο. Επίσης, δεν είναι λογικό όταν βρίσκεις παλιούς γνωστούς μέσω facebook, να τους μιλάς γιατί χάρηκες που τους βρήκες; Δεν συμβαίνει αυτό. Δεν μιλάς. Ποτέ. Άντε να ρίξεις κανά "Like" σε φωτό ή status τους.

- Τα παιχνίδια. Έχω σιχαθεί τις φάρμες, τα cafe, τα pet , τα νησιά και τη μαφία. Τώρα θα μου πεις, γιατί τα έχω. Με πήρε η μπάλα. Δεν είμαι ιδιαίτερα δύσκολη εξάλλου. Μου κάνουν request για να παίξω ένα παιχνίδι και δέχομαι. Στέλνω δέντρα, καρδιές κλπ. και κάνω accept δώρα. Τώρα για παράδειγμα σκέφτομαι ότι πρέπει να βάλω φαί στο pet μου γιατί θα πεινάσει, θα αποδράσει και θα μου το πετάξουν λερωμένο και λυπημένο. Σκατά.

- Τα δώρα. Δεν θέλω ρε συ καρδιές, σκυλάκια και σοκολάτες! Τουλάχιστον όχι virtual. Ειδικά από εσένα που στην πραγματική ζωή δεν θα μου τα δώσεις ποτέ. Και βαριέμαι να τα κάνω accept και μετά να πρέπει να σου στέλνω και σένα από ευγένεια. Έγινε το facebook μου καρναβάλι από τα δωράκια.

- Το status. Ο καθένας γράφει ότι μαλακία θέλει, κάποιοι άλλοι σχολιάζουν επίσης μαλακίες. Και αναγκάζομαι και εγώ να γράφω μπούρδες μια στο τόσο για να δείξω ότι έχω άποψη στην - ιντερνετική - ζωή. Αλλά δεν θέλω. Ούτε ρητά ξέρω, ούτε ατάκες, ούτε για τη μέρα μου θέλω να γράψω. Α, ούτε και θέλω να πω που θα πάω το βράδι. Αλλά το κάνω μερικές φορές. Και νευριάζω.

- Οι φωτογραφίες. Πήγες καρναβάλια; Θα ανεβάσεις τις φωτο στο άλμπουμ " Lemesos 2010". Πήγες διακοπές; "Myconos 2009". Και το χειρότερο είναι πως εμείς που είμαστε "φίλοι" σου θα μπούμε και θα κάνουμε φύλλο και φτερό τις φωτό. Δεν είναι το απόλυτο κατινιό;

- Το Youtube. Αν θα μπεις στη διαδικασία να το κάνεις ΜΗΝ βάζεις μπουρδελομουσική. Έχει έναν τύπο στο δικό μου facebook αυτές τις μέρες με τάραξε στον Γονίδη. Θες να ακούσεις τέτοια μουσική πουλάκι μου; Πήγαινε μπουζούκια. Ή άντε να το δεκτώ. Αλλά βάλε ένα. Όχι δέκα στη σειρά - όπως λένε και στον Kiss. Την είδες DJ και πρέπει να το υποστώ;

- Το chat. Τις περισσότερες φορές είμαι offline. Όταν είμαι online, περισσότερο μου μιλάνε άσχετοι, όπως αυτός ο τύπος από τη Μαλαισία που τον έχω φίλο λόγω Mafia Wars. Δεν θα γίνουμε φίλοι. Δεν μπορώ να διαχειριστώ αυτούς που έχω ήδη! Οπότε απλά στέλνε μου energy και όπλα.

Υ.Γ1 Το post γράφτηκε με μουσική υπόκρουση το Upload των Mikro. Ι (heart)!

Υ.Γ2 Θυμάσαι που σου είπα για την πρώτη αγάπη που επικοινώνησε με mail; Άκου να δεις τι έγινε μετά. Εκτός από το πρώτο mail που ανταλλάξαμε, μετά απλά μου στέλνει κλιπάκια στο Youtube, ανέκδοτα και ηλίθια powerpoint πράγματα. Και τον ρωτώ μετά από 2 βδομάδες "καλά πέρασαν δέκα χρόνια, δεν θες να πούμε τα νέα μας κλπ;". Απάντηση "Αχ σόρι μικρή, κόλλησα με τo Youtube". Και αυτό! Μόνο! Καλά ρε φίλε, με έψαξες, με βρήκες και αυτό; 45 χρονών άνθρωπος...τι να πω.

Put the mask on

Καλημέρα :)

Πώς πέρασες το τριήμερο; Γιόρτασες Άγιο Βαλεντίνο ή Καρναβάλια;

Εννοείται το δεύτερο ε;

Ένα θα πω για το τριήμερο. Ο κόσμος είναι πιο ελεύθερος όταν φοράει μάσκα. Δεν είναι αστείο; Να πρέπει να είσαι μασκαρεμένος, να φοράς τις δεκάδες μπογιές στο πρόσωπο, τα πιο πολύχρωμα και ασυντόντιστα μεταξύ τους ρούχα, για να μπορέσεις τελικά να είσαι εσύ. Ή τέλοσπαντων, αυτό που θα ήθελες να είσαι.

Πέρασα ωραία, γνώρισα κόσμο και ήμουν Λεμεσό. Η οποία είναι αγαπημένη πόλη γενικά και πολύ τους πάω τους Λεμεσιανούς.

On another note, αυτές τις μέρες είμαι λίγο κάπως με το θέμα δουλειά. Προσπαθώ να είμαι καλή, τα καινούρια να τα μαθαίνω γρήγορα και να προσαρμόζομαι σε νέες καταστάσεις. Έχω δώσει ώρες, μέρες και σαββατοκύριακα. Έχω αγχωθεί, είχα ταχυπαλμίες και νεύρα. Λίγο πριν από το finish line του project, άκουσα τα πιο σούπερ λόγια από το boss. Αλλά μετά διερωτήθηκα αν τελικά ήταν για αυτά τα λόγια. Όχι δεν είναι. Είναι και τα λεφτά, είναι και η δυνατότητα να μπορώ να πω πως θα πάω ένα ταξίδι και δεν θα βουλιάξει η κάρτα μου. Τίποτα από αυτά δεν έγινε. Είναι για τη "δόξα"; Ναι φυσικά. Είναι ωραίο να ακους τα μπράβο. Αλλά επιμένω...είναι και το να μπορείς να ζεις πιο άνετα. Μην λέμε ψέματα.

Άρα είμαι σε μια φάση κάπως αυτές τις μέρες, γι αυτό και δεν πολυγράφω εδώ. Δεν είναι ότι σκέφτομαι τι να κάνω. Μουδιασμένη και κουρασμένη είμαι. Και απορομένη αν αυτή θα είναι τελικά η πορεία μου. Μια καλή υπάλληλος που όμως δεν θα έχει τα αρχίδια να πουλάει μούρη και να ανεβαίνει.

Με ρίχνει η κατάσταση πολύ περισσότερο από ότι περίμενα.

Υ.Γ1 Πήρα νέο δίσκο από Mikro, δύο cd, το ένα με τίτλο upload και το άλλο, download. Ακόμα να τα ακούσω.

Υ.Γ2 Σπίτι-δουλειά-σπίτι-έξω-σπίτι-κενό.

Υ.Γ3 Μακάρι να μπορούσα να γράψω περισσότερα εδώ. Δεν μπορώ. Προσπαθώ όμως να είμαι όσο πιο ειλικρινής απέναντι σε σένα και μένα γίνεται.

Και μετά;

Ζηλεύω τους ανθρώπους που πορώνονται με μικρά καθημερινά.Για παράδειγμα, η αναζήτηση του τέλειου αθλητικού παπουτσιού ή του super external hard disc ή του τέλειου little black dress.Μια φίλη μου αυτή την περίοδο μαγειρεύει. Πάει σε σεμινάρια, αγοράζει Jamie Oliver, Gordon Ramsay κλπ. και είναι όλη μέρα στην κουζίνα. Ο κολλητός μου κτυπιέται στα γυμναστήρια, μετράει τη καθημερινότητά του σε θερμίδες και ποσοστά λίπους.Νομίζω είναι απελευθερωτικό να έχεις μικρές «εμμονές». Είναι πρώτα από όλα αγχωλυτικό. Μετά από μια κουραστική μέρα στη δουλειά, κάνεις κάτι για σένα. Συγκεντρώνεσαι σε αυτό. Δεν περιμένεις να σου πει κανείς «μπράβο» ή να σου δώσει προαγωγή και ενδεχομένως δεν θα αλλάξει η πορεία της ζωής σου.Όμως είναι δικό σου. Και κανείς δεν μπορεί να στο πάρει.

Εγώ αυτή την περίοδο, από το καλοκαίρι, δουλεύω μόνο. Και πολύ.

Τόσο πολύ που αυτές τις μέρες θέλω να κλαίω από την κούραση. Μάλλον έχουν καταλάβει ότι μ αρέσει η δουλειά μου και περιμένουν πολλά . Και επειδή με νοιάζει, εγώ τους δίνω το 100%..

Αντιλαμβάνεσαι ότι αυτό είναι καταστροφικό. Έχω χάσει τη μνήμη μου. Μου μιλάνε και σκέφτομαι λίγο περισσότερο προτού απαντήσω. Και σίγουρα αυτές τις μικρές «εμμονές» δεν τις έχω. Δεν με ενδιαφέρει κάτι. Δεν έχω κάτι να πω. Γι αυτό και έκανα μέρες να γράψω εδώ. Νιώθω ότι ζω σε ένα μεγάλο φαύλο κύκλο.

Οκ, καριέρα. Χμ, ποτέ δεν με φαντάστηκα ως career woman. Από την άλλη πάντα ήθελα να αναπτύσσομαι ως άνθρωπος οπότε είχα αποφασίσει από τότε που πρωτάρχισα να δουλεύω, να το κάνω και μέσω της δουλειάς μου. Προσπαθώ να είμαι καλή, γιατί από τη στιγμή που δίνω τουλάχιστον 8 ώρες από τη ζωή μου κάπου, το λιγότερο που μπορώ να κάνω είναι να δίνω τον καλύτερο μου εαυτό.

Μην νομίζεις, δεν ήμουν πάντα έτσι. Το κωλοβάρεμα που έχω κάνει σε δουλειές δεν λέγεται. Μαλακιζόμουνα στο msn και όταν ερχόταν η ώρα έτρεχα να κάνω τη δουλειά μου στο τσακ. Ελάχιστες φορές δεν πρόλαβα. Είναι το thrill της τελευταίας στιγμής, όπως που λέει και η κολλητή μου.

Τώρα όμως, νομίζω πως με έχει πάρει η μπάλα. Με νοιάζει η δουλειά μου και δουλεύω πολλές ώρες. Κατά τη διάρκεια της μέρας, ξεχνάω να απαντώ τα mail και τα sms των φίλων μου και όταν με παίρνουν τηλέφωνο, έχω ή νεύρα ή δεν πολυμιλάω. Αν κανονίσω κάτι το βράδι, έχει καλώς. Αλλιώς δεν γουστάρω να μιλάω στα τηλέφωνα, είμαι πολύ κουρασμένη για να είμαι κοινωνική από το τηλέφωνο.

Και μετά έχει ψοφήσει η libido μου. Καλά, δεν είναι ότι έχω και κάτι τώρα. Και όπως πάω…δεν θα έχω. Αν δεν είσαι σε mood πώς θα τύχει; Οκ έχω πεθυμήσει εκείνα τα έντονα βλέμματα, αυτό στο έχω πει χιλιάδες φορές. Αλλά…πρέπει να τρέξω να το προλάβω και αυτό; Πρέπει να δουλέψω και γι αυτό;

Πολλή δουλειά έπεσε βρε παιδί μου…κουράστηκα.

Υ.Γ1 Ο τίτλος του post είναι δανεισμένος από καμπάνια τράπεζας. Είναι η φράση που με εκφράζει αυτές τις μέρες. Ο νοών νοείτω.

Υ.Γ2 Το facebook και τα σχετικά είναι απρόσωπα. Θα στο αναλύσω στο επόμενο post.

All you need is soul

Αν με ρωτήσεις εν είμαι δειλή ή γενναία, δεν θα ξέρω να σου απαντήσω. Αν ρωτήσεις τον ίδιο σου τον εαυτό, πάλι δεν θα έχει απάντηση.

Η αλήθεια είναι πως πρέπει να μας τύχουν 2-3 σημαντικά γεγονότα στη σειρά (από μια απόφαση της δουλειάς, μέχρι το αν θα έχεις το κουράγιο να την 'πέσεις' στο άτομο που σου αρέσει) για να μπορείς να πεις σε ποια κατηγορία ανήκεις.

Θεωρώ πως είμαι αρκετά γενναία στα επαγγελματικά - θα μπορούσα αυτή τη στιγμή να έχω μια δουλειά με πολύ ψηλό μισθό, στην κυβέρνηση, αλλά είπα όχι- και αρκετά γενναία στην προσωπική μου ζωή γιατί δεν πήγα να παντρευτώ εκείνο το μαλάκα το 2003 που είχε όλα τα φόντα της "καλής περίπτωσης" - το ότι ήταν ψυχοπαθής ήταν κάτι που η μάνα μου συνεχίζει να αγνοεί και να μου λέει όποτε θυμηθεί ότι "έχω κάνει λάθη στις επιλογές μου"-, αλλά επιμένω να πιστεύω πως η ζωή είναι πολύ μικρή για να μην είμαστε με εκείνους που ερωτευόμαστε.

Από την άλλη, η δειλία μου έγκειται στο γεγονός ότι είμαι εδώ και συνεχίζω να γκρινιάζω, στο ότι πολλές φορές έχω απίστευτες άμυνες ή στο ότι δεν λέω σε πολλούς να πάνε να γαμηθούν.

Και σήμερα αποφάσισα ότι το να είσαι γενναίος επίσης σημαίνει να έχεις soul σε ότι κάνεις.

Να κάνεις κάτι που πραγματικά θες, να ξέρεις τα ρίσκα και το ότι πας κόντρα σε όλα τα "πρέπει" και τα κολλήματα - δικά σου και των άλλων- αλλά να ξέρεις επίσης ότι αυτό είσαι εσύ και ότι είναι ο δρόμος σου.

Ψες είδα μια εξαιρετική ταινία, το Soul Kitchen. Μια και μοναδική προβολή στο Πάνθεον, στα πλαίσια ενός φεστιβάλ πολιτικοποιημένου/κοινωνικού. Το είχα σημειώσει μέρες πριν στην ατζέντα μου. Δεν θα το έχανα με τίποτα. Ταινία του Akin και να δούμε πότε και πως θα ξαναπροβληθεί. Ψάξε το.

Τί σχέση έχουν όλα αυτά θα μου πεις. Η δειλία και η γενναιότητα με την ταινία.

Καμία. Εκτός από το ότι όλα χρειάζονται...soul. Ειδικά εκείνα που θες πολύ.

Η ζωή είναι πολύ μικρή για να είμαστε δειλοί.

Υ.Γ1 Επίσης εκπληκτικό και το soundtrack του Soul Kitchen. Το κομμάτι που ακούς τώρα είναι από το OST.

Υ.Γ2 Αν ξανακούσω πως ένας σολομός σε εστιατόριο που κοστίζει 20 ευρώ είναι value for money θα τσιρίξω. Έχουμε χάσει κάθε μέτρο. Ειδικά όταν τα περισσότερα φαγητά δεν έχουν soul.

Movie-ing

Αυτή την περίοδο, με έπιασε ένα πράγμα με τον κινηματογράφο. Όπως σου είπα, προσπαθώ να δω ταινίες που μου έχουν ξεφύγει τα τελευταία χρόνια όπως το Vicky Christina Barcelona, το Lost in Translation κλπ.

Για να δεις πόσο αφοσιωμένη είμαι στο έργο μου, την Κυριακή, ξυπνώ κατά τις 10, πάω στην κουζίνα, βάζω να γίνεται καφές φίλτρου (ποσότητα, 3 φλιτζάνια, φρεσκοαλεσμένος καφές, χαρμάνι Κολομβίας), πετάω λίγα cornflakes στο μπωλ, ανοίγω παράθυρα, ανάβω κεράκι - ναι, πρωί- και βάζω στο dvd player, το The Reader.

Αχ, τι ωραία που ήταν! Είχε σταματήσει ο χρόνος. Έτσι πρέπει να είναι οι Κυριακές.

Και το βράδι, αφού χλαπακιάσαμε , με κουμπάρους, μπισκοτάκια από το NY Sweets, πήγα σινεμά και είδα, το the book of Eli που ναι ήταν καλό, αλλά δεν ήταν και το The Reader.

Σήμερα, θέλω να ξαναδώ ταινία.

Μπήκα στο www.oscars.com για να σημειώσω τα φιλμ που έπαιξαν τα τελευταία χρόνια. Με χαρά, διαπίστωσα ότι πέρσι δεν ήμουν και τόσο άθλια γιατί και τον Μπέντζαμιν είχα δει και το Slumdog Millionaire και κάτι άλλα που δεν θυμάμαι τώρα.

Και μην βιαστείς να με κατηγορήσεις ότι όλο αμερικανιές βλέπω. Γιατί όταν εσύ ήσουν στο Ζήνα Πάλας και στο Σινεπλεξ, εγώ με την κολλητή μου, χειμώνα, καλοκαίρι, με ομίχλη και βροχή τρέχαμε στο Ρωσικό Πολιτιστικό και στο Cine Studio και βλέπαμε από γαλλικό κινηματογράφο μέχρι κουρδικό και ινδικό. Κουλτούρα, όχι βλακείες.

Τώρα που το σκέφτομαι, μας είχε ψιλοκαταστρέψει αυτό. Γιατί αγάπη μου, δεν υπάρχει περίπτωση, σε ευρωπαϊκό φιλμ να μην γίνονται τα εξής:

- Στα ερωτικά, να υπάρχουν σύνδρομα, τρίγωνα ΚΑΙ τετράγωνα.

- Στα οικογενειακά, η μαμά να έχει κοιμηθεί με το γιο και να έχει εμμονή μαζί του. Συνήθως ένας από τους δυο αυτοκτονεί.

- Στα κοινωνικά, κάποιος να είναι αδικημένος στην κοινωνία, πολύ φτωχός, να μην έχει να φάει και κάνει μια παράξενη δουλειά που δεν έχεις ξανακούσει αλλά είναι συνηθισμένη στην μακρινή χώρα στην οποία διαδραματίζεται η ταινία.

Έτσι, όταν έχεις φάει στην μάπα όλες τις νευρώσεις του κάθε Γάλλου, Ιταλού, Πολωνού, Κούρδου, Αιγύπτιου, Κινέζου, Γιαπωνέζου κλπ., δικαιούσαι να δεις απενοχοποιημένα πλέον και αμερικάνικο κινηματογράφο, ιδανικά στην πιο indie μορφή του.

Υ.Γ1 Το dvdαδικο μου, δεν έχει το Eternal Sushine of a spotless mind. Ή μάλλον, έχει ένα και μοναδικό copy και το κρατάει ένας τύπος από τον Νοέμβριο. Τύπε, αν διαβάζεις πάρε το ΤΩΡΑ πίσω γιατί δυσκολεύομαι να βρω links για να το κατεβάσω.

Υ.Γ2 Επόμενοι στόχοι, Lost in Translation, Persepolis και The Kite Runner.

Υ.Γ3 Αν νομίζεις πως είσαι αδικημένος/η στη δουλειά επειδή δουλεύεις ενώ άλλοι απλά μαλακίζονται, θυμήσου πως "τροχός είναι και γυρίζει". Αποδεδειγμένα.

Don't read between the lines (there isn't anything there)

Αυτό που με εκνευρίζει πολλές φορές, είναι όταν κάποιοι προσπαθούν να "δουν" μέσα από τις λέξεις μου ή τις πράξεις μου. Δεν είναι σπαστικό; Δεν έχω ώρα να έχω κρυμμένη ατζέντα, ούτε και τόσο IQ ώστε να ζω διπλή ή τριπλή ζωή.

Επίσης εκνευριστικό είναι να λέω κάτι και να μην με πιστεύουν ή να με αγνοούν. Με πιάνει ένας θυμός...σαν να μου κτυπούν με σφυρί στα μηνίγκια. Γιατί; Γιατί πρέπει να αποδείξω κάτι; Σκάσε, άκουσε και άσε με ήσυχη.

Τρίτο στην κατηγορία "νεύρα", είναι το να σέβομαι εγώ τις ανάγκες των άλλων - δεν είμαι τέλεια, πολλές φορές παρεξηγώ και θυμώνω- αλλά να μην σέβονται τις δικές μου. Για παράδειγμα, έχω ανάγκη να βρεθώ ΜΟΝΗ με την κολλητή μου , που την βλέπω και μιλάμε ουσιαστικά μια φορά κάθε 1-2 μήνες. Δηλαδή, είμαι γαϊδούρα αν δεν καλώ άλλους; Δεν θα ήταν αυτονόητο ότι πραγματικά θέλουμε να είμαστε μόνες; Το λέω ευγενικά, αν είσαι δικός μου άνθρωπος, θα το καταλάβεις, μπορεί να μην σου αρέσει, αλλά θα το σεβαστείς.

Και βέβαια η σούμα στην κατηγορία είναι όταν μου την λένε, σε φάσεις που ξέρουν ότι μπορεί να πάθω εγκεφαλικό στη δουλειά. Το ξέρουν, τους το λέω, ακούγομαι χάλια στο τηλέφωνο και θέλω αγάπη και στοργή. Αλλά όχι. Για αυτούς είναι η τέλεια ώρα, να μου στείλουν ένα μήνυμα μετά ότι τους πείραξε κάτι που έκανα ή δεν έκανα.

Επιστρέφω στη δουλειά. Καλό βράδι.

Υ.Γ1 Επειδή η πολλή ευγένεια βλάπτει, θα γράφω ότι θέλω. Και σε όποιον αρέσει.

Υ.Γ2 Το ΚΛΙΚ είναι η ενέργεια του άλλου. Όταν την νιώσεις στο πρώτο δευτερόλεπτο, τότε ναι υπάρχει "κλικ". Αυτό αφορά και φιλίες και γκομενικά.

Απορίες και διαπιστώσεις από ψες ως σήμερα

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ: Δεν μπορούν να κάνουν όλοι ραδιόφωνο. Πρώτα απ΄όλα πρέπει να έχεις ωραία φωνή. Με αυτό το δεδομένο οι μισοί που κάνουν ραδιόφωνο εδώ πρέπει να φάνε πόρτα από τα στούντιο. Μετά, αν θες να είσαι σωστός ραδιοφωνάκιας, πρέπει να έχεις μια απόψη, που από τη μια να μην προσβάλλει και από την άλλη να μην εκφράζει ανθρώπους χαμηλού IQ. Γιατί πολλοί εκμεταλλεύονται τα ραδιοκύματα και μας βασανίζουν τα αυτάκια μας με αηδίες. Σήμερα το πρωί, ένας τύπος που έκανε εκπομπή δήλωσε - με θράσος- ότι "δεν του άρεσε το avatar γιατί η ιστορία ήταν χιλιοειπωμένη και γιατί ακόμα και αυτός μπορούσε να δημιουργήσει μια νέα γλώσσα". Θέλω να του πω κάτι: Ρε, άσχετε, αμόρφωτε. Δεν έχουν να κάνουν όλα με ψαγμένα σενάρια κλπ. Εκτιμάμε κάποια από τα στοιχεία μιας ταινίας, ως εκεί. Βλάκα, που αν σε πάρω να δεις τον Αντίχρηστο, θα προτιμήσεις να δεις πενήντα φορές συνεχόμενες το Avatar. Εννοείται, πως θα ήταν καλά, τουλάχιστον ένα ποσοστό μουσικών παραγωγών, να λειτουργεί ως παραγωγός και να μην βάζει ότι μπούρδα υπάρχει αυτή τη στιγμή στα μπουζούκια. Ουφ τα είπα.

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ: Με αποκαλούν εύθικτη. Καλύτερα αυτό, παρά να μην με αγγίζει τίποτε. Ας μην το προχωρήσω. Έχουν και τα dsl αυτιά.

ΑΠΟΡΙΑ: Μιλούσα με μια φίλη από Βόλο ψες. Μου είπε το θεϊκό, πως έχει βαρεθεί η πρώτη ατάκα όταν την φλερτάρουν να είναι "Καλησπέρα". Αυτό μόνο. Και να το παίζουν ευγενικοί και καλά παιδιά. Έχει πεθυμήσει ατακαδόρικες φάσεις και κόντρες. Είναι αυτοκαταστροφικό ή απλά πάθος;

ΑΠΟΡΙΑ: Έχει δυο μέρες, που δεν ακούω το ξυπνητήρι. Το βράδι ξυπνάω συνέχεια και βλέπω όνειρα. Νομίζω όχι εφιάλτες. Δεν κοιμάμαι καλά, σημαίνει δεν ζω καλά;

AΠΟΡΙΑ: Όταν βρέχει σταματούν τα πάντα. Ακόμα και η σύνδεση στο ίντερνετ. Κανείς δεν κυκλοφορεί - ψες άδεια τα μισά μπαράκια μου έχουν πει- και όλοι "βαριούνται". Εγώ δεν βαριόμουνα ψες, αλλά είχα δουλειά και έμεινα σπίτι. Το απόλαυσα. Ανήκω όμως στην πιο πάνω κατηγορία;

ΑΠΟΡΙΑ: Το συγυρισμένο σπίτι είναι καλή ενέργεια. Ισχύει και το ίδιο για συγυρισμένη ζωή; Τί σημαίνει όμως αυτό;

AΠΟΡΙΑ: Ακόμα να πάρω στα χέρια μου την ατζέντα του 2010 που έχω παραγγείλει και έχω ήδη ξεχάσει τα μισά μου ραντεβού. Workaholic; Υπερβολικά κοινωνική;

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ: Αγαπώ, λατρεύω το Grey's Anatomy. Θέλω τον McSteamy για γκόμενο και την Callie για κολλητή. Βαριέμαι τον McDreamy και μου προκαλεί υπνηλία η Meredith.

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ: Ανακάλυψα ψες νέες μουσικές και πολύ χάρηκα. Θα σε ενημερώσω σύντομα.

ΑΠΟΡΙΑ: Το ότι δεν κάνω το wild life δεν σημαίνει ότι είναι από επιλογή. Έχω μπερδευτεί στις σκέψεις μου. Έχω κουραστεί να τα μπλέκω όλα και να μην χαλαρώνω. Έχω κουραστεί να λέω ότι η Κύπρος δεν κάνει αν είσαι single ή έστω αν δεν πας με τη μάζα. Είμαι υπερβολική;

Y.Γ1 Η εικόνα είναι ψιλοάσχετη, αλλά έχω εμμονή με τον καφέ και τις Bialetti. Τα γενέθλια μου είναι σε λίγους μήνες.

Υ.Γ2 Συνεχίζεται το catching up με ταινίες. Αυτές τις μέρες θα δω το The Reader.