Η σκέψη της ημέρας

To σκεφτόμουνα εδώ και κάτι βδομάδες και τελικά μόλις θυμήθηκα ότι το είπε και η Janis:

Freedom is just another word for nothing left to lose.

Left to lose= όλα όσα νομίζουμε πως αξίζουν ή θα επηρεάσουν τη ζωή μας με ένα "σημαντικό" τρόπο, εκείνα που μας κρατάνε πίσω.

Freedom = Η ουσία της ζωής. Πολύχρωμα όνειρα και στιγμές.

Καλό απόγευμα :)

If there's a rocket tie me to it

Η ώρα είναι 2300, είναι Κυριακή και γω είμαι σπίτι.

Άρα δεν έχω βγει, δεν έχω πάρει τα τηλέφωνα για έξοδο - για τα οποία σε πρήζω συνεχώς- και δεν είμαι έξω για χαλαρό ποτάκι.

Επίσης ναι, κάθομαι στον καναπέ. Αλλά δεν είμαι με γκομενικό, ούτε βλέπω σειρές, ούτε διαβάζω βιβλίο και ούτε μιλώ στα τηλέφωνα. Όχι φυσικά.

Γιατί αυτό που κάνω είναι η ρουτίνα της ζωής μου τα τελευταία 4-5 χρόνια.

ΔΟΥΛΕΥΩ.

Μάλιστα. Κυριακή.

Και όχι, δεν δουλεύω για έξτρα λεφτά. Όχι , όχι. Απλά κάνω πράγματα της δουλειάς για να προλάβω τα άλλα της βδομάδας που έρχεται.

Ωραία εικόνα ε;

Σε κάποια φάση απόψε μιλω με sms με φίλη για άσχετο πράγμα. Και με ρωτάει τι κάνω. Και τότε μου 'ρχεται η φλασιά. ΡΕ ΦΙΛΕ....γιατί δηλαδή εγώ να δουλεύω Κυριακές και Σάββατα; Και όταν δεν το κάνω το μεσημέρι ή το πρωί, να το έχω το βράδι;

Εκνευρίζομαι. Η φίλη μου είπε πως είναι απλά φάση και πως αυτό θα οδηγήσει κάπου.

Που;

Δεν γίνεται απλά, να δουλεύω λίγες ώρες, να συμπαθώ τη δουλειά μου, να παίρνω κάποια λεφτά και να μην δουλεύω σουκου;;

Εγώ ξέρω πως τον Οκτώβρη θέλω να πάω ταξίδι αλλά αν το κάνω, δεν θα έχω να πληρώσω τη δόση του αυτοκινήτου και δεν θα μπορώ να αγοράσω κανά ρουχαλάκι και άρα να κάνω shopping therapy όταν θα με πιάνει η κρίση.

Ένα μεγάλο ΟΥΦ!

Υ.Γ1 True Blood. Το βλέπω με τύψεις πρωινά του Σαββάτου (τύψεις γιατί....δεν δουλεύω!). Είναι καλό! Δες το.

Υ.Γ2 Το cd player του αυτοκινήτου, τις τελευταίες δύο μέρες παίζει το OST του " Κλείσε τα μάτια". Σούπερ!

Y.Γ3 (γραμμένο Δευτέρα πρωί): Θέλω να πάω σπίτι, να πάρω το νέο βιβλίο της φίλης μου της Εύης Λαμπροπούλου, να οδηγήσω κάτω κέντρο, να παρκάρω στον Τσαούση, να ανέβω πάνω, να πάω στα Καλα Καθούμενα, κα κάτσω στη σκιά, να παραγγείλω ένα παγωμένο καφέ και να διαβάζω. Αυτή είναι η μονάδική μου φιλοδοξία!! (εδώ και καιρό)

That was then, but this is now

Θυμάμαι πριν καιρό , όχι πολύ, ίσως 4-5 χρόνια πίσω που ήμουν πολύ διαφορετική από τώρα.

Αν δεν ήμουν καλά, βόλταρα σε ένα βιβλιοπωλείο, έπαιρνα ένα coffee table book που είχα βάλει στο μάτι, το έπαιρνα σπίτι, άραζα με ένα φλιτζάνι καφέ, το φυλλομετρούσα και αμέσως αισθανόμουν καλά.

Αν ερχότανε σαββατοκύριακο και δεν είχα κανονίσει κάτι, δεν με ενδιέφερε. Έμενα σπίτι με τα dvd μου και ήμουν ευτυχισμένη.

Πριν από 4-5 χρόνια είχα λιγότερους φίλους και μικρότερο κύκλο. Δεν με ενδιέφερε όμως, το ούτε πότε θα τους δώ, ούτε αν χαθήκαμε. Γιατί το θέμα "φιλία" ήταν κάτι που θεωρούσα πως κυλούσε από μόνο του.

Τότε περνούσα περισσότερη ώρα μόνη μου, πολλές φορές το επιδίωκα κιόλας. Και ένιωθα καλά, δηλαδή δεν με έπιαναν οι γνωστές ανασφάλειες "είμαι μόνη στον κόσμο" και "είμαι αντικοινωνική".

Τότε, τα γκομενικά δεν ήταν major θέμα, το τρίπτυχο "σύζυγος-οικογένεια-σπίτι" αν και μου το έλεγαν συγγενείς και γονείς, δεν το λάμβανα ιδιαίτερα υπόψη. Να μην σου πω, πως ούτε το ενδεχόμενο να κάνω μια σχέση με βάσεις, το σκεφτόμουν.

Τότε ήταν τότε.

Τώρα τα πράματα είναι αλλιώς.

Τώρα, μια βόλτα σε ένα βιβλιοπωλείο, γίνεται πιο σπάνια, το να πάρω ένα βιβλίο Taschen δεν είναι το γεγονός της μέρας , πόσο μάλλον να ξαπλώσω στον καναπέ και να διαβάσω ένα από όλα εκείνα που έχω στοιβαγμένα στην βιβλιοθήκη. Η σκέψη αυτών των εικόνων δεν με κάνει να νιώθω καλύτερα.

Τώρα, τα σαββατοκύριακα δεν θα μείνω σπίτι. Ή θα πάω διήμερο ή θα πάρω 4-5 τηλέφωνα για να βγω έξω. Ντρέπομαι που έχω τέτοια ανασφάλεια.

Τώρα ξέρω ότι έχω περισσότερους φίλους και μεγαλύτερο κύκλο. Επίσης τώρα ξέρω πως, αν και οι περισσότεροι έχουν παντρευτεί και έχουν παιδιά, η ζωή μου δεν είναι ανάγκη να είναι ίδια με τη δική τους. Τώρα ξέρω πως ο καθένας ζει με τους δικούς του ρυθμούς.

Τώρα όμως ξέρω πως δεν είμαι σαν τον περισσότερο κόσμο. Ξέρω πως όταν μου "κάνουν" 1-2 άνθρωποι ( γκόμενοι ή φίλοι) δεν χρειάζομαι άλλους. Αυτή τη σκέψη όμως τη δουλεύω ακόμα. Έχω δρόμο.

Τώρα τα γκομενικά είναι το major θέμα μου. Τώρα εκτιμώ περισσότερο τη σχέση. Ξέρω πως όταν εγώ μπω ή είμαι σε μια σχέση θα το κάνω συνειδητά και επειδή θέλω να είμαι με αυτόν τον άνθρωπο. Έτσι και αλλιώς, μια ζωή ήμουν single, δεν θα ζούσα κάτι διαφορετικό. Το τρίπτυχο της οικογένειας, είναι κάτι που ξέρω πως αν και όταν έρθει η ώρα του, θα ρθει.

Και γω το μόνο που οφείλω στον εαυτό μου, είναι να είμαι αληθινή και να εκτιμώ το τώρα.

Υ.Γ1 Τώρα είμαι πολύ πιο συνειδητοποιημένη από πριν. Με εκνευρίζει όταν αμφισβητεί κάποιες τις προθέσεις ή τις πράξεις μου. Δεν έχω όρεξη να εξηγώ κάτι που το κάνω με πλήρη συνείδηση και καθαρότητα μυαλού.

Υ.Γ2 Ακούγομαι αυστηρή, αλλά δεν είμαι. Μάλλον σαν μαλακό μαξιλαράκι νιώθω :)

Υ.Γ3 Γαμώτο, αδιαθέτησα σήμερα και είμαι έτοιμη να βάλω τα κλάματα.

Υ.Γ4 Πως γίνεται όταν έχεις ήδη κανονίσει να πέφτουν κι άλλες προτάσεις για έξω και όταν θες να κάνεις κάτι, δεν βρίσκεις παρέα; Πραγματικά...ο νόμος του Μέρφι;

Y.Γ5 Μου έχει λείψει η εμμονή με τα βιβλία μου! Γιατί την έχω χάσει;

Cause you 're hot and you 're cold

Αυτός ο καιρός είναι μέσα στην ψυχοπάθεια.

Εκεί που μας "πήρε" στην κυριολεξία με τον ανεμοστρόβιλο ( εγώ εκείνη την ώρα, είχα μπλέξει μέσα στην Μακαρίου στην απόπειρά μου να περάσω από τα mac για καλλυντικά. Φυσικά, με το που περπάτησα ένα μέτρο στο πεζοδρόμιο ξαναμπήκα στο αυτοκίνητο, παπί και με το χαλάζι να μου γρονθοκοπάει το τζάμι), τώρα είμαστε έτοιμοι να πάμε παραλία.

Δεν μπορώ αυτή την αβεβαιότητα! Σήμερα φόρεσα για πρώτη φορά αυτή τη σεζόν, τζιν με τη λογική ότι αφου ψες το βράδι φόρεσα φόρμα και ήμουν οκ, θα ήταν ότι πρέπει το τζιν. Κι όμως όχι. Ζεσταίνομαι. Είμαι έτοιμη να πετάξω το φλιτζάνι με τον καφέ φίλτρου από το παράθυρο και να φτιάξω φραπέ. Και επίσης να βγάλω το παντελόνι και να φορέσω σορτσάκι.

Άσε που αυτές τις μέρες μου έρχεται εκείνη η μυρωδιά των βρεγμένων φύλλων στους δρόμους της Αγγλίας. Αχ, τι ωραία που ήτανε. Δρόμοι συγυρισμένοι, πολλά δέντρα, φύλλα πορτοκαλι-κίτρινα-πράσινα να γυαλίζουν στη βροχή και κρύο, ίσα ίσα για να φορέσεις ένα τζιν μπουφάν. Να περπατώ στους δρόμους, να προσέχω να μην γλυστρίσω και να είναι όλα καινούρια.

Νομίζω με έπιασε η νοσταλγία για τα φοιτητικά μου χρόνια. Αν ξανακούσω ακόμα ένα 20αρι ή 18αρι να διερωτάται αν θα του αρέσει η φοιτητική φάση , θα το πατήσω με το αυτοκίνητο.

Ήταν καταπληκτικά χρόνια! Αν εξαιρέσεις κάποιες άγριες καταστάσεις (κάποιες από αυτές περιλαμβάνουν βλαμμένες συγκάτοικους, μια βραδιά που δεν είχα που να μείνω και δύο φρονιμήτες που με διέλυσαν), ήταν σούπερ ντούπερ!

Φυσικά, άλλο τα undergraduate χρόνια στο campus και άλλο το master στο Λονδίνο. Εντελώς διαφορετικές φάσεις. Αλλά ήταν εκείνα τα χρόνια που με καθόρισαν ως άνθρωπο.

Γι αυτό σου λέω, αν σπουδάζεις ακόμα ή ετοιμάζεσαι να αρχίσεις, απλά ΕNJOY.

Άντε πάω να φυλάξω κουβέρτες και να ετοιμαστώ για party με art κόσμο ( έχουν πλάκα τελικά - από κοινωνιολογικής άποψης)

Υ.Γ1 Είδα το "Κάτι Ψήνεται" στο ΡΙΚ1, έχει πλάκα!
Υ.Γ2 Το "He is just not that into you" λέει αλήθειες. Μην το δεις με γκόμενο όμως.
Υ.Γ3 Ψάχνω κουρτίνα για το δωμάτιο γραφείο/ιερός χώρος βιβλίων και cd. Ιδέες;

Life in the box

Παρατηρώ ότι τον τελευταίο καιρό δεν έχω κάτι για το οποίο να γκρινιάζω. Και αυτό νομίζω βγαίνει προς τα έξω. Είμαι ήρεμη, λίγο στην κοσμάρα μου, φωνάζω μόνο στη δουλειά. Σούπερ ε;

Θέλω πολύ απλά πράγματα. Να απολαμβάνω το σπιτάκι μου, να βλέπω τους φίλους μου, να μπορώ να έχω λίγο χρόνο να βλέπω καμία σειρά ή έστω να κάνω χαζό ζάπιγκ. Τώρα δεν ξέρω αν αυτό είναι σύμπτωμα ότι έχω μεγαλώσει ή είναι απλά μια φάση μετά το καλοκαίρι.

Λοιπόν, τώρα διαβάζω για τη χθεσινή τελετή των βραβείων Emmy. Το 30Rock και το Mad Men πήραν τα βραβεία για καλύτερη κωμική και δραματική σειρά, αντίστοιχα. Αν δεν τα έχεις δει, πάρε τα. Αξίζουν και τα δύο. Τα τελευταία χρόνια , υπάρχουν μερικές σειρές που είναι σαφώς ανώτερες από φιλμ.

Και τώρα που είπα σειρές. Ήμουν την περασμένη Δευτέρα, σε φίλη για κρασί και τσιμπήματα ( είμαστε και οι δύο της σχολής "κάνω ομοιοπαθητική δίαιτα" - δηλαδή τρώμε πατατάκια ως μέρος δίαιτας ). Και καθώς μιλάμε, αρχίζει η νέα σειρά του Σίγμα - κάτσε να θυμηθώ τίτλο- χμμ καλά δεν θυμάμαι. Ε, εκείνη η καινούρια του Τσιάκκα. Θέλω να τον πάρω τηλ και να του πω : "E φίλε....μα τι κάνεις; Πόσο πολύ ΚΑΚΑ αντιγράφεις; Πόσο χάλια μπορεί να είναι; Γιατί ο Αργυρίδης το παίζει ο τρελλός του χωριού (της Λήδρας) και τραγουδάει συνέχεια το "τρέχει τρέχει το νερό;". Γιατί μάζεψες μια χούφτα νεαρούς όπου οι περισσότεροι είναι τελείως ατάλαντοι; Γιατί ;;;;;"

Να δεις τώρα που αυτή η βλακεία θα έχει και νούμερα και θα κτυπήσει την Αίγια (που δεν βλέπω συχνά αλλά τουλάχιστον αυτοί που το έγραψαν έχουν ένα αξιοπρεπές σενάριο με χιούμορ).

Είναι μια απελπισία η κυπριακή τηλεόραση. Τώρα από ελληνικές δεν ξέρω. Περιμένω πως και πως τη σειρά με σενάριο Κοντοβά και τη νέα του Παπακαλιάτη ( μπαίνει στη πιο κάτω λίστα με τα guilty pleasures).

Προς το παρόν, λέω να αρχίσω το Gossip Girl ( λες να με πιάσει κρίση ηλικίας;).

Υ.Γ1 Προς τους φίλους μου που διαβάζουν το blog και μένουν Ελλάδα και Ευρώπη: Ρε παιδιά, σόρι που χάθηκα. Δεν είμαι του τηλεφώνου το ξέρετε. Θα επικοινωνήσω πολύ πολύ σύντομα. Love ya!

Υ.Γ2 Όσο ακούω το Mika τόσο περισσότερο συμπαθώ το νέο δίσκο. Άκου το Rain, με τους τρεις διαφορετικούς ρυθμούς στην αρχή.

Υ.Γ3 Ένα πράγμα που έχω πεθυμήσει από Φθινόπωρο και Χειμώνα είναι ο ζεστός καφές! Πήγαινε στο coffee dtales στην Αρμενίας - το έχω ξαναπει- για ωραία blend και σούπερ αρωματικούς!

Guilty Pleasures (aka Γουρουνιές)

• Nutella. Με το κουτάλι, από το κουτί. Δεν θεωρείται guilty pleasure αν μιλάμε για ΜΙΑ μόνο κουταλιά!


• Εννοείται, τα eighties. Και εννοείται πως όταν μιλάμε για μουσική, δεν εννοώ να τα ακούμε ΜΟΝΟ αλλά να τα χορεύουμε. Όταν σφουγγαρίζω, όταν κάνω ντουζ κλπ.


• Le Big Mac


• Πιτζάμες και φόρμες. Πέρσι, πήγα μια Κυριακή στο Hustle με φόρμες και με έβλεπαν ΟΛΟΙ οι άνδρες. Ήταν η μοναδική φορά που συνέβη αυτό το φαινόμενο στα χρόνια που βγαίνω έξω.


• Γάλα τριαντάφυλλο. Yes, yes, yes. Ειδικά όταν είμαι κάπως "πεσμένη".


• Να μιλάω για αφρόλουτρα ( Κορρές, Kings & Queen)


• Σειρές, σειρές, σειρές. Αμερικάνικες και επιλεγμένες αγγλικές. Και μια στο τόσο, ελληνικές. Και όχι μόνο αυτό, αλλά να ακυρώνω έξοδο γιατί "κολλάω".


• Πατατάκια, τσιπς, γαριδάκια. Mε εκνευρίζω όταν πάω στο περίπτερο και παίρνω 4-5 κουτιά από Lays μέχρι τα κόκκινα Χαραλάμπους.


• Cosmopolitan UK - τα τεύχη που έχει αφιέρωμα με ημίγυμνους άνδρες.


• Σοκολάτες. Mars, Twix, Cadbury ( οι μεγάλες) με turkish delight. Δούκισσα από Ζορμπά.


• Σοκολατάκια από Pralina.


• Τυριά, ειδικά το blue.


• Εφημερίδες και περιοδικά. Αυτό γίνεται guilty pleasure όταν επι της ουσίας , όταν τα διαβάζω πραγματικά δεν θέλω να μου μιλά κανένας. ( εννοείται πως κανείς δεν καταλαβαίνει).


• Πατάτες τηγανητές. Με φρέσκο κρεμμύδί ή φέτα. Και μπύρα.


• Να σερφάρω σε κουτσομπολίστικα sites πχ. yupi.gr ή Daily Mail και να μαθαίνω τις πιο άχρηστες μπούρδες.


• Kitchen Nightmares, Hell's Kitchen, Εφιάλτης στην Κουζίνα, Top Chef. Με φτιάχνουν.


• Να κοιμάμαι με φόρμες όταν βαριέμαι να αλλάζω. (όταν είμαι με γκόμενους εννοείται πως δεν το κάνω)


• Να κοιμάμαι στον καναπέ. Έχω έναν από τους πιο άνετους καναπέδες ever.


• Μπίρα Mojito - το έχουμε ξαναλύσει.
  

Τελικά τα περισσότερα guilty pleasure έχουν να κάνουν με το φαγητό. Ίσως επειδή μια ζωή είμαι σε δίαιτα - και ποτέ δεν την τηρώ. Επίσης τα περισσότερα υποδηλώνουν single behaviour. Guilty as charged.

Υ.Γ1 Είναι πολύ πολύ δύσκολο να κάνεις πρόγραμμα σύμφωνα και με τις ανάγκες των άλλων. Που καμιά φορά, τυχαίνει να πρέπει να συνειδητοποιείς πως δεν είσαι μόνος σε αυτή τη ζωή. Αλλά δύσκολο.

Υ.Γ2 Ο περισσότερος κόσμος είναι ευθυνόφοβος. Δεν το αναλύω περισσότερο.

Υ.Γ3 Πότε επιτέλους θα χαλαρώσω με το θέμα "περνώ λίγη ώρα μόνη μου"; Παλιά δεν με ένοιαζε. Γιατί τώρα;

Pleasures

• Να κάθομαι - στάση του λωτού- πάνω στο ψαθάκι σε μια παραλία και να διαβάζω αγγλικά περιοδικά και το Vanity Fair
• Να επιστρέφω σπίτι από τη δουλειά και να έχω κανονίσει "χαλαρό" σουβλάκι με παρέα στην παλιά Λευκωσία
• Να ανακαλύπτω καινούρια cd, να τα κατεβάζω και να τα προσθέτω στο library του itunes
• Να πηγαίνω στο coffee dtales στην Αρμενίας και να παίρνω εσπρέσο χύμα και pods για τη μηχανή.
• Να ξυπνώ Κυριακή πρωί και να διαβάζω Βήμα, Ελευθεροτυπία και Θέμα, με φρέσκο καφέ και φρυγανιές με μέλι
• Να τρώω το caterpillar roll στο Seiko και το disco roll στο Sushi La.
• Να κατεβάζω σειρές και να βλέπω 4-5 επεισόδια σερί
• Να ψάχνω τα coffee table books στο Public και να βρίσκω προσφορές
• Να γυρίζω στο ΙΚΕΑ και να παίρνω σολομό και πατατάκια από το food section
• Να μιλώ στο Skype με φίλους που μένουν μακριά
• Να ποτίζω τα φυτά και τα λουλούδια στη βεράντα μου
• Να κοιμάμαι σε πεντακάθαρα σεντόνια που μυρίζουν "Ελληνικά Νησιά" (μαλακτικό Quanto)
• Να χάνομαι στα σοκάκια της παλιάς Λευκωσίας και να καταλήγω στα Καλά Καθούμενα για ΚΕΟ με χαλαρή παρέα
• Να χάνομαι σε σοκάκια, να οδηγώ στον αυτοκινητόδρομο και όλα αυτά να τα κάνω μόνη μου χωρίς να νιώθω την ανασφάλεια ότι είμαι αντικοινωνική.
• Να διαβάζω έξυπνα βιβλία πχ Τα Ημερολόγια του Andrian Mole
• ΝΑ βλέπω σε επανάληψη τη "Υπέροχα Πλάσματα"
• Να οδηγώ για δουλειά το πρωί και να έχω στη διαπασών τραγούδια των 80s
• Να γνωρίζω ενδιαφέρον κόσμο που να κάνουμε instant κλικ

Και πολλά άλλα.

Φυσικά τα περισσότερα δεν τα κάνω πια, ειδικά τον τελευταίο χρόνο. Γαμώτο έχω μουχλιάσει

Οι δικές σου απολαύσεις;

Υ.Γ1 Αγαπώ "Celebration" διπλό δίσκο από Μαντόνα. Ειδικά τα παλιά.

Υ.Γ2 Έκανα μια βόλτα από το χθεσινό graffiti event. Μέτριο. Το γκράφιτι είναι μορφή τέχνης. Χθες ήταν απλά κακά κόμικς.

Υ.Γ3 Ήμουν σε πολύ γκρινιάρικο mood το σουκου. Αλλά δεν θα το αναλύσω. Ας αρχίσει η βδομάδα με υποσχέσεις για τέλειες μέρες και νύκτες. Καλή βδομάδα :)

If we took a holiday...

Θέλω να πάω 4 μέρες διακοπές. Σε ευρωπαϊκή πόλη. Θέλω άδεια. Τώρα.

Δεν έχω λεφτά. Έχω πήξει στους γάμους και στα γενέθλια. Δεν έχω ρούχα για γάμους. Ούτε παπούτσια. Ειδικά το τελευταίο με προβληματίζει. Παπούτσια. Τι παίζει τώρα; Το Zara έχει φέρει ωραία φορεματάκια;

Αυτό το σύνδρομο να μην μπορώ πάνω από ένα μήνα εδώ ως πότε θα πάει;

Άσε που κανονικά ( βάλε τη λέξη σε εισαγωγικά αν θες) θα έπρεπε ( επίσης, εισαγωγικά) να ψάχνω σύζυγο και να κάτσω στα αυγά μου. Δεν το βλέπω να συμβαίνει. Αν διαβάζει η μάνα μου το blog μου θα πέσει από το μπαλκόνι. Με έχει στην μπούκα τα τελευταία χρόνια. Ότι πω, ότι κάνω απλά δεν είναι αρκετό. Γιατί δεν έχω σύζυγο και παιδιά.

Θέλω ταξίδι.

Τώρα που το σκέφτομαι, θέλω Βερολίνο. Έχει 1-2 χρόνια που μου καρφώθηκε η ιδέα. Η υπόλοιπη Ευρώπη - με εξαίρεση Λονδίνο, Παρίσι, Ρώμη και Μαδρίτη- μου είναι εντελώς αδιάφορη.

Αν όμως, αν λέμε, είχα τα λεφτά, θα ήθελα μέσα στον Οκτώβρη να πετακτώ κάπου που να μπορώ να κολυμπώ και να αράζω σε παραλίες. Ή σε spa και θερμαινόμενη πισίνα.

Λες να βρω δεύτερη δουλειά; Αν είχε η μέρα 34 ώρες; Χμ...

Επιστρέφω στα κάτεργα.

Υ.Γ1 Ο mika βγάζει καινούριο cd. Επιτέλους κάτι χαρούμενο και ανάλαφρο.

Υ.Γ2 Γεμίσαμε free press. Αξίζει κάτι από όλα αυτά;

Υ.Γ3 Το θέμα συναυλίες/εκδηλώσεις και τα λεφτά που ζητούν πρέπει να το κάνουμε θέμα με κάποιο τρόπο. Να κινητοποιηθούμε. Εγώ μέσα πάντως.

Time for coffee?

Ζω στιγμές παρανοϊκές. Στη δουλειά. Τελικά ρε παιδί μου, σκέφτομαι τώρα πως στα 22 μου ήθελα να κάνω καριέρα. Και στα 25. Και στα 28 ( εκεί είχα φτάσει στο peak της φιλοδοξίας μου). Τώρα στα 32, μάντεψε. ΟΧΙ. Καριέρα = μεγάλη μπούρδα.

Καταλαβαίνω τη λογική της προαγωγής ή έστω της ανάληψης περισσότερων ευθυνών, όσο περνούν τα χρόνια, αλλά δεν την ασπάζομαι. Θέλω ταξίδια. Θέλω να είμαι ένας κλασσικός τουρίστας σε άγνωστες πόλεις, ζούγκλες και παραλίες, με ένα σακίδιο στον ώμο, μια φωτογραφική και να περπατώ με τις ώρες. Και όταν θέλω να κάτσω για καφέ - με το δικό μου ωράριο- να το κάνω. Και να αράζω, να κοιτάζω τον κόσμο που περνά και όχι μια οθόνη του λαπτοπ. Να βολτάρω σε ανοικτές αγορές, να είμαι κοινωνική - τώρα δεν είμαι εννοείται-, να τη βγάζω σε μουσεία και γκαλερί - αυτό μου λείπει πολύ εδώ- και να μένω σε ωραία ξενοδοχεία ( μεγάλο φετίχ αυτό). Αχ τι ωραία που είναι τα ταξίδια.

Επίσης, τελικά αυτό που λέγαμε για ελεύθερο χρόνο. Την απορία " τι θα τον κάνω αν τον είχα;", δεν την έχω πλέον. Γιατί δεν έχω χρόνο. Φυσικά όταν υπάρχει τελικά αυτός ο χρόνος, το σαββατοκύριακο, με πιάνει το γνωστό σύνδρομο " Αχ τι να κάνω ;;;; ΠΡΕΠΕΙ να βγω έξω. ΠΡΕΠΕΙ να βρω παρέα για εκδρομή" και αγχώνομαι!

Ενώ καθημερινή...όλοι δουλεύουν, εσύ δεν έχεις καμιά υποχρέωση να δεις κόσμο και απλά μπορείς να χαζολογάς, σπίτι σου, στη Λήδρας, στο Μοναστηράκι, στο Σόχο, στο Marais κλπ.

Αυτός θα ήταν τέλειος ελεύθερος χρόνος. Να πάρεις άδεια μια άσχετη καθημερινή.

Και αυτός είναι ο πρώτος στόχος για τη νέα σχολική χρονιά.

Υ.Γ1 Ακόμα περιμένω τη λύση στο θέμα "μουσική στο blog".

Υ.Γ2 Η Πάφος έχει αποκτήσει μερικά σποτάκια για καφέ και φαγητό, πολύ καλά! Και η Λεμεσός. Και η Λάρνακα. Η Λευκωσία τι κάνει οεο;;;

Υ.Γ3 Απόψε στις 9, όταν θα είσαι για καφέ ή φαγητό, πιες και για μένα. Κερνάω σφηνάκια στο γραφείο. Τρελό πάρτι!

All but the people

Ένας anonymous μου την είπε κανονικότατα στο περασμένο post. Ότι γράφω τα ίδια και τα ίδια. Δεν είναι ότι έχει και άδικο, έχω πλήρη επίγνωση της φάσης.

Αλλά καλέ μου anonymous, πολιτικά δεν γράφω- αρνούμαι-, αθλητικά δεν έχω ιδέα, κοινωνικά π.χ. αδικίες στο σύστημα, ε δεν πάει εδώ, τότε τι έμεινε; Ο κόσμος γύρω μου, οι φίλοι, οι συγγενείς, οι έρωτες. Οι γκρίνιες, τα πάνω και τα κάτω, οι προβληματισμοί και οι αναλύσεις.

Οπότε από ένα σημείο και μετά, εκτός και αν κάνεις την κοσμοϊστορική αλλαγή στη ζωή σου π.χ να τα αφήσεις όλα και πας σε ναό στην Ινδία να προσεύχεσαι, όπως έκανε η ηρωίδα του Eat, Pray, Love, τα πράγματα δεν έχουν ιδιαίτερες διακυμάνσεις.

Τέλοσπάντων, ας κάνω μια απόπειρα να ΜΗΝ ασχοληθώ με σχέσεις παντός είδους.

Το βιβλίο της Ζυράνα Ζατέλη "Το πάθος χιλιάδες φορές", δεν το προχώρησα πέρα από τη σελίδα 100κάτι. Βαρέθηκα, είναι "βαρύ" και μεταφορικά και κυριολεκτικά. Ποιος γράφει τη σήμερον ημέρα ένα βιβλίο 700 σελίδων; Και γιατί κυρία μου, πρέπει να διαβάσω για ένα δείπνο που έγινε ( όπου οι περισσότεροι καλεσμένοι είναι ήδη πεθαμένοι) σε 50 σελίδες; Γιατί; Έχω διαβάσει πολλά βιβλία. Αλλά αυτό...ειλικρινά μόνο με lexotanil.

Έχω αρχίσει τα έξω δειλά δειλά. Βαριέμαι γενικά όμως. Προτιμώ παραλία και να χαζεύω τον βυθό με τα κίτρινα goggles μου. Απόψε θα πάμε Sushi La. Αυτό το έχω πεθυμήσει. Φυσικά καθόλου δεν μου λείπει οτι θα σκάσω το 50ευρω αλλά τέλοσπάντων. Αύριο θα έχει μινιμάλ πρόγραμμα, μάλλον σπίτι και καμιά σειρά ( και δουλειά εννοείται).

Τώρα που είπα σειρές, έχω κατεβάσει to πρώτο σεζόν True Blood και ανυπομονώ πολύ να το δώ γιατί το έχουν κάνει οι δημιουργοί του Six Feet Under. Άσε που ο Unshaved Bastard μου είπε πως έχει καλύτερους τίτλους αρχής από το Dexter και αυτό με ιντριγκάρει.

Προς το παρόν, όποτε έχω ώρα - δηλαδή ποτέ- βλέπω κανά επεισόδιο Lie to Me. Τι θεός που είναι ο Τim Roth. Κατηγορίας House.

Πραγματικά έχω βαρεθεί το facebook. Βασικά έχω βαρεθεί τον εαυτό μου να το χρησιμοποιεί. Τρώω ώρα να φυτεύω δέντρα και λάχανα, να ταϊζω τα γκαρσόνια και τους σεφ μου ΚΑΙ να σκοτώνω κόσμο στο Mafia Wars. Και το ότι μπαίνω στον πειρασμό και ανακατεύω τα profile των φίλων μου για νέες φωτό κλπ ειλικρινά καθόλου δεν μ' αρέσει.

Αυτό το γυμναστήριο όλο λέω πως θα το αρχίσω και τίποτε δεν κάνω. Πριν δυο μέρες έφτασα ως την πόρτα του για να διαπιστώσω που ούτε πετσέτα ειχα πάρει, ούτε αθλητικό σουτιέν. Και έτσι έφυγα - καλά οκ βαριόμουνα κιόλας. Πήγα σούπερμαρκετ όπου έκανα ΕΛΑΧΙΣΤΑ ψώνια, κυρίως πράγματα για υγιεινή διατροφή και πλήρωσα 67 ευρώ. Δεν βοηθάει στο να μαγειρεύεις αυτή η ακρίβεια.

Οκ, είμαι στο τσακ να αρχίσω να μιλώ για γκομενικά, φίλους και γνωστούς οπότε σταμάτω.

Στο επόμενο ποστ!

Υ.Γ1 Αν μου έλεγε κάποιος να δουλεύω στην κυβέρνηση, ναι μεν θα μ' άρεσε η ιδέα ότι δεν θα δούλευα ως τις 7 και κάποιες Κυριακές, αλλά δεν ξέρω τι θα έκανα από τις 3 και μετά. Με φοβίζει λίγο ο πολύς ελεύθερος χρόνος.

Υ.Γ2 Ο Όμιλος Φίλων Κινηματογράφου άρχισε; Τί παίζει από σινεμά;

Υ.Γ3 Γιατί να δώσω 40 ευρώ για συναυλία από Έλληνα ή Κύπριο τραγουδιστή από τη στιγμή που με μόνο 30 ευρώ έχω δει Massive Attack στον Λυκαβητό;

Happy New Year

Πώς πέρασες το φετινό καλοκαίρι; Ήταν όπως το περίμενες;

Γιατί μου φαίνεται ότι ήταν πολύ σύντομο; Ακόμα μια φορά δεν χορταίνω ήλιο, θάλασσα και χύμα καταστάσεις.

Αν υπάρχει μια εικόνα που να περιγράφει το φετινό μου καλοκαίρι είναι "θάλασσα". Κάθε σαββατοκύριακο και μετά ελληνικά νησιά. Το φετινό καλοκαίρι όμως ήταν και πολύ κίτρινο. Κίτρινη ψάθα, κίτρινες havaianas, κίτρινα γιαλάκια. Μπλε θέα, μπλε ρούχα, μπλε ποτό ( north).

Όμορφο καλοκαίρι. Πολύ έντονο, ευχάριστα έντονο. Χωρίς πολλές λύπες. Με ανατροπές, εκπλήξεις, με λίγα "μια από τα ίδια", μια σούμα της χρονιάς που πέρασε.

Έτσι μετράω εγώ το χρόνο. Σε σχολικές χρονιές. Από Σεπτέμβρη σε Σεπτέβρη.

Ανυπομονώ να αρχίσει αύριο η νέα χρονιά.

Να μπω σε καινούριες φάσεις. Νέα πρόσωπα, νέες καταστάσεις. Να αφήσω πίσω ανθρώπους που με στεναχώρησαν έστω για λίγο, θέματα άλυτα, απορίες επίσης άλυτες. Θέλω να αλλάξω ωράρια, να ξυπνάω πρωί, να πηγαίνω στη δουλειά και να βρίσκω πάρκιγκ, να παίρνω καφέ από σπίτι, να σχολνάω νωρίς, να πηγαίνω γυμναστήριο και μετά βόλτες με τους ανθρώπους που αγαπώ βαθιά. Θέλω να ανακαλύψω νέα στέκια, νέους φίλους. Να είναι όλα όμορφα και απλά. Ναι αυτό θέλω για φέτος.

Δεν θέλω δράματα, ούτε να τραβιέμαι από μπαρ σε μπαρ γιατί μπορεί να είναι κάποιος που μ αρέσει εκεί, ούτε να διερωτούμαι "αν" και "αν". Ούτε θέλω να χάνω ώρες σε ηλίθιες σκέψεις και ανθρώπους που δεν "λένε".

Σήμερα είχα στο μυαλό μου μια φράση που μου είπε μια φίλη αρχές του καλοκαιριού όταν μιλούσαμε για γκομενικά, χυλόπιτες, πιθανά "σημάδια" και ερμηνείες sms:

"Αγαπάμε αυτούς που μας αγαπάνε".

Τι λες εσύ;

Υ.Γ1 Το facebook είναι μεγάλο χάσιμο χρόνου.

Υ.Γ2 Ποιο είναι το ποτό του φθινοπώρου; Ποιο θα αντικαταστήσει το mojito; Η απάντηση στα καυτά αυτά ερωτήματα, σύντομα!

Υ.Γ3 Τι λέει εκεί κάτω στα "Καλά Καθούμενα";

Back to back

Επιστροφή λοιπόν. Μετά από δεκαπέντε ολόκληρες μέρες. Με ένα τρελλό μεταδιακοπικό σύνδρομο. Τελείως spaced out.

Οι διακοπές ήταν σούπερ. Όμορφα, με φίλους, τελείως χαλαρωτικά και αναζωογονητικά στο νησί με το τρίπτυχο ύπνος-θάλασσα-φαγητό να είναι το καθημερινό πρόγραμμα. Προέκυψε και μια μονοήμερη εκδρομή στη Σίφνο (αχ εκείνη η καπαροσαλάτα). Το μυαλό μου όλες εκείνες τις μέρες είχε μπει σε pause, σκεφτόμουν ελάχιστα, τόσο λίγο που ούτε και γω το περίμενα. Διάβασα ένα light βιβλίο, άρχισα το καινούριο της Ζατέλη που μου φάνηκε εκτός της φάσης μου και δεν άκουσα σχεδόν καθόλου μουσική από το shuffle μου.
Είναι αυτό που είσαι αποφασισμένος να χαλαρώσεις, τόσο ώστε να αποβάλεις από πάνω σου οτιδήποτε σου θυμίζει την καθημερινότητά σου. Μόνο μπλε. But I wasn't feeling blue.

Οι μέρες στο νησί πέρασαν πολύ γρήγορα. Στην επιστροφή έκατσα και κάτι μέρες Αθήνα. Ήθελα να περάσω ώρα με κολλητό, να δω φίλους που έμειναν πίσω και να απολαύσω αστικές διακοπές. Ακόμα και εκεί ήμουν στην καρακοσμάρα μου. Περπατούσα με τις ώρες σε μια άδεια πόλη, άραζα σε καφέ, έπινα πράσινο τσάι, έτρωγα φρούτα - στο Starbucks σερβίρουν φρουτοσαλάτα, σταφύλι και πεπόνι- και διάβαζα βιβλία. Πήρα τρία cd ( Moby, Orishas και compilation από Klik Records) , ένα βιβλίο, γκρί και μαύρες μπλούζες από H & M και ένα ζευγάρι γκρι havaianas. Φύλαξα λεφτά για να πληρώσω λογαριασμούς.
Πήγα και στο καινούριο Μουσείο ( φανταστικό). Γεμάτο Αμερικάνους, Πολωνούς, Ρουμάνους, Ρώσους και λίγους Έλληνες , μάλλον δεν ήταν Αθηναίοι. Και εγώ που δεν είμαι γενικά λάτρης του αρχαίου πολιτισμού, έπαθα την πλάκα μου.
Εννοείται ξημεροβραδιαζόμουν στο Γκάζι. Φαγητό σε Sardelles, Butcher, Tirbuson, Mataora, ποτό σε Cabana41, Hoxton κλπ. Από ένα σημείο και μετά έβλεπα γνωστές- νυκτερινές- φάτσες.


Όλο αυτό το διάστημα, δεν είχα σκεφτεί πολλά πράματα. Ούτε πως θα είναι όταν έρθω πίσω, ούτε τα γκομενικά μου, ούτε πόσο πνίγομαι γενικά. Είδες τι κάνουν οι μέρες χαλάρωσης; Θαύματα.

Επέστρεψα, βγήκα μια βραδιά έξω, το μυαλό ακόμα θολό όμως. Ακόμα να δω όλους μου τους φίλους, τους έχω πεθυμήσει. Προσπαθώ να προσαρμοστώ στα πιο "πεζά" ωράρια. Να μην βγαίνω για φαί στις 10, να μην είμαι έξω ως τις 3 και τις 7 και να μην κοιμάμαι ως τις 1 το μεσημέρι. Δύσκολο. Αν δεις μια, να γυρίζει στους δρόμους της πόλης στις δύο το πρωί με eyes wide open, είμαι εγώ.
Νιώθω out of focus. Δεν είναι κακό ε;


Υ.Γ1 Ξέρει κανείς ένα music player /site που μπορώ να βρίσκω πολλά τραγούδια ή να ανεβάζω δικά μου στο blog; Το playlist.com τα έχει παίξει.
Y.Γ2 Το photoblog θα φιλοξενήσει πολύ σύντομα φωτό από τις διακοπές
Υ.Γ3 Νέα πώρωση, Lie to me. Καταπληκτική σειρά, από δημιουργούς House MD με τον εκπληκτικό Tim Roth στον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Υ.Γ4 Πρέπει να αρχίσει το detox. Δεν έχω αίμα στον οργανισμό μου αλλά βότκα...

Παραλήρημα διακοπών

Τόσα πολλά στο μυαλό, τόσα λίγα που θέλω να πω. Let's give it a shot.

Ακόμα διακοπές ( αν και έχω να κολυμπήσω κάτι μέρες ). Μετά το νησί, Αθήνα για λίγες μέρες.

Έχω κάνει το "λάθος" να φέρω λαπτοπ μαζί μου ( ευτυχώς όχι στο νησί).

Ψες ήμουν σε ένα κλαμπ στο Γκαζι με τον κολλητό μου. Πήγαμε να τσεκάρουμε την κατάσταση. Ένιωθα τόσο εκτός και τόσο αμήχανα. Ένας φίλος του - που τον γνώρισα μόλις τρεις μέρες πριν - με ρωτησε " σ' άρεσε κάποιος από δω μέσα; "Απάντησα αρνητικά και τον κοίταξα με ένα ύφος βρεγμένης γάτας. "Δεν πειράζει, εκεί που δεν το περιμένεις θα έρθει το κλικ".

Άμα μου το είπε και ένας σχεδόν άγνωστος και τελείως μεθυσμένος, ε κάτι θα ξέρει.

Ουφ βαρέθηκα αυτή τη κουβέντα. Βαρέθηκα και μένα να ασχολούμαι με ΑΥΤΟ.

Έρωτες και μαλακίες...πραγματικά.

Πάω βόλτα downtown. Το ότι είμαι σχεδόν απένταρη δεν βοηθάει για shopping therapy.

Υ.Γ1 Είναι επίσημο, δεν ξέρω να φλερτάρω

Υ.Γ2 Για τις υπέροχες διακοπές θα τα πούμε εκτενώς με την επιστροφή στο νησί και σε φάση που θα τα έχω παίξει στο γραφείο.

Υ.Γ3 Σκοπός νέας χρονίας, να αυξήσω κύκλο ή τους single φίλους. Δεν λέει διαφορετικά.

Garden Closed for the Summer

"Αμα σκεφτεσαι είναι λες και βάζεις μικρά τουβλα σε ένα ρυάκι και δεν το αφήνεις να φτάσει μέχρι τη θάλασσα…."



Υ.Γ1 Ατάκα Φίλης.
Υ.Γ2 Flow
Y.Γ3 Καλό καλοκαίρι, καλά να περάσεις, πολλές βουτιές, ηλιοβασιλέματα, μοχιτο, μπίρες, κρασιά, αγάπη, όνειρα, χαλαρά.

Full Moon - once again.

Μωρά μου,

Καταστροφή με τη cute φατσούλα. Ή δεν ενδιαφέρεται ή δεν είναι σε τέτοια φάση. Υπέροχα ε;

Χρειάστηκαν 4 ώρες για να το καταλάβω. Είπαμε πολλά και ωραία - έχει ένα ενδιαφέρον σαν άνθρωπος- αλλά...ένα μεγάλο αλλά.

Καπάκι, γίνεται και κάτι άλλο με πρώην. Ούτε να προσπαθήσω να συζητήσω δεν θέλω. Δεν έχω την ενέργεια.

Εμ, πανσέληνος , τι περιμένεις.

Νιώθω μια κούραση ψυχής. Ρε παιδί μου, από τις αρχές του χρόνου, τίποτα δεν δουλεύει. Μάλλον μ΄αρέσουν οι λάθος άνθρωποι. Ναι, ως και εδώ φταίω.

Με ξεπροβόδισε και με αγκάλιασε σφικτά για αρκετή ώρα. Ήθελα να μείνω κι άλλο εκεί. Αλλά νομίζω δεν με έπαιρνε.

Πω πω κουράστηκα να κάνω σενάρια, εικασία ΚΑΙ κινήσεις. Αν θέλει ο άλλος, δεν θα κάνει κάτι;

Εξάντληση.

Με όλα και με όλους. Έρωτες, φίλους, ανθρώπους.

Άντε φτάνει. Φτάνει προσπάθεια για τα πράγματα που το σύμπαν το φωνάζει από μακριά "αν αξίζουν θα ρθουν, αλλιώς θα προσπεράσουν".

Εκείνο το βλέμμα...

Χμ....

Καληνύκτα.

Συστατικά: Σόδα

Γεμίζεις ως πάνω το ποτήρι με σόδα.

Σε μια βδομάδα από τώρα, θα είμαι σε ένα ολόλευκο σπίτι, σε κυκλαδίτικο νησί. Θα κοιτάζω το φεγγάρι που θα βουτάει στη θάλασσα, θα πίνω mojito ή κρασί και θα σκέφτομαι. Ή μάλλον δεν θα σκέφτομαι, θα νιώθω. Και το πρωί θα ξυπνάω, θα προγευματίζουμε με θέα το απέραντο γαλάζιο, θα πηγαίνουμε θάλασσα, θα λέμε βλακειούλες και φιλοσοφίες ( από εκείνες που λες με τον ήλιο να σε κτυπάει κατακέφαλα), θα διαβάζω βιβλία ( τι να πάρω άραγε; - μάλλον το καινούριο της Ζυράνα Ζατέλη, ο Τζούμας δεν με κέρδισε) και θα κολυμπώ.

Ανυπομονώ. Νιώθω ότι τελειώνει μια σχολική χρονιά.

Νομίζω τα πράγματα θα είναι πολύ δύσκολα από Σεπτέμβρη. Από άποψη δουλειάς. Αλλά διαισθάνομαι ότι αυτή η χρονιά θα είναι καθοριστική και σε άλλους τομείς. Μακάρι. Είμαι έτοιμη για καινούριους δρόμους, πιο αληθινούς και κοντά σε μένα.

Το βράδι της Πέμπτης που γύριζε η ώρα και ήταν μέρα των γενεθλίων μου πήγα στο μπαράκι που συχνάζει η cute φατσούλα. Πήρα την κολλητή μου να τον δει και να δούμε τι σκατά θα κάνω γιατί από τη μια είχα αρχίσει να βαριέμαι και από την άλλη είχα αποφασίσει τις θεωρίες και τα σενάρια να τα κάνω πράξη επιτέλους. Μετά από το σπρώξιμο της κολλητής ( κυριολεκτικά όμως - καθόμουν σαν ηλίθια και κοίταζα τα φύλλα), κατάφερα και έπιασα κουβέντα με τον τύπο. Σκέψου με εμένα που ποτέ δεν σκάω, να είμαι μέσα στην μούγκα. Και ηλίθια. Και να χαμογελάω σαν βλαμμένο. Άσε. Ευτυχώς ο μικρός ήταν πιο κοινωνικός από μένα. Να φανταστείς σε κάποια φάση ένιωσα ένα χέρι στο γονατό μου και γύρισα με απορία στην κολλητή μου γιατί μου φάνηκε λίγο μακρύ το χέρι της. Και όχι δεν ήταν το δικό της ( δεν είχα πιει), ήταν το δικό του. Ντράπηκα. Τέλοσπαντων, να μην στα πολυλογώ, κατάφερα μετά από 3-4 βότκες να μιλήσω κανονικά. Και με κοίταζε. Στα χείλη. Εκεί κόμπλαρα. Άσε. Και τελικά, κατά τις 2 ξεστομίζω την ατάκα "άκου να δεις, επειδή βαριέμαι να έρχομαι συνέχεια εδώ, δώσε μου το τηλέφωνό σου". Μάλιστα. Αυτό είπα. Ευτυχώς δεν φάνηκε να το επεξεργάζεται ιδιαίτερα. Χαμογελούσε συνέχεια πάντως. Και κοίταζε. Και ερχόταν συνέχεια κοντά μας. Χμ.

Αυτά. Έχω 5 μέρες πριν το νησί να κάνω κάτι. Είμαι περιέργη να δω τι κίνηση θα κάνει - αν κάνει.

Υ.Γ1 Όμορφο καλοκαίρι το φετινό. Τα σαββατοκύριακα του Ιούλη μου ήταν πανέμορφα. Τα δικά σου;

Υ.Γ2 Πως βαριέμαι να δουλεύω. Θα ήθελα απλά να αράζω κάπου με μπιρούλα ή μοχίτο , καλή και ενδιαφέρουσα παρέα και να ακούμε μουσική. Εντελώς χαλαρά και σιωπηλά.

Υ.Γ3 Αυτό το σ/κ είδα τρεις ταινίες. Επιτέλους το Billy Elliot. Τι όμορφο!

Countdown... 3-2-1 ...

Σήμερα μου καρφώθηκε η ιδέα να κάνω απολογισμό. Σε δύο ώρες, γιορτάζω την επέτειο της παρουσίας μου στη γη.

Απολογισμός λοιπόν. Βαθιές αναπνοές, μια γουλιά μπίρα mojito, μουσικούλα στο itunes και αρχίζουμε.

Πέρσι αυτή ακριβώς τη μέρα δεν ήμουν καλά. Φρεσκοχωρισμένη, είχα το μαύρο μου το χάλι. Διάβασα το post το περσινό, στις 30 Ιουλίου. Ευχόμουνα στα 31 μου να γίνει κάτι συναρπαστικό, να γίνει κάτι τελοσπάντων. Σκεφτόμουνα τα ερωτικά μου μόνο, έτσι και αλλιώς εκείνη την περίοδο ήταν το μόνο θέμα που με απασχολούσε.

Τελικά έγινε κάτι συναρπαστικό; Έγινε. Κάτι μήνες μετά. Νοέμβριο προς χειμώνα. Γνώρισα κάποιο, καπάκι προσγειώθηκε στη ζωή μου το απωθημένο Νο.2, η πρώην μου σχέση επανήλθε στο προσκήνιο. Τώρα που το σκέφτομαι, πως και δεν μου έστριψε εκείνη την περίοδο, ένας Θεός το ξέρει. Το αποτέλεσμα ίσως το θυμάσαι. Έφτυσα μετά από ένα ταξίδι στο Λονδίνο, το καλό παιδί, δεν πήγε πουθενά η φάση με το απωθημένο και η πρώην σχέση τελικά αποφάσισε ότι είναι καλύτερα να είμαστε φίλοι. Αυτά ως τις αρχές της άνοιξης είχαν ξεκαθαρίσει.

Εγώ ως τότε ήμουν σε φάση που δεν ήξερα αν ήθελα σχέση ή απλά φάσεις. Το μόνο σίγουρο ήταν πως είχα ψιλοκολλήσει με το απωθημένο νο.2. Πήγα Αθήνα τον Ιούνιο, δεν έγινε τίποτα απολύτως, το απωθημένο απλά δεν ήταν στην πόλη. Σεβαστό. Έτσι και αλλιώς μένω μακριά. Συγκεκριμένα 18,000 μίλια σύμφωνα με την κάρτα sunmiles της Cyprus Airways.

Στα τέλη του Ιούνη, ένα ζεστό βράδι, έπεσε το βλέμμα μου σε έναν άλλο. Όμορφο. Πήγαινα για μια περίοδο στον ίδιο τόπο που σύχναζε. Ως τώρα δεν έγινε κάτι. Με έχουν πιάσει οι ντροπές μου. Γιατί ως γνωστό, στη βράση κολλάει το σίδερο. Στις αρχές που δεν έχεις κάτι να χάσεις και δεν έχεις προλάβει να κάνεις τα γνωστά σενάρια στο μυαλό σου, πρέπει να κάνεις την κίνηση. Όχι μετά που μόνο cool και "δεν έχω τίποτα να χάσω" δεν είσαι.

Η αλήθεια είναι πως, τώρα στα 32 μου θα ήθελα κάτι με διάρκεια. Ή αν είναι κάτι ανάλαφρο, να κάνω το βήμα χωρίς να κωλώνω. Με λίγα λόγια, έχω σιχαθεί τα σενάρια, τις εικασίες και όλα τα παιχνίδια του μυαλού. Πράξεις και μόνο πράξεις μωρά μου.

Τι άλλο έγινε πέρσι; Στη δουλειά έγιναν διάφορα. Αργά και σταθερά, κάνω κάποια πράγματα που θέλω. Αυτό. Δεν έχω όρεξη και ενέργεια να δώσω περισσότερη βαρύτητα.

Φίλοι. Αγαπώ τους πραγματικούς μου φίλους. Όταν περνάς δύσκολες φάσεις βλέπεις ποιοι μένουν. Τώρα πια θέλω όχι μόνο να βλέπω, αλλά και να πράττω ανάλογα. Και δεν σημαίνει πως φίλος είναι αυτός με τον οποίο έχουμε καθημερινή επαφή. Έτσι και αλλιώς όπως έγιναν τα πράματα και η καθημερινότητα, αυτό είναι μια πολυτέλεια. Φίλος είναι...ε το νιώθεις μέσα σου. Όταν βρίσκεστε, θες να τον αγκαλιάσεις, να της πεις πόσο "της αξίζει ένας καλύτερος γκόμενος". Φέτος θα κάνω ένα μικρό πάρτι, με 20 άτομα. Αυτούς που πραγματικά θέλω να έχω κοντά μου. Θα ήθελα να είναι και κάποιοι άλλοι που μένουν Αθήνα, Βρυξέλλες, Γαλλία.

Φέτος θα ήθελα να με προσέχω περισσότερο. Θέλω περισσότερο πάθος, περισσότερη αγάπη, περισσότερα από όλα. Το μόνο που θέλω λιγότερο είναι ενοχές και regrets.

Πάω για ποτάκι με φίλη καρδιακή.

Σε φιλώ.

Υ.Γ1 Πάθος, αλήθεια, να είσαι κάπου 100%. Η ζωή είναι πολύ μικρή για ημίμετρα.

Υ.Γ2 Δεν ξέρω ποιος είσαι ή αν σε ξέρω ήδη, αλλά μην αργήσεις. Είμαι έτοιμη.

Υ.Γ3 Τούρτα με φουντούκι από το New York Sweets :)

Συστατικά: Ρούμι

Προσθέτεις ρούμι - κατά προτίμηση λευκό και όσο θες. Εξάρτάται τι βαθμό αλκοολισμού έχεις.

Για να μην λες ότι απλά γκρινιάζω και δεν αντιπροτείνω, αν μου έδινε το Κωνστάντια 2-3 καλοκαίρια ώστε να κάνω το δικό μου πρόγραμμα για το θερινό σινεμά αυτά θα έβαζα:


Breakfast at Tiffany's, Roman Holiday, Funny Face, Sabrina. Τα άπαντα Audrey Hepburn. Για το χαμόγελο, το στιλ της και την απίθανη μουσική. Love Henry Mancini.

Τριλογία Indiana Jones. Αγαπούμε περιπέτεια, ιστορία, χιούμορ. Και προτιμώ τις τρεις πρώτες ταινίες, γιατί στην πρόσφατη τέταρτη με έπιαθσε θλίψη με τον γερασμένο Ford.

James Bond Εννοείται. Εξωτικοί προορισμοί, ωραία αυτοκίνητα, εκρήξεις ΚΑΙ σεξ. Και εννοείται πως θα προβληθούν μόνο αυτές με τον απόλυτο Sean Connery.

Tribute στον Billy Wilder. Δαγκωτό. Ο τύπος είναι απίστευτος. Seven Years Itch ( με την Marilyn και το περίφημο λευκό φόρεμα), The Apartment ( Shirley McLane και αγαπημένος Jack Lemon) και όπωσδήποτε το Some Like it Hot με τους Tony Curtis-Jack Lemon-Marilyn Monroe. Εδώ θα καλέσω όλους τους σεναριογράφους των κυπριακών σειρών για να μάθουν επιτέλους τι σημαίνει χιούμορ.

Citizen Cane Αν υπάρχει ΕΝΑ κλασικό φιλμ που είμαι πρόθυμη να δω, με 40 βαθμούς Κελσίου και 99% υγρασία, αυτό είναι. Αθάνατε Orson Welles.

V for Vendetta. Για εκείνη τη σκηνή στο τέλος, για την επανάσταση, για να μην ξεχνάμε τις αλήθειες ακόμα και μέσα στην καλοκαιρινή ραστώνη. Και επειδή συμπαθώ πολύ την Natalie Portman.

Run Lola Run και Goodbye Lenin Αγαπημένες πρόσφατες ταινίες του γερμανικού κινηματογράφου. Και θα περάσεις και καλά!

Lovers of the arctic circle Όμορφο, φευγάτο, διαφορετικό love story. Και ιδανικό για να το δεις κάτω από ένα ουρανό γεμάτο μ' αστέρια.

Vertigo, Birds, Psycho Υπάρχει περίπτωση να αφήσω πίσω τον μετρ; Αν και τα φοβάμαι αυτά, η εξυπνάδα του monsieur Hitchcock δεν μ' αφήνει ασυγκίνητη.

Forrest Gump Γιατί έχει το τέλειο soundtrack. Γιατί το κλάμα - στα τελευταία δέκα λεπτά της ταινίας- κάνει καλό στα μάτια.

The Vengeance Trilogy Κορεάτικη τριλογία με πολύ splatter και τέλειες εικόνες. Θα αρχίσουμε με το Sympathy for Mr. Vengeance, θα προχωρήσουμε με το Old Boy και θα τελειώσουμε με το Sympathy for Lady Vengeance. Και μετά θα υποκλιθούμε στο μεγαλείο των Κορεατων δημιουργών.

House of the Flying Daggers Τι χρώμα, τι εικόνες, τι κινήσεις!! Θα πάθεις την πλάκα σου. Εύγε κύριε Yimou.

All about my mother Υπήρχε περίπτωση να υπάρχει φεστιβάλ χωρίς τον Pedro; Αυτό το φιλμ είναι το αγαπημένο μου. Άσε που τώρα που το σκέφτομαι, θα έκανα και ένα καλοκαιρινό φεστιβάλ ΜΟΝΟ με Almodovar.

Roma, 8 1/2, La Dolce Vita Φυσικά κύριος Fellini. Τι να συζητάμε τώρα...

Be Kind Rewind Αυτό το χαριτωμένο φιλμ είναι σχετικά πρόσφατο αφού το είχα δει στη Νέα Υόρκη πέρσι το Μάρτη. Πολύ καλός Morgan Freeman και σουπερ ο Jack Black. Σκηνοθέτης ο ταλαντούχος Michel Gondry.


Θα μπορούσα να κάνω δεκάδες ποστ με ιδανικα φιλμ για θερινό κινηματογράφο. Το θέμα είναι πως ΔΕΝ είναι αυτά που προβάλλει το Κωνστάντια φέτος.
Για πες δικά σου αγαπημένα.

Υ.Γ1 Στο καλοκαιρινό τεύχος της Athens Voice ( κράτησέ μου ένα τεύχος να ρθω να το διαβάσω αρακτή σε αθηναϊκή πισίνα εν μέσω δεκαπενταύγουστου), γράφουνε διάφοροι για προορισμούς. Ο Κραουνάκης, γράφει για την Κύπρο. Έτσι όπως τα λέει, θέλω και γω πολύ να πάω εκεί. Σούπερ, παραδεισένιο νησί λέει ο Σταμάτης. Point of view ή η αλήθεια; Χμ...
Υ.Γ2 Έπεσε δουλειά και είναι καλοκαίρι. Σε δέκα μέρες θα είμαι σε μια κατάλευκη Χώρα. Σαν όνειρο μου φαίνεται ακόμα.
Υ.Γ3 Κάτι παίζει στα καλλιτεχνικά της Κύπρου. Κάτι πολύ δημιουργικό. Ή απλά εγώ τώρα το έχω προσέξει. Πρέπει να αποκτήσω κι άλλους culture buddies.

Μια βραδιά, τρεις μπυρες και ένα αστέρι

Ένα βράδι με τρεις μπύρες. Μια με γεύση mojito, μια guinness και μια Kεο. Από τις 9 μέχρι τις 130. Διαπιστώσεις:

1. Το φετινό πρόγραμμα του θερινού σινεμά στην Λευκωσία είναι για κλάματα. Ας κάτσουν να αναλογιστούν οι υπεύθυνοι γιατί ο χώρος είναι μισοάδειος και στην πορεία της προβολής φεύγει συνέχεια κόσμος. Εγώ - αν και φανατική summer σινεφίλ- δεν ξαναπάω. Τον Αύγουστο στην Αθήνα πια.

2. Γιατί ο κόσμος έχει ανάγκη να ρίξει εξυπνάδες και να υποτιμήσει; Χωρίς εσύ να μιλήσεις καν; Χωρίς να δείξεις ότι έχεις ανάγκη να αποδείξεις κάτι; Με αναγκάζουν να μπω σε bitching mode εναλασσόμενο με ατάκες. Και εκεί χάνουν το παιχνίδι. Τόσο κουραστικό. Γι αυτό και μ' αρέσουν οι strong silent types ή έστω sweet silent types.

3. Βαριέμαι εξυπνάδες από ανθρώπους με μισό κύτταρο εγκεφάλου...

- "Σε ξέρω εσένα"

- " Α ναι; Μια γυναίκα που με ξέρει χωρίς να την ξέρω"

- "Μην κολακεύεσαι, το νησί είναι απλά πολύ μικρό και εγώ έχω το ελάττωμα να μην ξεχνάω πρόσωπα". (Μαλάκα)

4. Όταν ανεβαίνεις στη σκηνή να πεις 10 τραγούδια και θέλεις να ονομάζεσαι πρωτοποριακό συγκρότημα, ακόμα και δικά σου να μην έχεις, αυτά τα δανεικά που λες, "πείραξέ" τα λίγο. Αν ήθελα να ακούσω Doors, Led Zeppelin και Deep Purple, χωρίς κανένα "παιχνιδάκι", έμενα σπίτι μου και έβαζα τα cd. Και δεν θα χρειαζόταν να σου ρίξω και δέκα ευρώ.

5. Οι φίλοι μου υποφέρουν από μαλακισμένους πρώην. Κοίτα, τα πράγματα είναι απλά. Δεν είναι όλα σε αυτή τη ζωή καρμικά. Αν δεν κάτσει κάτι ή δεν υπάρχει πια, υπάρχει λόγος. Το αφήνεις , προχωράς και δεν σπαταλάς ενέργεια για να ζεις σε μια ψευδαίσθηση ότι μια μέρα θα. Δεν θα.

6. Είδα απόψε για πρώτη φορά στη ζωή μου ένα αστέρι να πέφτει! Πανέμορφο! Ελπίζω μόνο να πιάσει η ευχή μου. Επιτέλους.

Καληνύκτα.

Έκτακτο μουσικό διάλειμμα!