Urban Tulip

Τα μπλουζ της Κυριακής

2012-01-30T13:26:00.004+02:00

Και μακάρι να αναφερόμουν σε μουσική.

Μάντεψε που ήμουν χθες το βράδι.

Όχι σε μπαράκι για early drinks. Ούτε στο σινεμά. Ούτε σε τζάκι φίλων.

Χθες το βράδι ήμουν στον καναπέ, τυλιγμένη με μια κουβέρτα σαν σιεφταλιά και άκουγα συνέχεια Αλκίνοο. Ναι, εγώ.

Άσε που κύλησαν 4-5 δάκρυα από τα μάτια μου. Ευτυχώς δηλαδή. Έχει κάτι μήνες να κλάψω και δεν είναι και πολύ υγιές αυτό.

Και όχι δεν θα αδιαθετήσω.

Που λες, οι Κυριακές. Έχουν αυτή την αδράνεια.

Την Παρασκευή, τελειώνεις τη δουλειά, μάλλον προγραμματίζεις να ξενυκτήσεις ή να πας για ποτά μετά το γραφείο ή απλά να λιποθυμήσεις στον καναπέ.

Το Σάββατο ξυπνάς είτε αργά λόγω ξενυκτιού ή νωρίς για να κάνεις δουλειές. Το απόγευμα ίσως κάνεις κανά καφε και το βράδι μάλλον θα βγεις.

Την Κυριακή όμως, συνήθως η ατζέντα είναι καθαρή.

Θα ξυπνήσεις σίγουρα αργά. Εκτός και αν είσαι από τους φιλόδοξους που πάνε εκδρομές.

Θα πας για οικογενειακό γεύμα. Θα επιστρέψεις σπίτι νωρίς το απόγευμα.

Εκείνη την ώρα αρχίζει το θέμα.

Τί κάνεις Κυριακή απόγευμα και βράδι;

Μην μου πεις , πας για καφέδες. Βαριέμαι.

Πας για ένα ποτάκι ίσως;

Χμ ναι.

Αλλά άμα δεν θες να πιεις;

Μένεις σπίτι.

Βλέπεις ταινίες.

Διαβάζεςι βιβλίο;

Δουλεύεις ( σαν κι εμένα τις περισσότερες Κυριακές του μήνα).

Τέλοσπαντων, χθες απλά ήθελα να πεθάνω. Ειλικρινά.

Ήμουν και λίγο άρρωστη.

Ούτε για φαγητό πήγα που με κάλεσαν κάτι φίλοι ( φτάνει μάσα) , ούτε για ταινία

Απλά κάρφωνα το ταβάνι.

Σκεφτόμουν με το πιο μελοδραματικό ύφος "αυτή θα είναι η ζωή μου. Μια βαρεμάρα. Και απλά μια μέρα θα αρρωστήσω, θα ψοφήσω και μετά από μια βδομάδα θα με βρουν"

Κατάντησα drama queen. Ούτε Καρκίνος να ήμουνα.

Επιτέλους, σήμερα είναι Δευτέρα.

Η Μαίρη Παναγιωταρά υπάρχει.

2012-01-26T13:03:00.004+02:00

Και είναι φίλη μου.

Χθεσινό Σκηνικό. Αποφασίζουμε να πάμε με αυτή τη φίλη μαζί στο γυμναστήριο.

Η φίλη που είναι και γειτόνισσα, είναι παντρεμένη και μάνα δύο μικρών παιδιών.

Δίνουμε ραντεβού σπίτι της στις 615 ώστε να προλάβει εκείνη την τάξη των 630 και γω να γυμναστώ απλά ( σιγά μην μπω σε τάξη και να έχω μια υστερικιά γυμνάστρια να μου τσιρίζει από το μικρόφωνο).

Πάω. Κανείς σπίτι. Μόνο ο 5χρονος γιος ο οποίος παραδόξως δεν κρεμόταν από τους πολυέλαιους και να κανιβαλλίζει το σπίτι ως συνήθως.

Μετά από τρία λεπτά, έρχεται και αυτή βιαστικά για να αφήσει την κόρη που την είχε μαζέψει από το τζούντο.

Δεν προλαβαίνω να μιλήσω. Με κοιτάει "Εσύ! Έλα! Πάμε! Γρήγορα!"

Με φορτώνει στο αυτοκίνητο. Καθώς βάζει την πρώτη, παίρνει τον άντρα της τηλέφωνο και συντονίζονται. Κλείνει το τηλέφωνο, χωρίς να πει ούτε ένα γεια και επιταχύνει.

Καθώς περνάμε μέσα από τα στενά - τα πολύ στενά- δρομάκια των Αγίων Ομολογητών και νιώθω πως βρίσκομαι μέσα σε Go Cart, θυμάται πως δεν έχει κάνει "κράτηση".

Κράτηση;

Παίρνει τηλέφωνο στο γυμναστήριο "Γεια σας. Έιναι αυτη η τάξη με τα ποδήλατα σε πέντε λεπτά. Ερχόμαστε δηλαδή! Ναι, κοιτάξτε θέλω να κάνω κράτηση..."

Γυρίζει με κοιτάει "Μην διανοηθείς να γελάσεις τώρα".

"Θέλω να μου κρατήσετε το ποδήλατο 5. Ναι αυτό, όχι κανένα άλλο. Ευχαριστώ!", λέει με ύφος στρατιωτικού καθώς έπαιρνε με 4η μια απότομη στροφή και γω έβλεπα τα έντερά μου να καταλήγουν πάνω σε ένα πεζοδρόμιο.

Φτάνουμε όπως όπως.

Τρέχει αυτή στην τάξη, τρέχω και εγώ να χαλαρώσω - επιτέλους- στο διάδρομο.

Εγώ και ο ....άλλος

2012-01-23T01:43:00.003+02:00

Σήμερα στο πατρικό. Κάθομαι μπροστά από το τζάκι και κοιτάζω αφηρημένη τη φωτιά ( σου 'χω πει ποτέ πόσο λατρεύω τα τζάκια;).

Πίσω μου η μάνα μου στην πολυθρόνα βλέπει τιβι. Είμαι σίγουρη πως ταυτόχρονα με παρατηρεί. Όπως όλες οι μανάδες εξάλλου, έχει τρία μάτια ΚΑΙ ακτίνες Χ.

Αφού επισημαίνει πως έχω βάλει κιλά, πως έχει φουσκώσει το προσωπό μου και πως δεν παίζει η δικαιολογία μου πως "είναι χειμώνας, πέφτω σε χειμέρια νάρκη" με κοιτάει σχεδόν θυμωμένη.

Κάνω πως αδιαφορώ. Σχεδόν αδιαφορώ κιόλας. 34 χρόνια το ίδιο πράγμα κάνει, έχω κάνει στρατηγική άμυνας. Άμυνα δια τις αδιαφορίας. Ούτε καν δια της επίθεσης, αφού ξέρουμε όλοι πως ειδικά με τις μανάδες, αυτή η στρατηγική δεν δουλεύει ποτέ.

Ανοίγει το στόμα της :" Έχεις δεσμό;"

Δεν προλαβαίνω να σκεφτώ τι να απαντήσω. Αποφασίζω να πω την αλήθεια:¨"Όχι".

Επιμένει:" Πες την αλήθεια. Έχεις;"

Χμ κάτι γίνεται εδώ, σκέφτομαι.

- "Ε , ε δεν έχω. Μα καλά πως σου 'ρθε;".

- "Ξέρω πως έχεις δεσμό!"

- "Δεν έχω!"

- "Έχεις!!"

- "Δεν έχω!"

- "Έχεις!"

Αυτό το πράγμα, πήγαινε κανά λεπτό. Σε σημείο που είχα φτάσει να πιστέψω πως είχα δεσμό και πως όντως τον έκρυβα!

"Ξέρω εγώ, μου το χουν πει...", λέει με ένα ύφος, ξέρεις το γνωστό ύφος της μάνας που τα ξέρει όλα.

Γυρίζω πολύ ψύχραιμα αλλά ψιλοτσαντισμένη ( από μέσα μου ήμουν έτοιμη να σκάσω στα γέλια).

" Μάνα! Άκου. Δεν έχω δεσμό. Ούτε καν γόρδιο!".

Δεν πείστηκε.

Έφυγα.

Όταν ήρθα σπίτι έκανα ένα τρικούβερτο καυγά με τον φανταστικό γκόμενό μου.

Το σπίτι δίπλα στη θάλασσα

2012-01-09T15:34:00.005+02:00

Μετά από δεκάδες πυραμίδες ION αμυγδάλου και γάλακτος, μετά από άλλες τόσες ώρες σε καναπέδες με φόρμες και μετά από δεκάδες ποτήρια κρασί και Gin 'n' Tonic επιτέλους μπήκα στη ρουτίνα.

Και λέω "επιτέλους" γιατί έχω ανάγκη να εφαρμόσω πλέον όλα όσα σκέφτηκα για τη νέα χρονιά.

Οι μέρες που πέρασαν με βρήκαν μπροστά σε διλήμματα, σε διαπιστώσεις, σε προβληματισμούς, σε ακραίες συμπεριφορές ( και από την πλευρά μου) αλλά και αντιμέτωπη με μεγάλες αλήθειες και ψέματα.

Ο αστικός μου εαυτός έχει ταλαιπωρηθεί αυτές τις μέρες. Τριγυρνώντας στην πόλη, είδα πράγματα που δεν ήθελα και μίλησα με κόσμο που δεν θα το έκανα υπό άλλες συνθήκες. Η πόλη, ιδιαίτερα όταν είναι μικρή, δεν σ' αφήνει να ξεφύγεις.

Το σαββατοκύριακο, άφησα αυτό το σκηνικό πίσω μου και βρέθηκα με μια γυναικοπαρέα στο σπίτι της κολλητής μου που βρίσκεται πενήντα μέτρα από τη θάλασσα. Δύο γεμάτες μέρες και νύκτες, όπου ο χρόνος είχε σταματήσει. Έξω πολλή βροχή και κρύο, ο αέρας κτύπαγε με μανιά τα παράθυρα, στο βάθος ακούγονταν τα κύματα που κτυπούσαν με δύναμη πάνω στα βράχια. Το βράδι ήμουν τρομοκρατημένη με τις βροντές και τις αστραπές και νόμιζα πως ανά πάσα στιγμή θα ξεκολλούσε το σπίτι από το έδαφος.

Όμως ακόμα και με όλα τα στοιχεία της φύσης να μας περιτριγυρίζουν, εγώ ήμουν καλά. Σκεφτόμουν, κατά φάσεις, τα της Λευκωσίας αλλά κατάφερνα να βρίσκω ένα μηχανισμό και τα έβαζα σύντομα ( αλλά με κόπο) στις πραγματικές τους διαστάσεις.

Πραγματικές Διαστάσεις: Το τέλος του κόσμου θα έρθει μόνο με το τέλος του κόσμου.

Η νέα χρονιά άρχισε πολύ παράξενα. Μόνο σημαδιακά μπορώ να το πάρω.

Είναι σαν να μου λέει "δυνάμωσε τουλίπα, κοίτα συγκεντρωμένη τους στόχους σου, κοίτα εσένα, κοίτα το μέσα σου".

Και αυτό σκοπεύω να κάνω.

Ακόμα και αν χρειαστεί να βγάλω όλα μου τα σαββατοκύριακα στο σπίτι δίπλα στη θάλασσα.

(Χωρίς) Μια ζωή σε loop

2012-01-05T10:46:00.004+02:00

Πήγαμε χθες στο Loop Festival στο Μελίνα Μερκούρη.

Η δεύτερη μέρα του φεστιβάλ, χωρίς τον "κράχτη" Αλκίνοο Ιωαννίδη, πήγε κατά τη γνώμη μου πάρα πολύ καλά. Η αίθουσα κατά τα τρία τέταρτα ήταν γεμάτη. Ο κόσμος είχε μια απίστευτη ενέργεια, φαινόταν ότι γούσταρε πάρα πολύ που βρισκόταν εκεί.

To looping είναι μια παράξενη τεχνική. Καθώς "χτίζεται" η μουσική πάνω σε ηχογραφημένες μελωδίες, εσύ μαζί με τον μουσικό μπαίνεις όλο και πιο βαθιά στη διαδικασία. Με αποτέλεσμα, σε κάποια φάση να χάνεσαι στις μελωδίες και να τριπάρεις κανονικά.

Ήταν υπέροχο το συναίσθημα. Ένιωθα ότι ήμουν σε μια άλλη διάσταση, σε μια άλλη ροή του χρόνου!

Όταν φύγαμε και περπατάγαμε στα σοκάκια της παλιάς Λευκωσίας βιαστικά μέσα στο κρύο σκεφτόμουν πως το loop μπορεί να γίνει δημιουργικό μόνο όταν καταφέρεις να κτίσεις πάνω του. Όταν μπορείς να αλλάζεις τις μελωδίες. Όταν χρησιμοποιείς τη βάση για να κτίσεις κάτι διαφορετικό.

Από την άλλη, το loop δεν είναι καλό όταν συμβιβάζεσαι με μια και μόνο μελωδία. Ή όταν με το ίδιο κόλπο, περιμένεις να αλλάξουν καταστάσεις. Ο ορισμός του loop λέει πως δεν έχει νόημα από μόνο του.

Άρα γιατί κάποιος να θέλει να ζει μέσα σε μια λούπα;

Υ.Γ Άκου δίπλα τους Sancho 003 - καταπληκτικοί!

Dreams on Fire

2012-01-02T15:05:00.005+02:00

Καλή χρονιά αγαπημένοι μου! το 12 να ειναι τέλειο!

Λένε πως οι πρώτες ώρες του νέου χρόνου είναι ενδεικτικές για το πως θα εξελιχθούν οι επόμενοι δώδεκα μήνες. Οι πρώτες στιγμές του '11...χμ ήταν ήσυχες, ήρεμες. Ηταν cosy.

Το πρώτο μισο '11 ήταν κάπως έτσι. Χωρίς ιδιαίτερες διακυμάνσεις. Μάλλον το είχα ανάγκη.

Από το καλοκαίρι και μετά όμως κάτι έγινε. Νομίζω αποφάσισε ο Θεός να με υποχρεώσει να κλείσω κύκλους και να αρχίσω άλλες ιστορίες. Βέβαια, τις περισσότερες φορές ήμουν σίγουρη πως με δούλευε κανονικότατα με τα πράγματα που μου συνέβαιναν.

Το καλοκαίρι λοιπόν. Ήταν δύσκολο. Ήταν επίπονο. Ήταν παράξενο. Ήθελα να κλείσω τα μάτια μου σε πολλά πράγματα αλλα δεν μπορούσα.

Το καλοκαίρι έκανα το μεγάλο μου ταξίδι. Ασία! Άλλος κόσμος. Άλλη ενέργεια. Άλλη ηρεμία. Εγώ αλλιώς. Εγώ χαμογελαστή. Ήθελα κι άλλο, ήθελα να το ζήσω κι άλλο, ήθελα να ξεβολευτώ κι άλλο. Λες να τα καταφέρω φέτος;

Και μετά μπήκε κόσμος στη ζωή μου. Εγώ, πιο ανοικτή πια, άφησα ανθρώπους να έρθουν. Πήγα και εγώ πιο κοντά. Μερικοί έμειναν, άλλοι τελικά δεν έκατσαν πολύ. Κάποτε νιώθω πως υπάρχει κάτι που με προστατεύει. Γιατί δεν μπορώ να εξηγήσω πως κάποια πράγματα και κάποιες σχέσεις έκαναν τον κύκλο τους στο σωστό χρόνο. Μπορεί να πόνεσα, μπορεί πολλές φορές να σκεφτόμουν "what the fuck?", αλλά νιώθω πως μακροπρόθεσμα γίνονται όλα για έναν καλό λόγο. Αλήθεια, το πιστεύω αυτό.

Τόσο πολύ πήρε φόρα το '11 που μέχρι και την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, συνέβαιναν τρελλα ανοίγματα και κλεισίματα κύκλων με απίστευτη ταχύτητα. Είχα δε φτάσει σε σημείο που δεν μπορούσα να επεξεργαστώ άλλα νέα δεδομένα.

Έτσι όταν έφυγε το '11, αποφάσισα να στρώσω κόκκινο χαλί για το '12.

Φόρεσα τα καλά μου, έβαλα το πιο ωραίο μου άρωμα και πήγα σε ένα πάρτι με υπέροχο κόσμο. Για να ζήσω τις πρώτες ώρες του '12 και για να τις καθορίσω.

Χόρεψα πολύ, γέλασα πολύ, ήπια πολύ. Όλα πολύ.

Για να δούμε πως θα εξελιχθεί αυτή η χρονιά.

"Δώστε μας νέους, γενναίους έρωτες"

2011-12-28T13:29:00.008+02:00

Γράφει ο Πανόπουλος στο doc.tv " Κάψτε όλες αυτές τις δυσλειτουργικές, κάζουαλ και ημι-κακομοίρικες ερωτικές σχέσεις. Δώστε μας νέους, γενναίους έρωτες".

Αν εφαρμόζαμε την πιο πάνω ατάκα, οι μισές ιστορίες γκομενικών δεν θα υπήρχαν. Τουλάχιστον όχι τόσο πολύ ή όσο έχουμε εμείς επιτρέψει να τραβήξουν.

Οι πιο πολλές σχέσεις βασίζονται πάνω στη δυσλειτουργία, τα προσωπικά απωθημένα και ανασφάλειες.

Κάποτε ήμουν με έναν τύπο 6 μήνες. Δεν είχαμε κάτι να πούμε, τον θεωρούσα μέχρι και χαζό. Όμως το σεξ ήταν τέλειο και ο ίδιος με αποθέωνε. Έτσι εκεί που θα έφευγα στις 6 μέρες, έκατσα 6 μήνες. Περήφανη δεν είμαι γιατί επί της ουσίας τον άφησα να θρέφει τις τότε ανασφάλειές μου. Εγώ έφταιγα, όχι αυτός.

Όταν χωρίσαμε, ήμουν μετά για τρία χρόνια single. Γιατί σκεφτόμουν πως πια δεν ήθελα κάτι που να μην άρχιζε με καλούς όρους και που να μην μου έκανε κλικ, πρώτα απ' όλα στον εγκέφαλο.

Σε κάποια φάση άρχισε μια άλλη ιστορία. Που μου έκανε εκείνο το πολυπόθητο κλικ στον εγκέφαλο. Μια ιστορία, που είχε και αυτή τα δικά της καλά και κακά.

Όταν χώρισα, διαπίστωσα το εξής: Δεν φοβόμουν πια να είμαι σε σχέση.

Όσο περνάει ο καιρός, τόσο πιο πολύ καλλιεργείται μέσα μου η ιδέα του τι είναι τελικά σχέση. Είναι κάτι πολύ πιο απλό απ' ότι φανταζόμουν. Και πολύ πιο υγιές από ότι νόμιζα και είχα μάθει μέχρι τώρα.

Υγιές: Δύο άνθρωποι αποφασίζουν να περνάνε λίγο περισσότερο χρόνο μαζί.

Και αυτό το τόσο απλό, τους κάνει ευτυχισμένους και ονομάζεται σχέση.

Και είναι το αποτέλεσμα ενός "γενναίου έρωτα".

Αυτά. Μελομακάρονο κανείς;

Spirit (s)

2011-12-23T11:40:00.004+02:00

Δεν έχω στολίσει δέντρο. Δεν έχω φέρει τα στολίδια από την αποθήκη.

Μήπως να αρχίσω να ανησυχώ ότι έχω χάσει το χριστουγεννιάτικο πνεύμα;

Χθες το βράδι οδηγούσα στους δρόμους, έβλεπα δεξιά και αριστερά τα φωτισμένα με μπλε, δέντρα της Μακαρίου, τα διακοσμητικά της λεωφόρου Αγλαντζιάς, τα στολισμένα roundabout της Λεμεσού και δεν μου έκανε κάτι κλικ. Η απάθεια σε όλο της το μεγαλείο.

Τώρα θα μου πεις, σιγά δεν είναι και ότι βρέθηκα στην Πέμπτη Λεωφόρο και δεν μου έκανε κλικ το στολισμένο δέντρο στο Rockefeller Centre ή η βιτρίνα του Hamleys στο Λονδίνο.

Αλλά και πάλι...τίποτα; Μα τίποτα;

Τα εστιατόρια και τα μπαράκια που πάω αυτές τις μέρες έχουν ελάχιστη ως καθόλου διακόσμηση, καλύτερα να μην βάζανε δηλαδή.

Ο κόσμος γύρω μου δεν μιλάει για δώρα. Εγώ μόλις χθες ρώτησα τη βαφτιστήρα μου τι δώρο θέλει για τα Χριστούγεννα. Γενικά δεν με απασχολεί το θέμα "κατεβαίνω κέντρο για να πάρω δώρα". Ούτε με ενδιαφέρει να κάνω, ούτε να μου κάνουν.

Αυτές τις μέρες που θα κάθομαι σπίτι με άδεια, ίσως και να μπω (λέμε) στο πνεύμα. Ίσως με τις βόλτες και τους καφέδες κάτω στην Μακαρίου και την παλιά Λευκωσία, να νιώσω κάτι. Αμφιβάλλω όμως.

Ο μόνος στόχος που έχω για την επόμενη βδομάδα είναι να βγαίνω, να πίνω πολύ και να βλέπω φίλους. Ούτε "ποιοτικό χρόνο" με οικογένεια με ενδιαφέρει να έχω.

Δεν ξέρω τι έπαθα.

Μπήκε μέσα μου το "κακό πνεύμα" των Χριστουγέννων;

Και αυτό το κρυολόγημα....πως να πίνεις και να καπνίζεις με βουλωμένη μύτη και αυτιά;

Στη μπαρα

2011-12-21T17:34:00.005+02:00

1730. Στο γραφείο. Το τέλος μιας αδιάφορης μέρας. Προσπαθώ να μαζέψω τις σκέψεις μου. Το εκνευριστικό έντονο φως, με προσγειώνει στην πραγματικότητα.

Στο ipod High Notional και England.

Οι τελευταίες μέρες κυλήσανε παράξενα. Κουβέντες πολλές με φίλους. Που όμως όλοι είχανε ένα κοινό θέμα: Η αγάπη, οι σχέσεις, ο έρωτας, ο αριθμός δύο.

Μερικές ερωτήσεις δεν πρόκειται να έχουν απάντηση.

Θα με αγαπάς για πάντα;

Τι θες από εμένα;

Γιατί σ' αρέσω;

Και μετά;

Τότε γιατί τις κάνουμε;

Και γιατί μπαίνουμε καν στη διαδικασία να τις σκεφτούμε;

Αφού δεν ξέρουμε.

Τον τελευταίο καιρό, πιπιλάω συνέχεια ένα «δεν ξέρω».

Δεν έχω ιδέα αν κάνω καλά ή όχι.

Νιώθω πως δεν με παίρνει να έχω απάντηση.

Από τις λίγες φορές στη ζωή μου που δεν βιάζομαι.

Τα πράγματα τυχαίνουν πολλές φορές ερήμην μας και χωρίς πολλά πολλά.

Έτσι για το σπάσιμο της υπόθεσης. Σκέφτεσαι, κάνεις στρατηγικές; Φοβάσαι, κολώνεις, κάνεις πίσω, λες δέκα λέξεις και μετανιώνεις για τις εννιά;

Δεν έχει σημασία. Ότι είναι να γίνει , θα γίνει. Η δύναμη του τυχαίου.

Μιλάω αφηρημένα γιατί έτσι νιώθω πως είναι η ζωή μου αυτό τον καιρό. Μια αφηρημένη έννοια. Ο καθένας έρχεται, βάζει τις «πινελιές» του και φεύγει. Εγώ από την άλλη δεν έχω καμιά διάθεση να τις ερμηνεύω. Έτσι κάθομαι σε μια μπάρα, πίνω το gin ‘n’n tonic μου και παρακολουθώ.

Για πόσο; Για όσο.

Ακόμα ένα post χωρίς νόημα.

2011-12-14T15:11:00.004+02:00

Μιλώντας για αντιθέσεις ως "bipolar" και "μανιοκαταθλιπτική" που έχω χαρακτηριστεί σε προηγούμενο Post.

Λίγο πριν να πατήσω φρένο - γιατί θα το πατήσω - θα πέσω με τα μούτρα στον τοίχο.

Όχι γιατί είμαι αυτοκαταστροφική, ούτε γιατί γουστάρω να πονέσω.

Απλά γιατί έτσι όπως "οδηγώ" μερικά πράγματα δεν έχω άλλη επιλογή από το να επιταχύνω.

Και σκέψου...δεν είμαι καν 20. Δεν έχω καν το άλλοθι της νεαρής ηλικίας. Ούτε το άλλο, της "sex, drugs & rock n roll " τύπισσας. I 'm just an ordinary girl, που έλεγε και η Τζούλια Ρόμπερτς στο Noting Hill.

Μόνο που εγώ, δεν κάνω ερωτική εξομολόγηση σε κανένα. Ούτε αυτό δεν προλαβαίνω να κάνω. Και δεν με παίρνει κιόλας τελικά. Έτσι κι αλλιώς, για ακόμα μια φορά, δεν είμαι καλή στα λόγια. Ίσως λίγο στα γραπτά, όταν δεν είναι και αυτά παρορμητικά.

Μόνο εκεί προφανώς εκμεταλλεύομαι το παρορμητικό του χαρακτήρα μου. Κατά τα άλλα, νιώθω μερικές φορές πως δεν κάνω παιχνίδι, πως τα παίρνω όλα στα σοβαρά.

Λες και η ίδια η ζωή είναι σοβαρή. Λες και όλοι εννοούν 100% αυτά που λένε.

Εγώ σου λέω πως αν δεν δεις, μην πιστέψεις.

Για ακόμα μια φορά, καταλήγω πως ο χρόνος φροντίζει να στα δείξει όλα, αργά η γρήγορα.

Για το μόνο που είμαι σίγουρη πως μου δείχνει είναι πως πρέπει να παίξω αυτό το παιχνίδι, τώρα, όχι πιο αργά.

Για φαντάσου!

2011-12-11T13:52:00.004+02:00

Σήμερα μου ήρθε μια έντονη επιθυμία να ταξιδέψω.

Να αλλάξω παραστάσεις, να γνωρίσω καινούριο κόσμο, να δω καινούρια μάτια, να αφεθώ σε νέες κουλτούρες, να νιώσω το δέος μιας καινούριας πόλης, να μάθω να ζω με άλλες συνήθειες, να ξεκολλήσω απο την καθημερινότητά μου, να υποχωρήσω, άρα να ξε-βολευτώ, να ταλαιπωρηθώ σε καράβια και τρένα, να νιώσω εκείνο το φούσκωμα στο στήθος, το συναίσθημα της απέραντης ευτυχίας.

Θέλω να ταξιδέψω. Σε μια μόνο χώρα. Που δεν θα είναι στην "πολιτισμένη" Ευρώπη. Θέλω να ζήσω για πολλές μέρες, κάτι εντελώς διαφορετικό από μένα.

Έτσι όπως έκανα το φετινό καλοκαίρι που και πάλι οι οκτώ μέρες δεν ήταν αρκετές.

Αυτά έλεγα σε μια φίλη μου σήμερα. Αλλά μου βγήκαν εντελώς λάθος. Ακούστηκε ότι ήθελα να φύγω για χάρη της φυγής. Δεν είμαι καλή στον προφορικό λόγο. Ακούστηκαν όλα όσα είπα επιπόλαια. Ότι ήθελα να φύγω για να γίνει καλύτερη η ζωή μου.

Αλλά όχι. Θέλω να πάω αλλού, όχι να φύγω. Θέλω να ειμαι τόσο χαρούμενη όσο ήμουν το καλοκαίρι. Να έχω την πολυτέλεια να κάτσω σε ένα δρομάκι και να παρακολουθώ την καθημερινότητα των άλλων με τις ώρες, χωρίς να "πρέπει" να πάω αλλού. Χωρίς να έχω deadlines.

Απλά θέλω εκείνο το χαμόγελο που είχα στις φωτογραφίες του φετινού καλοκαιριού. Που καμιά κρέμα ημέρας και κανένας 8ωρος ύπνος δεν μπορούν να αντικαταστήσουν.

Γίνεται;

All my world is a stage

2011-12-08T18:43:00.004+02:00

Έχω ένα χαρακτηριστικό. Παλιά το θεωρούσα χάρισμα, αυτές τις μέρες μάλλον ελάττωμα.

Λοιπόν, είμαι των άκρων. Δηλαδή, ή μαύρο ή άσπρο. Που σημαίνει πως:

1. Ή όλα είναι τέλεια ή όλα είναι χάλια.

2. Ή θα γκρεμιστεί το σύμπαν, δεν θα τα καταφέρω να τελειώσω το project στη δουλειά ή όλα κυλάνε ρολόι.

3. Ή κάποιος μ' αρέσει πολύ, μα πάρα πολύ ή τρέχω να φύγω σαν τρελλή.

4. Ή βγαίνω όλη μέρα και όλη νύκτα και πίνω τα πάντα ή φυτεύομαι στον καναπέ μου για μέρες.

5. Ή είμαι hyper ή θέλω να πεθάνω και σκέφτομαι πως μετά από 2-3 μέρες θα με ψάξουν.

6. Ή τρώω τα πάντα ή μου κόβεται η όρεξη.

Αυτό σημαίνει πως:

1. Έχω αλλεργία στο μέτριο.

2. Σπανίως υπάρχει μια κανονική μέρα στη δουλειά.

3. Δεν είχα ποτέ σχέση με κάποιον επειδή είναι απλά "καλό παιδί και καλός χαρακτήρας και ειναι οκ που δεν είμαι πολύ ερωτευμένη"

4. Οι φίλοι μου δεν μπορούν να καταλάβουν πότε είμαι κοινωνική και πότε όχι.

5. Τα επίπεδα σεροτονίνης μου είναι χάλια.

6. Είμαι πάντα σε φάση δίαιτας και ενοχής ΚΑΙ κάνω τρελλές γουρουνιές τα σαββατοκύριακα.

Το παραδέχομαι. Είμαι drama queen και υπερβολική. Σε όλα.

Είναι και λίγο του ζωδίου νομίζω. Δώσε σε ένα Λέοντα τη σκηνή και θα δεις τι ωραίο μονόλογο θα σου κάνει και τι ωραία θα το σκηνοθετήσει.

Τώρα γιατί με πειράζει.

Γιατί αυτές τις μέρες περνάω αντικειμενικά σκατά μέρες στη δουλειά.

Και χθες, δεν άντεξα και πλάνταξα στο κλάμα. Σήμερα ξύπνησα και ένιωθα πως δεν μπορώ πλέον αυτή την καθημερινότητα- Kinder Egg.

Τώρα είμαι καλά. Αλλά, τι πείραζε απλά να ήμουν cool επί του θέματος;

Τί να πω πλέον...

Με έχουν διαλύσει οι ανάδρομοι, οι πλανήτες, οι αμαρτίες της περασμένης μου ζωής, η ξεροκεφαλιά μου...ουφ!

Καιρός για νέες εικόνες!

2011-12-06T15:50:00.006+02:00

Νέο header, νέο look στο blog. Για ακόμα μια φορά ευχαριστίες στον unshaved bastard μου!

Όταν ανέβασα το header, σκέφτηκα πως και εγώ θα πρέπει να γράψω ένα νέο post για να το εγκαινιάσω.

Σκεφτόμουν, αλλά καμιά ιδέα. Ο unshaved μου πρότεινε να φτιάξω μια λίστα στόχων/resolution για τη νέα χρονιά.

Θα μπορούσα να το κάνω. Όμως ειδικά φέτος έμαθα το εξής: Αξίζει να βάζεις στόχους όταν στο μυαλό σου έχεις ένα πλάνο και θέλεις πολύ να τους πραγματοποιήσεις.

Για παράδειγμα, όλο λέω - ειδικά όταν νευριάζω στη δουλειά - πως θέλω να γίνω γκαρσόνα στην Κούβα. Αν το ήθελα ΤΟΣΟ πολύ, δεν θα το έκανα; Δεν θα παραιτούμουν, θα έπαιρνα τις οικονομίες μου και απλά θα πήγαινα; Οικογένεια δεν έχω, πολλά δάνεια πάλι όχι, ε θα έβρισκα τρόπο. Σιγά, δεν λέω πως θέλω να πάω στο φεγγάρι.

Οπότε για το 2012 θα ήθελα τα εξής δύο:

1. Έρωτα.

2. Η δουλειά που κάνω, ή η υπάρχουσα ή αν εμφανιστεί κάτι άλλο, να συμβαδίζει με την φιλοσοφία μου για τη ζωή. Η οποία είναι πως, θέλω πάντα να δίνω κάτι πίσω. Αυτό που κάνω να προσφέρει κάτι. Χαρά, έστω στιγμιαία, σκέψη, μια όμορφη στιγμή. Αυτό.

Έμαθα επίσης φέτος πως τα πράγματα παίρνουν την πορεία τους χωρίς ιδιαίτερο σπρώξιμο.

Βάζεις το δακτυλάκι σου, γίνεσαι δεκτικός και τότε σιγά, σιγά, ανοίγει ένας δρόμος. Τον παίρνεις, δεν βιάζεσαι, απολαμβάνεις την διαδρομή, δεν προκαθορίζεις τι θα δεις στην πορεία ούτε πως θες να είναι το τέλος του. Πολλά πράγματα δεν μπορούμε να τα ελέγξουμε.

Εδώ ξαπλώνεις να κοιμηθείς το βράδι και δεν ξέρεις τι όνειρο θα δεις και με ποιο τρόπο θα επιλέξει το υποσυνείδητό σου να σου περάσει μηνύματα.

Άντε παιδιά, ας τελειώσουμε τη χρονιά θεαματικά και με φόρα!

Το Μετά.

2011-11-30T13:39:00.007+02:00

Τα πράγματα στον έρωτα πρέπει να είναι τσακ-μπαμ.

Ούτε "να το σκεφτώ", ούτε "δεν ξέρω, δεν είμαι σίγουρος/η".

Το θες πολύ; Κάντο. Αν το θες λίγο, μην το κάνεις. Ποτέ δεν πίστευα τη φράση "τρώγοντας έρχεται η όρεξη". Είναι, για μένα, το στιγμιαίο. Το κλικ. Εκείνο το δευτερόλεπτο που οι φερορμόνες θα πάρουν τον πρώτο λόγο.

Και μετά;

Το πολύ πολύ να φας τα μούτρα σου - να αποκτήσουν το εφέ παρμεζάνας στον τρίφτη.

Θα είσαι στα πατώματα για λίγο καιρό, θα εμπεδώσεις το παρκέ, θα θες κάθε μέρα να πεθάνεις, θα παίρνεις τους φίλους σου συνέχεια τηλέφωνο και θα τους πρήζεις, θα περπατάς στο δρόμο και θα αναπολείς εκείνες τις "βαρετές μέρες" που τουλάχιστον όμως δεν είχες Αυτό να σε βαραίνει.

Αλλά μετά...

...θα περάσει ο καιρός, θα αρχίσεις σιγά σιγά να παίρνεις τα πάνω σου. Είτε βρίσκοντας κάποιον/α άλλη να ασχολείσαι ή κάνοντας μανιωδώς μαθήματα ζωγραφικής/μαγειρικής/φωτογραφίας/ισπανικών.

Και μετά:

Θα μαζέψεις δυνάμεις. Θα μάθεις να είσαι εσύ για σένα. Για κανέναν άλλο. Από την άλλη, θα καταλάβεις πως όλη αυτή η διαδικασία σε κάνει πιο δυνατό.Και για σένα αλλά και για τον επόμενο άνθρωπο που θα μπει στη ζωή σου.

Ε, και μετά!

Θα έρθει. Εκεί που δεν το περιμένεις. Σίγουρα έτσι. Στο άσχετο. Και ξανά απ' την αρχή.

Lights up!

2011-11-28T14:02:00.006+02:00

Την Παρασκευή πέρασα από τη Μακαρίου.

Θέλω να μου πεις τι συμβολίζουν τα στολίδια-μπάνερ.

Δεν το πίστευα πως θα έφτανε η στιγμή που θα έλεγα ότι προτιμώ τις περσινές, προπέρσινες και αντιπροπέρσινες μπάλες/γαλαξίες που αιωρούνταν κάπου στο διάστημα.

Γενικά φέτος, αν και φωτισμένα όλα κλπ, επικρατεί ένα παράξενο demi κλίμα. Σαν να είναι απλά φωτάκια παντού και όχι μια γιορτινή ατμόσφαιρα. Δεν ξέρω, μπορεί απλά να είναι νωρίς ακόμα για να μπω σε xmas mode. Λέω αύριο, μεθαύριο να στολίσω και το σπίτι μπας και γίνει κάτι.

Σήμερα έκλεισα και το καθιερωμένο ταξιδάκι στην Αθήνα. Είμαι απένταρη, έχω καταχρεώσει την πιστωτική μου, αλλά εγώ ένα ολόκληρο Δεκέμβρη δεν μένω Κύπρο. Ειδικά μετά από την πίεση που ζω από το Σεπτέμβρη στη δουλειά. Άσε που θα μείνω και Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά εδώ.

Θα πάω θέατρο, συναυλία, εστιατόρια. Αχ πεθύμησα.

Ότι και να μου λες , εγώ την Αθήνα μου την αγαπώ βαθιά.

Κατά τα άλλα, ηρεμία, τάξις και ασφάλεια.

Τα ποτά και τα ξενύχτια του καλοκαιριού που διήρκεσαν μέχρι τέλη Σεπτεμβρίου είναι μια μακριά ανάμνηση. Το ίδιο και η παρέα εκείνης της περιόδου. Καμιά φορά, άμα βλέπω τις άσπρες τρίχες στα μαλλιά μου που αυξάνονται ανησυχητικά σκέφτομαι μήπως και δεν μπορώ να λειτουργώ πια με αυτούς τους ρυθμούς. Από την άλλη, όταν έχω λόγο π.χ. για να "παίξω" και θα πιω και θα βγω σε υπερθετικό βαθμό. Άρα;

Άρα, σκέφτομαι ότι είναι φάση και ότι γεμίζω μπαταρίες για τη χειμερινή σεζόν. Ξέρω και εγώ πια τι συμβαίνει σε αυτό το παράλογο το σύμπαν...

Ποτέ τέτοια Κυριακή!

2011-11-14T08:15:00.005+02:00

Μια συμβουλή. Μην διανοηθείς να περάσει μέρα και να μην μιλήσεις με τουλάχιστον ένα φίλο σου, για τουλάχιστον δέκα λεπτά.

Θα πάθεις μαρασμό, θα σε πιάσει κρισάρα και μια τάση παράξενης ανασφάλειας και αν είσαι single θα είσαι έτοιμος να πάρεις τηλέφωνο εκείνον που γουστάρεις να του πεις ότι θες να τον παντρευτείς.

Όλα αυτά τα έκανα και τα έπαθα χθες.

Ξύπνησα ψιλοχάλια Κυριακή πρωί. Το προηγούμενο βράδι, είχα βγει, είχα πιει, με άδειο στομάχι, είχα "παίξει", με λίγα λόγια είχα περάσει σούπερ. Πήγα σπίτι ζαλισμένη, τσάκισα κάτι μπακλαβάδες που μου έφεραν από την Κωνσταντινούπολη ( κακό πράγμα να παίρνεις στον άλλο δώρα και να είναι φαγώσιμα - καλύτερα ένα μαγνητάκι), πέταξα τα ρούχα μου παντού και κοιμήθηκα...χωρίς να πιω νερό. Στον ύπνο μου έβλεπα ότι κατέβαζα δεκάδες μπουκάλες νερού, ξύπνησα και μια δυο φορές αλλά βαριόμουνα να πάω στην κουζίνα. Τελοσπάντων, η Κυριακή πρωί με βρήκε αφυδατωμένη και με δύο κιλά επιπλέον.

Πήγα το μεσημέρι στη γιαγιά μου να φάω - είναι τα γενέθλια της σήμερα, να ζήσεις γιαγιούλα μου καλή - , πέρασα καλά με το σόι ( δεν ήτανε εκεί η μάνα μου να μου ρίχνει μπηκτές) και μετά πήγα σούπερμάρκετ, όπου πήρα τα πάντα εκτός από το απορρυπαντικό πλυντηρίου που ήθελα.

Ήρθα σπίτι, κοιμήθηκα μια ώρα στον καναπέ - γιατί είναι πιο γλυκός ο ύπνος εκεί, απ' ότι στο κρεβάτι; - ξύπνησα , έκανα τσάι χαμομήλι και αποφάσισα να δουλέψω εντατικά.

Αμ δε...

Είδα σειρές, κωλοβάρεσα στο facebook όπου έκανα like ΟΛΑ τα post της Guardian και έπαιξα τα παιχνίδια μου.

Η ώρα περνούσε, βαριόμουνα αλλά από την άλλη δεν μίλησα και με κανένα. Έστειλα ένα μήνυμα σε μια φίλη που ήταν άρρωστη, μίλησα με το ζόρι στο facebook με ένα δυο φίλους και αυτό.

Χθες την Κυριακή, ανθρώπινη επαφή μηδέν.

Κατά τις 11 το βράδι με έπιασε ένα πράγμα....άστα να πάνε.

Σκέφτηκα ότι είμαι single, ότι φλέρτάρω με 3-4 αλλά επί της ουσίας τίποτα. Ότι δεν παλεύεται το "μόνη μου", αλλά από την άλλη δεν μπορώ απλά να είμαι με κάποιον για να έχω οικογένεια. Σκέφτηκα ότι ειμαι 34 και σε 6 χρόνια θα είμαι 40. Ότι, ότι, ότι... Δεν θέλει και πολλά ο άνθρωπος για να φρικάρει.

Το μόνο που έσωσε την κατάσταση είναι η σκέψη πως, φάση ειναι θα περάσει.

Ενδεχομένως να γινει κάτι όμορφο αυτή τη βδομάδα.

Να ακούσω κάτι που θα μου αρέσει απο εκείνον που μου αρέσει.

Να δω τους φίλους μου, να τους χορτάσω.

Να προσέξω τη διατροφή μου, να χάσω κανά γραμμάριο.

Ώσπου να έρθει η ώρα της επόμενης κρίσης.

Αλλά μακριά από τέτοιες Κυριακές!

Εσύ ξέρεις;

2011-11-10T12:26:00.005+02:00

Σε παρακαλώ μην με ξαναφήσεις να μιλήσω για πολιτικά,κυβερνήσεις, δημάρχους κλπ.

Μαραίνεται το blog μου και μπουκάρουν και οι ανώνυμοι να κάνουν επίθεση λες και γράφουν στην ιστοσελίδα του Πολίτη και του Sigmalive.

Όποιος θέλει να δείξει το φανατισμό του και το θυμό του σ' άλλο blog. Εγώ αυτά δεν τα σηκώνω. Και που σαι, μην με διαβάζεις αν νομίζεις ότι γράφω τα ίδια και τα ίδια.

Η μόνη περίπτωση να γράφω κάθε ποστ και κάτι διαφορετικό είναι να ζω σε μια διαφορετική γειτονιά, πόλη, χώρα κάθε βδομάδα. Ή να έχω μια δουλειά π.χ κασκαντέρ που να προσφέρει "συγκινήσεις και δράση". Ή να δουλεύω λίγο και όλη μέρα να γυρίζω, να γνωρίζω κόσμο και τα βράδια να συναναστρέφομαι με παιδιά της νύκτας.

Προς το παρόν είμαι εγώ που ήμουν και πριν πέντε χρόνια.

Έχουμε και λέμε λοιπόν.

Πεθύμησα ένα ταξίδι. Όχι όμως Ευρώπη. Κάπου πιο πολύχρωμα. Το θέμα είναι η παρέα. Κάτσε τώρα να βρεις κόσμο που να θέλει να γυρίζει μέσα στις αγορές, να τρώει φαί του δρόμου, να περπατάει συνέχεια και να κινείται χωρίς πρόγραμμα.

Άλλο τώρα.

Ένας άνδρας που κάνει κίνηση και παίρνει τηλέφωνα είναι πάντα ευπρόσδεκτος. Σε ξεκουράζει.

Ένας άνδρας όμως που δεν μπορεί να αντιπροτείνει ιδέα για έξω, αφού έχει απορρίψει την δική σου κάθετα λες και του σκότωσες τη μάνα, είναι κουραστικός. Ειδικά όταν εσύ αποφάσισες πως δεν σηκώνεις - πια- πολλά πολλά. Δίνει ή δεν δίνεις δεύτερη ευκαιρία;

Οι μανάδες έχουν την τάση να σε πρήζουν μονίμως και για όλα. Ότι και να κάνεις, όσα και αν έχεις πετύχει. Πάντα θέλουνε κι' άλλο κι' άλλο. Και αν τους πεις " μα, το να κάνω αυτά τα δέκα που θέλω ή το να μην κάνω αυτά τα πέντε που θες, είναι για μένα ευτυχία", σε κοιτάνε λες και προσγειώθηκες από άλλο πλανήτη.

Από πότε η ευτυχία μετριέται σε πέντε δεδομένα; Σε ένα γάμο, στα ιδανικά κιλά, σε παιδιά, σε δουλειά 730-230, στις "σωστές" συναναστροφές;

Τέλοσπαντων, 34 χρόνια τα ίδια και τα ίδια.

Είναι κουραστικό να αγωνίζεσαι να βρεις τις ιδιαιτερότητες του εαυτού σου σε μια μικρή κοινωνία που κινείται με πέντε συγκεκριμένες νόρμες.

Και ακόμα πιο κουραστικό να τις αποδεχθείς εσύ πρώτα και μετά οι άλλοι.

Κάποτε σκεφτόμουν πως είμαι ιδιότροπη. Τώρα απλά σκέφτομαι πως ξέρω τι θέλω.

Μες της πόλης τα στενά

2011-11-04T12:22:00.007+02:00

Σήμερα διαβασα στο Φιλελευθερο ότι ένας άγνωστος επιτέθηκε χθες στις έντεκα παρα εικοσι το βράδι, σε μια γυναικα κάτω στην Τάφρο για να της πάρει την τσάντα.

Τρόμαξα. Θα μπορούσε να ήμουν εγώ, εσύ, οποιοσδήποτε από μας μας.

Αργά δεν ήταν. Δηλαδή θα μπορούσε να ήταν η ώρα που θα πάρκαρα για να πάω, για παράδειγμα στην Plato's.

Σε λίγες βδομάδες είναι οι εκλογές για το νέο δήμαρχο της πόλης. Πέτυχα μια μέρα τον Κωνσταντίνο Γιωρκάτζη σε ένα σπίτι και τον ρώτησα ή μάλλον του δήλωσα πως έχουμε κουραστεί όλοι με την πόλη που είναι γεμάτη σημάνσεις για Οδικά Έργα και με τα κτίρια που είναι έτοιμα να πέσουν πάνω μας.

Το οδήγημα στους δρόμους της εντός των τειχών πόλης έχει καταντήσει σαν τη διαδρομή Παρίσι- Ντακάρ. Εκεί που προσπαθείς να αποφύγεις μια λακούβα, πετάγεται ένα στραβωμένο σήμα τροχαίας. Πας να το προσπεράσεις και τσουπ βρίσκεσαι σε αδιέξοδο. Κάνεις όπισθεν και σχεδόν πας να πατήσεις κόσμο που προσπαθεί να περπατήσει στη μέση του δρόμου για να μην βρεθεί μέσα σε καμιά τρύπα με παλιοσίδερα.

Άσε που η φράση "κάνω πεζοδρόμιο", εδικά στη Λευκωσία δεν υπάρχει - μόνο μεταφορικά!

Κάντε δρόμους και πεζοδρόμια της προκοπής! Πόσο δύσκολο είναι;

Η δικαιολογία "μα υπάρχουν αρχαία" στέκει ως ένα σημείο. Ως το σημείο που δεν παρεμβαίνει η κωλυσυεργία του Τμήματος Αρχαιοτήτων , που ως κυβερνητικό τμήμα, κινείται με ρυθμούς χελώνας με πατερίτσες.

Το θέμα είναι πως η Κύπρος θα αναλάβει την προεδρία της ΕΕ σε λίγους μήνες και δεν έχει να δείξει μια πρωτεύουσα της προκοπής.

Ούτε μια πλατεία.

Τέλεια;

Πόσο τριτοκοσμικοί είμαστε;

Μόνο Cayenne και CLK έχουμε να δείξουμε πια.

Όσο περνάνε τα χρόνια και ζω και αναπνέω στη Λευκωσία, με ενδιαφέρει όλο και περισσότερο.

Αγαπώ την παλιά πόλη, θέλω να κυκλοφορώ με άνεση και ασφάλεια εκεί.

Γουστάρω να αναλάβουμε δράση.

Γουστάρεις;

Show me the way to the next whiskey bar

2011-11-01T18:05:00.006+02:00

Βγήκα από τη μαύρη τρύπα.

Είμαι καλά - καλύτερα από τις προηγούμενες μέρες.

Χωρίς να γίνει κάτι το συνταρακτικό, απλά αφέθηκα στο ιδανικότερο φάρμακο: ατέλειωτες ποσότητες με αλκοόλ και πολλές πολλές ώρες με φίλους. Έτσι ήταν το τριήμερο μου.

Το σπίτι μου δεν με είδε καθόλου, μόνο εκείνες τις χάλια στιγμές του hangover που καθόμουν σαν βρεγμένη γάτα στον καναπέ παρέα με ένα τεράστιο φλιτζάνι μαύρο καφέ και την ημικρανία να κάνει πάρτι στο κεφάλι μου.

Έχει πολύ καιρό να αφεθώ τόσο. Και δεν ήταν μόνο λόγω του ποτού.

Απλά, ξεκόλλησα από τη μαυρίλα που με περιέβαλλε από τις αρχές του Σεπτέμβρη.

Εννοείται πως παραμένω αλλού γι αλλού - όπως φρόντισε να μου υπενθυμίσει ο κολλητός μου τις προάλλες.

Δεν μπορώ να κάνω κάτι γι΄ αυτό. Ούτε μπορώ να το εξηγήσω. Είμαι απλά αλλού.

Δεν με χαλάει. Απλά τώρα, σήμερα, νιώθω πιο focused σε πράγματα της δουλειάς. Θα αλλάξω ότι μπορώ. Θα δω αν μου κάνει και μετά θα γκρινιάξω. Και μετά θα αλλάξω.

Κάνω υπομονή.

Μια φράση που με εκνεύριζε ώσπου μια φίλη μου μου την εξήγησε.

"Κάνω υπομονή" σημαίνει πως έχω πίστη.

Πίστη πως τα πράγματα μου θα πάρουν το δρόμο τους.

Στην υγειά σου! χικ

silence

2011-10-27T11:29:00.004+03:00

Την Τρίτη ξύπνησα κανονικά στις 7. Άφησα το ξυπνητήρι να κτυπάει σαν μανιασμένο. Δεν συγκινήθηκα. Πήγε 8 παρά. Ήθελα καφέ. Δεν κινήθηκα. Έμεινα να κοιτάζω το ταβάνι. Στις 9 ξανακοίταξα την ώρα. Είχα ήδη αργήσει. Έπρεπε να κάνω μπάνιο, να ντυθώ, να μπω στο αυτοκίνητο, να οδηγήσω 6 λεπτά ακριβώς, να παρκάρω, να κτυπήσω κάρτα, να μπω στο ασανσέρ, να πάω στο γραφείο μου, να ανοίξω pc, να δω τα mail μου, να δω τι παίζει στο wall του facebook, να κανονίσω 2-3 συναντήσεις με συναδέλφους, να ζητήσω συνάντηση με διευθυντή, να,να,να...

Όσο περισσότερο σκεφτόμουν αυτό το σκηνικό, τόσο ήθελα απλά να μείνω στο κρεβάτι και να κάνω τίποτα.

Άρπαξα το τηλέφωνο από δίπλα μου, σχημάτισα τον αριθμό της γραμματέας. "Ελένη μου, δεν θα έρθω σήμερα. Θα μείνω να δουλέψω από σπίτι. Αν με ζητήσει ο διευθυντής, μπορεί να περάσω το απόγευμα".

Δεν ήταν δύσκολο.

Σηκώθηκα. Πήγα στην κουζίνα, έφτιαξα μπόλικο καφέ. Άνοιξα λαπτοπ. Προσπάθησα να μην κωλοβαρέσω πολλή ώρα στο facebook. Άρχισα να δουλεύω. Χρειάστηκε πολλή ώρα και προσπάθεια ώστε να συγκεντρωθώ. Παλιά δεν ήταν έτσι. Τώρα δεν θυμάμαι την τελευταία φορά που με είχε πραγματικά απορροφήσει - να μην πω, πωρώσει - η δουλειά μου. Κατάφερα να δουλέψω μια ώρα.

Σταμάτησα.

Το υπόλοιπο της μέρας και της νύκτας, ήμουν στον καναπέ και έβλεπα Grey's Anatomy.

Την Τετάρτη πήγα κανονικά δουλειά. Φορώντας τη μάσκα της "χαρούμενης". Ούτε την Τετάρτη ήθελα να πάω δουλειά, έτσι άργησα πάλι να πάω. Σήμερα το ίδιο σκηνικό. Με το ζόρι ήρθα στις 1030.

Είναι όλα μια άμορφη μάζα.

Τα ίδια, η ρουτίνα η ίδια.

Με τρόμο διαπιστώνω πως δεν κάνω όνειρα, πως δεν έχω φιλοδοξίες.

Ακόμα χειρότερα, έχω ενοχές όταν στις σπάνιες στιγμές καταφέρνω να εντοπίσω τα θέλω μου. Μου φαίνονται κάτι που δεν θα γίνει ποτέ, που μάλλον είναι βλακείες δικές μου και ανέφικτα.

Πρέπει να σκάσω;

Να συμβιβαστώ;

Να είμαι ευγνώμον που έχω μια δουλειά;

Που έχω μια στέγη πάνω από το κεφάλι μου;

Πρέπει να σκάσω και να δω the bigger picture;

Ποιο είναι αυτό το picture όμως;

Νομίζω, πως όσο δεν το παραδέχομαι δεν θα το δω καθαρά.

Προς το παρόν, κάθε πρωί δεν θέλω να πηγαίνω γραφείο.

Κοντά στα κύματα, θα χτίσω το παλάτι μου

θα βάλω πόρτες μ' αλυσίδες και παγώνια

Και μες στη θάλασσα θα ρίξω το κρεβάτι μου...

Tik Tok

2011-10-24T11:42:00.003+03:00

Η μάνα μου χθες μου έριξε την εξής - εμπνευσμένη- ατάκα:

"Κοίτα να δεις. Εμένα και του μπαμπά σου, κτύπησε το βιολογικό μας ρολόι.

Θέλουμε να γίνουμε παππούδες".

Την κοίταξα, προσπαθώντας να διατηρήσω ένα ήρεμο ύφος.

Το κατάφερα.

Μέσα μου όμως ζούσα την ΑΠΟΛΥΤΗ φρίκη.

Πάλι ρε παιδί μου;

Πάλι πίεση;

Οι Κύπριοι γονείς. Προορισμός τους στη ζωή να γίνουν παππούδες.

Η πραγματική ευτυχία των παιδιών τους - αδιάφορος παράγοντας.

Δεν μπορούν απλά να περνάνε καλά με τους φίλους τους και να ταξιδεύουν;

Πρέπει όλοι στη ζωή να έχουμε τον απώτερο σκοπό του γονιού/παππού;

Στην τελική και εγώ περνάω δύσκολα. Εμένα με ρώτησε η μάνα μου αν μπορώ πια να χειριστώ τη ρουτίνα μου και εκείνη τη συνεχή σκέψη πως όλα είναι τόσο περιττά και ίδια;

Και γω θέλω μια τεράστια αλλαγή.

Αν όμως δεν είναι το δίπτυχο καλός άνδρας-ένα παιδί;

Αν με φοβίζει τόσο πολύ να μπω στο γαμημένο καλούπι που βλέπω γύρω μου τα τελευταία 34 χρόνια και φρικάρω;

Αν από την άλλη δεν θέλω ούτε και να το παίζω επαναστάτρια χωρίς αιτία;

Αν εμένα σκοπός μου στη ζωή είναι απλά να είμαι ευτυχισμένη χωρίς επιβαρύνω κανένα;

Αν αυτό είναι για μένα αρκετό;

Μου πρότεινε να μου γνωρίσει τον γιο ενός πρώην συναδέλφου του μπαμπά μου.

" Είναι δάσκαλος". Λες και το επάγγελμα του άλλου είναι καθοριστικό.

Θέλουν να μου τον γνωρίσουν. Προξενιό ένα πράγμα. Δεν θέλω. Όποτε λέω "ναι" σε τέτοιες καταστάσεις, για να μην το παίζω σκύλα, νιώθω σαν γουρούνι στο σακί.

Η τελευταία φορά ήταν πριν από 1-2 χρόνια, ο γιος κάτι κολλητών τους. Έμοιαζε με μικρό ποντίκι ο τύπος.

Μια άλλη φορά, πήγανε να μου συστήσουν ένα μαμόθρεφτο, αδιάφορο, άσχημο τύπο. Ξέρεις τι έκανα; Φλέρταρα με τον μπαμπά του που ήταν πολύ πιο σέξι. Ο μπαμπάς μου το καταδιασκέδασε, η μάνα μου φρίκαρε.

Αυτές τις μέρες παίζουν και δεν παίζουν δυο φάσεις.

Ο ένας που μ' αρέσει πολύ, μου "απαγόρευσε" να τον ερωτευτώ. Οκ ρε φίλε, το πήρα το μηνυματάκι. Σε γουστάρω, με γουστάρεις, αλλά με αποφεύγεις. Ξέρω γιατί το κάνεις. Αλλά δεν θα σου κάνω ψυχανάλυση. Νομίζω ξέρουμε και οι δύο τους μηχανισμούς μας. Η μόνη διαφορά είναι ότι εγώ ξέρω τους όρους σου, αλλά εσύ δεν ξέρεις τους δικούς μου.

Όπως και να έχει, δεν έχω αποθέματα να το/σε κυνηγήσω. Όποιος θέλει ας με κερδίσει.

Ο άλλος...χμ δεν ξέρω. Ομορφούλης, αλλά δεν κόβομαι. Μπορεί να δώσω ευκαιρία. Δεν είμαι σίγουρη. Βρεθήκαμε μια φορά με κοινή παρέα, κάναμε ένα κλικ και βρεθήκαμε μια άλλη φορά μόνοι μας όπου νομίζω έβλεπε λίγο υπερβολικά το κενό. Μα το κενό; Τέλοσπάντων. Αν υπάρξει τρίτη φορά, θα βλέπω και εγω το κενό. Να δούμε πόσο θα αντέξει ο καθένας.

Όπως και να χει, η σούμα από όλα αυτά είναι ένα ωραιότατο - συναισθηματικό - μηδενικό.

Στο τέλος της μέρας, ερωτευμένη δεν είμαι, οι τόποι δεν με χωράνε, τα μπαρ μου φαίνονται τα ίδια, τα σαββατοκύριακα είναι ένα βάσανο και τίποτα και κανείς δεν μου κάνει "κλικ".

Όσο για το βιολογικό μου ρολόι;

Μου φωνάζει "άλλαξε τη ζωή σου, ρίσκαρε". Αυτό μόνο.

Euro-pean(ut)s.

2011-10-20T17:01:00.006+03:00

Αυτές τις μέρες που γίνεται ο χαμός στο κέντρο της Αθήνας, διερωτώμαι τι κάνουμε εμείς εδώ.

Νιώθω ότι μας έχει αγγίξει και εμάς η κρίση. Όχι σε τόσο μεγάλο βαθμό, αλλά τίποτε δεν θυμίζει τη ζωή μου πριν από πέντε ή δέκα χρόνια.

Ξόδευα αλόγιστα, ρούχα, βιβλία, ήμουν κάθε δυο μήνες Αθήνα, έβγαινα για καφέδες και ποτά σχεδόν κάθε μέρα.

Τώρα το σκηνικό έχει αλλάξει.

Είναι και λίγο ψυχολογικό όλο αυτό που ζούμε.

Μπορεί να μην έχει παίξει αύξηση τα τελευταία πέντε χρόνια, μπορεί να ζούμε σε μια πανάκριβη χώρα αλλά επαναλαμβάνω, Ελλάδα δεν είμαστε.

Από αρχές του Σεπτέμβρη όμως μπήκα σε τριπάκι.

Δεν πολυγουστάρω να βγαίνω για φαγητό ή για ποτό μέσα στη βδομάδα. Σκέφτομαι πως έχω να δώσω 500 ευρώ τον άλλο μήνα για τη θέρμανση και βάζω φρένο σε πολλά. Όσο σκέφτομαι ότι έδωσα την Τρίτη στην Plato's 8 ευρώ για ένα ποτήρι κρασί, φρικάρω.

Προχθές σκεφτόμουν πόσο κοστίζει ένας καφέ φίλτρου των 250γρ. Είναι η μοναδική πολυτέλεια που δεν κόβω με τίποτα.

Του Starbucks, 7,50 ευρώ του περιπτέρου, 5 παρά κάτι. Σήμερα θα πεταχτώ από το Whittard να δω τι παίζει.

Τώρα θα μου πεις, θα σωθείς από δύο ευρώ;

Δύο από εκεί, δέκα από εδώ, μείον 8 ευρώ από ένα ποτήρι gin 'n' tonic μια Πέμπτη...και πάει λέγοντας.

Επίσης το θεωρώ αδιανόητο πια να δίνω 7,50 ευρώ για μια κυριακάτικη ελληνική εφημερίδα. Εκεί που έπαιρνα 2-3 κάθε Κυριακή, τώρα διαβάζω τα νέα online.

Όσο για τις μάρκες, αυτό το είχα απομυθοποιήσει από καιρό. Δεν καταλαβαίνω κάτι φίλες μου, που φυλάνε λεφτά για να πάρουν μια Louis Vuitton, 500 ευρώ. Τί να την κάνεις καταρχάς; Να την μοστράρεις στη Στασικράτους τα απόγεύματα Σαββάτου; Μου κάνει πολύ 90s όλο αυτό. Ή, τι με ενδιαφέρει να φαίνεται το ""G" του Gucci στη ζώνη σου ρε φίλε;

Αν αυτό το "μάζεμα" σημαίνει να μαζευόμαστε σε σπίτια, γουστάρω.

Τον τελευταίο καιρό τη βγάζω όλο και πιο συχνά σε καναπέδες φίλων. Δεν μου λείπει καθόλου το έξω.

Νιώθω ότι έχουμε χάσει την μπάλα σε αυτό το νησί.

Ζούμε από δάνεια και νομίζουμε ότι είμαστε μεγάλοι και τρανοί.

Ο κανονικός κόσμος στην Ευρώπη, σε μεγάλες πόλεις, ζει με πολύ πιο λίγα.

Η ποιότητα ζωής δεν καθορίζεται από το χρήμα.

Αργήσαμε αλλά νομίζω αρχίσαμε να το καταλαβαίνουμε.

The ex files

2011-10-17T19:39:00.004+03:00

Μα υπάρχει περίπτωση στην μικρή χώρα που ζούμε να μην τα μαθαίνεις όλα ή σχεδόν όλα σε κάποια φάση;

Δηλαδή υπήρχε περίπτωση να μην το μάθω;

Όχι πως με ενδιαφέρει τώρα πια. Ούτε πριν έξι μήνες θα μου έκανε αίσθηση. Πριν από ένα χρόνο ίσως. Αλλά καθαρά λόγω εγωισμού θα με ενοχλούσε όταν θα μάθαινα με ποιες έκανες φάση.

Τουλάχιστον εγώ το παραδέχομαι. Σε κάποια φάση, μετά από μια επεισοδιακή "ανάρρωση", σε ξε-ερωτεύτηκα. Και το κατάλαβες. Αλλά επέμενες σε δεύτερη ευκαιρία. Όχι πως εσύ ήσουν ερωτευμένος. Αλλά ο γαμημένος σου εγωισμός σε έβαλε στο τριπάκι. Τί κέρδισες; Τίποτα. Τί έχασες; Νομίζω πως τίποτα. Όσο για μένα, έκανα λάθος. Πίστεψα και έδωσα δεύτερη ευκαιρία. Και να δεις που πάντα δήλωνα και δηλώνω πως δεν πιστεύω στα δεύτερα. Είναι άκυρα. Ειδικά όταν έχεις χωρίσει για έναν ουσιαστικό λόγο.

Είναι άδικο το ξέρω , να τα διαβάζεις όλα αυτά από εδώ και συ να μην έχεις ένα blog να γράψεις. Αλλά και πάλι τι να γράψεις; Άσε μας μωρέ.

Τέλοσπάντων, βαριέμαι να ασχοληθώ άλλο. Έχω και γω τα δικά μου που δεν τα λες και εύκολα.

Με σκοτώνουν οι γνωστές αϋπνίες και οι εφιάλτες - τι παράξενη νέα σχολική χρονιά. Να δεις πως όλα τα καλά, κακά και τα άκυρα ειναι σημάδια να ανοίξω άλλες πόρτες.

Άρπα το τραγουδάκι δίπλα. Παλιό και αγαπημένο. Δεν συμφωνώ με όλους τους στίχους, αλλά μερικοί από αυτούς είναι σωστοί. Ξέρεις.

7 things

2011-10-14T16:41:00.003+03:00

Αυτο το παιχνιδι γυρίζει την μπλογκόσφαιρα εδώ και αρκετές μέρες.

Η Ina με κάλεσε να παίξω και γω. Ευχαριστώ :)

Ορίστε 7 πραγματα που - όλως παραδόξως - δεν ξέρεις για μένα.

1. Είμαι απροσανατόλιστη και δεν έχω μνήμη. Ο συνδυασμός ήταν σχεδόν θανατηφόρος στο Λονδίνο που σπούδαζα γιατί χανόμουν στις λάθος συνοικίες - μην σου τύχει μεθυσμένος να σε κυνηγάει με ένα σπασμένο μπουκάλι μπίρας. Από την άλλη, όταν πηγαίνω σε μια νέα χώρα και χάνομαι ανακαλύπτω μικρούς θησαυρούς. Επίσης εννοείται πως δεν ξέρω τι κατεύθυνση έχει το σπίτι μου και το υπνοδωμάτιο μου αν είναι βορρά κλπ.

2. Μιλάω γρήγορα. Πολλές φορές τα σύμφωνα ενώνονται και γίνονται ένας ακατανόητος ήχος. Σε αυτό φταίει πρώτο το γονίδιο του μπαμπά μου γιατί κάνει το ίδιο ακριβώς πράγμα και δεύτερο στο γεγονός ότι η αδερφή μου πάντα με διέκοπτε όταν μιλούσα στην μαμά μου για να πει τα δικά της. Οπότε και εγώ βιαζόμουν να τα πω. Ή τελικά απλά σκέφτομαι γρήγορα :)

3. Έχω μια συγκεκριμένη φοβία για την οποία με δουλεύει πολύς κόσμος. Κάτσε καλά. Φοβάμαι...τα πολλά μικρά πράγματα μαζί! Δηλαδή πολλές μπίλιες μαζί, κάτι σαλιγκαράκια που κολλάνε τα καλοκαίρια όλα μαζί στις φοινικιές στον κεντρικό δρόμο στον Πρωταρά. Και μόνο που το γράφω δεν αισθάνομαι καλά.

4. Είμαι φανατική mac-user. Αγαπώ το λευκό macbook μου σε σημείο που πολλές φορές κοιμάμαι μαζί του. Το iphone μου είναι ο νέος μου γκόμενος και μονίμως θα με δεις με τα λευκά ακουστικά του ipod να κρέμονται από τα αυτιά μου. Και όχι δεν θα αγοράσω ipad. Μόνο αν μου το κάνουν δώρο.

5. Το αγαπημένο μου τραγούδι ever είναι η "Συννεφιασμένη Κυριακή". Προτιμώ να το τραγουδάει ο Στελλάρας παρά η Μπέλου αν και γενικά δεν είμαι οπαδός του. Απλά λέει πιο ωραία τα φωνήεντα σε αυτό το τραγούδι. Αυτό το τραγούδι μου το έμαθε ο μπαμπάς μου.

6. Έχω πoλλά πράγματα που θα ήθελα ν γράψω στο blog. Αλλά υπάρχει κόσμος που το διαβάζει, εκτός από εκείνους που τους το είπα, και που ξέρω ποιοι είναι και αυτό με περιορίζει πάρα πολύ. Γι αυτό και εδώ και αρκετούς μήνες γράφω αερολογίες. Νομίζεις πως η ζωή μου είναι μόνο θεωρίες; :P

7. Είμαι πολύ δύσκολος άνθρωπος. Μπορεί να περνιέμαι για κοινωνική, να ξέρω κόσμο, να προσαρμόζομαι εύκολα σε παρέες αλλά το να παραμείνει κάποιος στη ζωή μου είναι δύσκολο. Δεν συγχωράω εύκολα αν και έχω πάντα καλές προθέσεις. Γενικά δεν πιστεύω στις δεύτερες ευκαιρίες γιατί απλά ο άνθρωπος δεν αλλάζει.

Αυτά. Όσοι σχολιάσουν τους καλώ να παίξουν το παιχνίδι.

Γάλα τριαντάφυλλο και λαχματζιούν

2011-10-11T09:58:00.005+03:00

Δεν θέλει και πολλά ο άνθρωπος για να είναι καλά.

Μια βόλτα στην Ονασαγόρου μετά τη δουλειά. Δυο λαχματζιούν στο χέρι από τον Άβο ( είμαι και λαίμαργη) αφού στηθείς για δέκα λεπτά στην ουρά με κάθε λογής κόσμο ( ναι έχει και Αρμένιους στην ουρά).

Να δεις την πόλη σου με τα μάτια μιας πολυταξιδεμένης φίλης. "Έχετε μια υπέροχη πόλη. Πρέπει να κάνετε κάτι εσείς οι νέοι για να την ανανεώσετε", μου έλεγε η φίλη χθες το βράδι. Καθώς κοίταγα εκείνο το κτίριο στη Λήδρας που γράφει "ΜΑΡΟΥΛΑ", σκεφτόμουν πως θα ήθελα να είμαι μια από αυτούς που θα κάνει αυτό το κάτι.

Ένα παγωτό με γεύση σκούρα σοκολάτα από το 3Cows. Να αράζεις στις καρέκλες, να χαζεύεις τα παιδιά των Καλών Καθουμένων, να σκέφτεσαι ότι αυτή είναι μια όμορφη κατάληξη μιας δύσκολης Δευτέρας.

Ένα κρασί στον Φώτη, εκεί στα "7 Κλειδιά". Αχ, ας με άκουγε και λίγο και δεν είχε ρεμπέτικα στις δέκα το βράδι. Αυτό το κουτούκι-στιλ πόσο δεν μ' αρέσει. Θα του πάω ένα Χατζιδάκι "πειραγμένο" από Raining Pleasure και Κωνσταντίνο Βήτα και ελπίζω να μην φρικάρει.

Ένα πρωινό Σαββάτου ή Κυριακής, για φραπέ και τυρόπιττα στα "3 Φανάρια" ή πιο κάτω στο "Hurricane". Μ' αρέσουν οι καφενέδες. Μου θυμίζουν τους παππούδες μου. Θα το κάνω πιο συχνά. Με εφημερίδες και βιβλία. Ευτυχώς δεν έχουν wi-fi.

Σου έχω πει ποτέ ότι το γάλα τριαντάφυλλο είναι το comfort ποτό μου; Όποτε δεν είμαι καλά, παραγγέλνω ένα στου Σύμη.

Εκείνα τα βράδια στην αυλή του Αιγαίου. Το γιαούρτι με γλιστρίδα και άνηθο, το ωραίο ροζέ κρασί με το ποτήρι, ο Βάσος να γκρινιάζει για τους κοσμικούς ( ασχέτως αν είναι τίγκα το μαγαζί του μ' αυτούς). Το κόλπο για να μην σου 'ρχεται ο κούκος αηδόνι, είναι να παραγγέλνεις λίγα και καλά.

Δεν χρειαζόμαστε πολλά ε;

Υ.Γ Σκέψου αυτή την πολυκατοικία στη φωτό, εκεί στο προαύλιο της Φανερωμένης, να την ανακαίνιζαν και να μέναμε εκεί. Φανταστικό θα ήταν.

Over the walls

2011-10-10T10:14:00.004+03:00

Η Παρασκευή ήταν μια ιστορική μέρα.

Γιατί ήταν η μέρα που αποφάσισα να κάνω αποχή από το facebook.

Το σκεπτικό μου ήταν το εξής:

1. Μου τρώει πολλή ώρα και ενέργεια , ιδιαίτερα στη δουλειά.

2. Επειδή δεν έχω πολλή ώρα γενικώς και επειδή τα πράγματα στη δουλειά είναι δύσκολα, μόνο η συναναστροφή με φίλους θα με σώσει. Και αυτό μόνο σε τρισδιάστατο το αποδέχομαι. Άντε και κανά τηλέφωνο με φίλους στην Αθήνα.

3. Όποιος πραγματικά θέλει να με ψάξει, έχει το τηλέφωνο μου και επίσης μπορεί να μου στείλει μήνυμα στο inbox του fb. Το οποίο θα είναι και το μόνο που θα ελέγχω, από το τηλέφωνο μου, χωρίς να βλέπω "τοίχους".

Άρχισα να το εφαρμόζω και έχω να σου πω ότι το σαββατοκύριακο ένιωσα πολύ απελευθερωμένη. Το γεγονός ότι φιλοξενούσα και μια Αμερικανίδα φίλη μου βοήθησε αρκετά. Μεταξύ βουτιών στον Κόννο, εκδρομής στην Κακοπετριά, αμέτρητων βόλτων στην παλιά Λευκωσία και ταβέρνων γιατί να κάτσω να ασχολούμαι με το τι κάνει ο καθένας στον "τοίχο" μου;

Η φίλη φεύγει αύριο. Ελπίζω να κρατήσει η αποχή ακόμα λίγο.

Έτσι και αλλιώς, έχω τόσα πράγματα να κάνω και να σκεφτώ.

Η φίλη αποδείχθηκε εξαιρετική πηγή ενέργειας και ιδεών. Μου θύμισε ότι κάποτε είχα όνειρα και φιλοδοξίες και επίσης με ενθάρρυνε να σπάσω κάποια καλούπια.

Άσε που, αφού ξεπέρασα την πρώτη φρίκη της συγκατοίκησης, άρχισα να την συνηθίζω στο σπίτι και θα μου κακοφανεί όταν φύγει.

Αλλά θα έχω δουλειά, θα έχω όνειρα που θα αρχίσω να κάνω κάτι γι αυτό και θα κυκλοφορώ σε χώρους με πραγματικούς τοίχους :)

Υ.Γ1 Την Κυριακή το πρωί δούλεψα λίγο στα "3 Φανάρια". Ήταν υπέροχα! Και το φραπέ, 2 ωραιότατα ευρώ μόνο!

Υ.Γ2 Η φωτό από το σημείο στην παλιά Λευκωσία ( τέρμα Χρυσαλινιώτισσας) που πάω πάντα εκεί για να σκεφτώ.

Μούμπλε Μούμπλε...

2011-10-06T09:39:00.004+03:00

Οταν είσαι ο εαυτός σου οι άνδρες φοβούνται.

Τέλος.

Ειδικά όταν ο εαυτός σου έμαθε στα δύσκολα και δεν θέλει πλέον να το παίζει "καλή κορούδα" απλά για να πηγαίνει με τα νερά του άλλου.

Τέλος ξανά.

Μην μου πεις τώρα ότι δεν ισχύει.

Οκ ισχύει σε ελάχιστες φορές.

Και αυτές τις φορές, όρμησα με φόρα και ερωτεύτηκα.

Μα πώς δηλαδή να είμαι;

Να κάθομαι φρόνιμη, να πίνω το κρασί μου φρόνιμα, να μην έχω άποψη, να κοιτάζω τον άλλο και να περιμένω να μου μιλήσει;

Να μην ρωτάω, να μην λέω ιστορίες ( που βρίσκουν οι φίλοι μου χαριτωμένες και γελάνε), να μην θέλω με λίγα λόγια να κάνω τον άλλο να χαμογελάσει, να μη καρφώνω στα μάτια, να μην θέλω το παίχνίδι με τις ατάκες;

Ή να ντρέπομαι που ο ιδιοκτήτης του μπαρ μας κερνάει τα ποτά γιατί ξέρει εμένα και όχι εκείνον, τον άνδρα;

Πώς να είμαι ώστε να μην τους φοβίζω και από την άλλη να μην με φοβίζω και μένα όταν συνειδητοποιώ ότι δεν είμαι εγώ;

Υ.Γ Δες το κλιπάκι δίπλα.

Up in the air

2011-10-05T17:15:00.005+03:00

Silence is gold, λέμε στο χωριό μου και από σήμερα λέω να το τηρήσω για τις επόμενες μέρες. Αρχή έκανα σήμερα, όπου έμεινα μακριά από facebook.

Μετά λέω να αρχίσω να διαβάζω βιβλία και να βλέπω ταινίες. Είναι πολύ σπουδαίο πράγμα να θρέφεται το μέσα σου. Μου έχει λείψει. Εκεί μου επιτρέπω να "μαζευτώ" :)

Στα υπόλοιπα...μ' αρέσει που είμαι τόσο χαλαρή ( εκτός δουλειάς).

Τέλοσπάντων, είναι πολύ παράξενες αυτές οι μέρες. Φαινομενικά ζω μια αδράνεια, αλλά κάτι σιγοκαίει, κάτι υπόγειο που βράζει. Θα δείξει.

Αν υπάρχει κάτι που έμαθα - the hard way- τα τελευταία 4-5 χρόνια που τα βρίσκω με τον εαυτό μου - επιτέλους- είναι πως όλα παίρνουν το δρόμο τους, στο χρόνο τους.

Κρατάω μια απόσταση ασφαλείας από όλα και από όλους. Δεν μου λείπει η ανθρώπινη επαφή, έχω όση πρέπει αυτές τις μέρες. Λίγη και καλή. Tα πράγματα κυλάνε πολύ πιο εύκολα έτσι. Επιτέλους ξεκούραση.

Το ξέρω πως τα τελευταία μου post είναι κάπως κουβέντες του αέρα. Αλλά έτσι είναι η ζωή μου τώρα. Όλα παίζουν και τίποτα δεν είναι δεδομένο :)

Κουβέντες της Δευτέρας

2011-10-03T11:59:00.002+03:00

Πήρα χθες τηλέφωνο τη μάνα μου.

Εγώ: Μαμά θέλω να παραιτηθώ. Έχω Χ λεφτά στο λογαριασμό μου. Αν μου δίνεις ταπεράκι με φαγητό μια φορά τη μέρα, πηγαίνω γυμναστήριο που το έχω ήδη πληρώσει και απλά είμαι μια γυμνασμένη άνεργη, πόσο καιρό λες να με πάει αυτό;

Υπό άλλες συνθήκες η μαμά θα απαντούσε το γνωστό να κόψω τις βλακείες, να σοβαρευτώ, να βρω έναν πλούσιο να με συντηρεί, να κάνω αίτηση στην κυβέρνηση και να αλλάξω επιτέλους τις προτεραιότητες μου, με λίγα λόγια να παντρευτώ.

Αλλά όχι, αυτή τη φορά δεν το έκανε. Μετά από μια παύση απαντάει με ένα σοβαρό ύφος.

Μαμά: Χμ....δύο μήνες.

Εγώ ( απογοητευμένη) : Α, δεν με φτάνουν ε; Μαλακία....θα πρέπει να μαζέψω κι άλλα λεφτά και μετά να παραιτηθώ.

Μαμά: Ε, ναι (διατηρώντας το σοβαρό ύφος).

Τι θέλει να μας πει αυτή η στιχομυθία αγαπητοί μου;

Ότι ακόμα και η μάνα μου που συνήθως με έχει στην μπούκα, με ενθαρρύνει να εξανθρωπιστώ και να παραιτηθώ.

Άλλο θέμα τώρα.

Γίνονται πράγματα στη ζωή μου, εξελίξεις που με πανικοβάλλουν και νιώθω ότι δεν μπορώ να ελέγξω. Γνωρίζω συνέχεια κόσμο. Και δεν μιλάω για φίλους. Σκέψου δε, ότι δεν βγαίνω τόσο πολύ.

Α ναι, συνεχίζεται η αποχή από τα έξω. Όσο έβγαινα το καλοκαίρι άλλο τόσο δεν το κάνω τώρα.

Είχα έναν κολλητό γκει το καλοκαίρι που πίναμε μαζί στα μπαράκια της Λευκωσίας. Από το Σεπτέμβρη που δεν πολυκυκλοφορώ, βρήκε άλλη κολλητή και είναι συνέχεια μαζί. Ε βέβαια, αφού εγώ όχι μόνο δεν βγαίνω πολύ, αλλά επίσης ούτε και που μου περνάει από το μυαλό να ξεσηκωθώ στις 2 το πρωί και να πάω Λεμεσό, όπως κάνανε αυτοί τις προάλλες. Λες να έχω γεράσει; Χμ...

Τέλοσπαντων, είπα να μην το κάνω θέμα - είναι πολύ ξενέρωτο να κάνεις σκηνές και σε γκομενικά και σε φίλους.

Δεν βγαίνω λέμε.

Έχω πήξει στη δουλειά - δεν γίνεται πλέον αυτό ρε παιδί μου.

Επίσης, είμαι "αλλού" εδώ και 2-3 μήνες και όπως σου είπα, μπαινοβγαίνει κόσμος και με αποσυντονίζει το θέμα.

Εννοείται πω πιπιλάω συνέχει την ατάκα " όλα είναι ίδια".

Υποθέτω είναι φάση. Όλα είναι φάση. Και οι φάσεις περνάνε.

Υ.Γ1 Είμαι εκνευρισμένη που έχω βάλει 4 κιλά και έχω χάσει το μπικίνι look του καλοκαιριού.

Υ.Γ2 Τελικά όλοι χρειάζονται όρια, οπότε μην ντρέπεσαι να βάζεις. Είναι για το καλό και των δύο. Αυτό αφορά και σχέσεις και φιλίες.

Wandering and Wondering.

2011-09-30T11:56:00.008+03:00

Σήμερα το πρωί, διάσχισα την παλιά Λευκωσία για να πάω στα γραφεία του Δήμου, να πληρώσω κάτι λογαριασμούς. Στο δρόμο μου, κόσμος να πηγαίνει δουλειά, ξένοι να κάθονται έξω στο πεζοδρόμιο, μαγαζιά με καρέκλες έξω. Το μάτι μου έπιασε το κατάστημα με τους ξηρούς καρπούς του Αθηαινίτη που πάντα έλεγα πως θέλω να μπω μέσα, ένα άλλο μικρό όπου απέξω κρέμονται μπρίκια, εκείνο το γνωστό, απέναντι από το δημοτικό του Αγίου Αντωνίου που πουλάει φουκούδες, παραδοσιακές σκούπες, πλαστικά ποτιστήρια και ότι άλλο φανταστείς, καφενέδες με παππούδες μέσα να παίζουν τάβλι.

Σκεφτόμουνα πως μια μέρα θα ήθελα να πάρω άδεια, να ξυπνήσω νωρίς και με τη φωτογραφική μου να περπατήσω στην παλιά πόλη. Να κάτσω στο Hurricane για καφέ και τυρόπιτα, να περπατήσω, να ανακαλύψω μικρά δρομάκια - δεν γίνεται, κάτι θα μου έχει ξεφύγει όλα αυτά τα χρόνια- , να πάω σε γειτονιές που πάντα περνάω βιαστικά με το αυτοκίνητο, να φωτογραφήσω το νέο σπίτι με το οποίο έχω πάθει εμμονή ( δίπλα από την Αρχιεπισκοπή, έχει την πιο συγκλονιστική ψηλή πόρτα), να, να, να...:)

Ξέρεις πόσο καιρό έχει να κυκλοφορήσω μέρα; Είδικά τις καθημερινές.

Έρχομαι γραφείο στις 830 και φεύγω με πολλή τύχη στις 7. 10-11 ώρες μπροστά από μια γαμημένη οθόνη. Εκεί που μου συνέβαινε 4-5 μέρες του μήνα, έχουν γίνει 15. Μας πιπιλάνε τη μαλακία "υπάρχει κρίση, είσαι τυχερή που έχεις αυτή τη δουλειά" και αναγκαζόμαστε σκάμε. Και βιογραφικό να φτιάξω, που να το στείλω; Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα...

Εδώ και δυο βδομάδες δεν έχω όρεξη να βγαίνω και τα βράδια καταλήγω σπίτι μου στον καναπέ ή σε σπίτια φίλων. Δεν έχω διάθεση.

Πριν λίγο διάβαζα το τελευταίο κείμενο της pax. Έγραφε αυτό που λέμε όλοι και που προσπαθούμε να εμπεδώσουμε: Όλα θέλουν προσπάθεια, ακόμα και το να περνάς καλά.

Απλά η Pax λέει και κάτι άλλο. Καμιά φορά είναι πολύ δύσκολο να προσπαθείς να φτιαχτείς μόνος σου. Πόσο σωστό. Αυτές τις μέρες δεν θέλω να το φιλοσοφήσω το θέμα ή να σκέφτομαι "εγώ θα κάνω πράγματα για μένα".

Δεν θέλω! Είμαι κουρασμένη. Θέλω να κάνω ΤΙΠΟΤΑ.

Ναι ξέρω τις επιπτώσεις. Αμα δεν προσπαθείς, δεν γίνεται κάτι.

Το "όλα θα έρθουν στην ώρα τους και από μόνα τους" όντως δεν ισχύει γιατί προϋποθέτει εσύ να είσαι ΕΚΕΙ. 100% παρόν, χαλαρή και ο εαυτός σου. Και θέλει προσπάθεια και αυτό.

Εγώ που δεν είμαι σε mood όμως;

Ντάξει, η αλήθεια είναι πως θα ήθελα να ήμουν Αθήνα τώρα.

Να κάνω το αγαπημένο μου ΤΙΠΟΤΑ.

Να γυρίζω άσκοπα με φίλους.

Να φλερτάρω.

Να γελάω με ατάκες έξυπνες.

Το παραδέχομαι.

Υ.Γ Το post που γράφτηκε πέρσι, αυτή τη μέρα εκφράζει αυτά ακριβώς που αισθάνομαι σήμερα, 12 μήνες μετά. Πολύ ανησυχητικό...

To do

2011-09-28T15:42:00.012+03:00

Ξέρεις ότι έχεις "χωθεί" στην καθημερινότητα όταν:

Αποκτάς πρωινή ρουτίνα.

Ξυπνώ πλέον πολύ νωρίς, φτιάχνω καφέ φίλτρου και όχι φραπέ- που είναι καλοκαιρινή συνήθεια- ετοιμάζω το γκουρμέ σάντουιτς μου (οκ δυο φέτες ψωμί και μια τυρί) και πάω στη δουλειά πριν από όλους μόνο και μόνο για να εξασφαλίσω την "καλή" θέση στο πάρκιγκ.

Το πρώτο πράγμα που κάνεις είναι να προγραμματίζεις με μαθηματική ακρίβεια και γερμανική πειθαρχεία τη μέρα σου.

Σήμερα αποφάσισα και λόγω φόρτου εργασίας και λόγω του ότι με εκνευρίζει αυτή η βαρετή πόλη πως θα δουλεύω μέχρι τις 8. Ακολούθως θα πηγαίνω γυμναστήριο, πρώτον για να χάσω τα τέσσερα κιλά του καλοκαιριού και δεύτερο για να ανεβάσω τα επίπεδα σεροτονίνης στον οργανισμό μου. Μετά, θα φεύγω κατά τις 930, θα πηγαίνω σπίτι και αναλόγως του τι έχω προγραμματίσει θα βγαίνω για ΕΝΑ ποτό ή θα προσπαθώ να βλέπω σειρές/ταινίες χωρίς, επαναλαμβάνω, χωρίς να ανοίγω το facebook κάθε δέκα λεπτά.

Αρχίζεις να φοράς τζιν και παπούτσια με τακούνι.

Εκεί που δεν ανεχόμουν το τζιν λόγω ζέστης και φόραγα μόνο λινά παντελόνια, τώρα με πρόφαση την ελάχιστη ψύχρα στις 8 το πρωί, φοράω μόνο αυτό. Επίσης οι havaianas μου φαίνονται εκτός τόπου και χρόνου γιατί απλά μου θυμίζουν μέρες στην παραλία και βόλτες στην παλιά πόλη τα ζεστά βράδια του καλοκαιριού.

Το κόκκινο κρασί αντικαθιστά το λευκό και το ροζέ κρασί.

Όχι γιατί σερβίρεται πλέον σε θερμοκρασία δωματίου (τους 16 βαθμούς ούτε το χειμώνα δεν τους έχουμε), αλλά γιατί μου δίνει την αίσθηση του "μαζέματος".

Αρχίζεις να ψάχνεις τι παίζει με σειρές και ταινίες.

Και δεν εννοώ τις κυπριακές σαχλομπούρδες που άρχισαν φέτος και είναι πραγματικά άθλιες. Τόσο χάλια είναι, που μόνο πέντε λεπτά άντεξα να δω την καθεμιά, απλά για να έχω μια άποψη. Μπήκα, που λες, στο www.tv.com σημείωσα τις νέες σειρές που θέλω να δω ( Treme, Suits) και είδα πότε κάνουν πρεμιέρα οι καινούριοι κύκλοι των αγαπημένων μου ( Το The Good Wife έχει ήδη αρχίσει).

Αναπολείς όμορφες και οικείες στιγμές που ταίριαζαν με το ανάλαφρο καλοκαίρι/αρχές Σεπτέμβρη και νιώθεις πως δεν το έχεις ζήσει εσύ αυτό.

Ουδέν σχόλιο.

Σε παίρνει ο ύπνος στον καναπέ.

Όχι από το ποτό, όχι λόγω ζέστης αλλά λόγω της γαμημένης δουλειάς. Είναι να μην κάτσω στις 11 στον καναπέ, σε δέκα λεπτά κοιμάμαι, βλέπω τον γνωστό εφιάλτη με τα κομμένα χέρια και μετά ξυπνάω στις 2 σε στάση που θα ζήλευαν αθλητές ενόργανης γυμναστικής.

Κάνεις λίστα για το σουπερμάρκετ.

Το ψυγείο μου, κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, έμοιαζε με ψυγείο περιπτέρου. Μέσα υπήρχε μόνο πολύ νερό, μπίρες, κρασιά και άντε και κανά γιαούρτι για πρόγευμα. Τώρα έχω λαχανικά, φρούτα, ψωμί, τυρί, γαλοπούλα και με βλέπω και σε κάποια φάση να βάζω και τάπερ γιατί είπα πως φέτος θα μαγειρεύω ( ναι καλά).

Αρχίζεις να ψάχνεις τους φίλους σου.

Με την πρόφαση του καλοκαιρινού μου ταξιδιού, των σουκου στην παραλία και του ταξιδιού στην Αθήνα έλεγα σε όλο τον κόσμο "μόλις έρθω θα σου τηλεφωνήσω να βρεθούμε". Κάτι που δεν έκανα ποτέ γιατί απλά βρισκόμουν σε έναν άλλο γαλαξία. Το καλοκαίρι ήμουν μόνο με φίλους που τηλεφωνιόμασταν δέκα λεπτά πριν και απλά βγαίναμε. Και τώρα πρέπει να μπω σε mode "κανονίζω". Merde.

Παρόλο που είναι ακόμα ζέστη, έχεις την ψευδαίσθηση πως είναι φθινόπωρο και στη θερμοκρασία.

Τώρα που στα γράφω αυτά, ζεσταίνομαι. Όμως πίνω ζεστό καφέ, έχω μισάνοικτο το παράθυρο και ακούω τζαζ. Για όνομα δηλαδή...

Σταματάς τις τηγανητές πατάτες, αρχίζεις τα παξιμάδια.

Εδώ και 40 λεπτά έχω τσακίσει ότι παξιμάδι υπάρχει στο γραφείο. Άρχισα με κριτσίνια ολικής αλέσεως "Ελενα", προχώρησα με σπιτικά παξιμαδάκια γλυκάνισου και τώρα μασουλώ κάτι παξιμάδια από το ΙΚΕΑ που είναι σαν γεύση εφημερίδας που έχει μείνει στον ήλιο μια βδομάδα.

Κάνεις λίστες όπως αυτή εδώ.

Και θα ακολουθήσουν κι άλλες.

ReVisitEd

2011-09-24T11:40:00.004+03:00

Την Πέμπτη το απόγευμα με έπιασε μια θλίψη. Ξαφνικά.

Με πλυμμύρισε εκείνο το αίσθημα ότι το καλοκαίρι και όλα όσα συμβολίζει, έχει τελειώσει.

Αλλιώς το περίμενα το φετινό καλοκαίρι, αλλιώς μου προέκυψε. Εκεί που, στις αρχές Ιουνίου, με εκνεύριζε, σιγά σιγά άλλα συναισθήματα μπήκαν στην πορεία.

Η θλίψη, το άγχος και η αμηχανία του Ιούλη.

Προς το τέλος του Ιούλη, μια περιέργεια για το μακρινό μου ταξίδι.

Αρχές Αυγούστου, ήμουν αλλιώς. Σε μια ξένη χώρα όπου εκεί που δεν το περίμενα, αφέθηκα σε μαγικές, όμορφες στιγμές. Ήθελα τόσο πολύ να ζήσω αυτή την άλλη κουλτούρα, που πολύ συνειδητά μπήκα σε mode αποστασιοποίησης, κυριολεκτικά από όλα. Ήταν τόσο υπέροχα. Κοιτάζω τις φωτογραφίες - ακόμα τα μάτια μου βουρκώνουν - και παρατηρώ πως όσο περνούσαν οι μέρες, το χαμόγελό μου γινόταν όλο και πιο πλατύ και το βλέμμα μου όλο και πιο χαρούμενο.

Μετά επέστρεψα πίσω. Για πολλές μέρες ήμουν στην απόλυτα ευτυχισμένη καρακοσμάρα μου. Αν και είχα επιστρέψει γραφείο, εντούτοις το περιβάλλον και γω δεν είχαμε καμιά επικοινωνία. Το μόνο που ήθελα να κάνω ήταν να πηγαίνω θάλασσα με φίλους καλούς και να λιώνουμε με τις ώρες κάτω από τον ήλιο, κατεβάζοντας gin 'n' tonic και κάνοντας το θεϊκό απόλυτο τίποτα. Όχι πως στο γραφείο έκανα κάτι διαφορετικό!

Ύστερα προέκυψε κάτι που σιγοψηνόταν ολόκληρο το καλοκαίρι. Στις αρχές δεν είχα δώσει ιδίατερη σημασία. Μετά σιγά σιγά, άρχισα να τον προσέχω. Δεν ήμουν σίγουρη αν είχε ιδέα καν. Μια νύκτα παράξενη, έγινε μια μικρή ανατροπή. Κατάλαβα ότι έπαιζε πια ένα παιχνίδι. Ακαθόριστο μεν, ιντριγκαδόρικο δε.

Σιγά σιγά, μπήκα στον Σεπτέμβρη. Δεν ήμουν έτοιμη να αντιμετωπίσω τη "νέα σχολική χρονιά", όσο και αν τα πράγματα στη δουλειά ειχαν πια σοβαρέψει, τα μητιγκ είχαν αυξηθεί και εγώ άρχισα να τρέχω να προλάβω όλα όσα δεν έκανα τον Αύγουστο.

Το φλερτ, άρχισε να ξεφτίζει. Με ενόχλησε. Εκεί που είχα μπει σε ένα συννεφάκι, ξαφνικά έγινε μια μαλακία και κατάλαβα ότι αυτή δεν είναι μια περίπτωση για έρωτες και αναγκαστικά προσγειώθηκα. Όχι ανώμαλα, αλλά και πάλι...σκεφτόμουν, ότι μου είχε απομείνει η ρουτίνα της ζωής μου για ακόμα μια φορά.

Ενα σαββατοκύριακο, το δεύτερο του Σεπτέμβρη, στη θάλασσα με φίλους καλούς έκανα ένα υπέροχο διάλειμμα από το γκρι του φθινοπώρου. Ήμουν καλά, το μπλε ήταν μπρος στα πόδια μου και εκείνος είχε ξανά εμφανιστεί. Άρα; Δεν ήξερα, δεν το σκεφτόμουν και δεν ήθελα να φτιάχνω εικόνες στο μυαλό μου. Άμα έχεις φάει τα μούτρα σου άγρια, ο μηχανισμός της άμυνας και της αυτοπροστασίας παίρνει μπρος όλο και πιο γρήγορα.

Λίγες μέρες μετά, βρέθηκα στην Αθήνα μου. Ένα παράξενο και πολύ όμορφο ταξίδι, με εικόνες που σου έγραψα στο προηγούμενο ποστ.

Επέστρεψα πίσω, σε μια αρκετά οκ κατάσταση. Πιο χαλαρή από όσο περίμενα. Με μια περιέργεια του τι θα γίνει μετά, αλλά και μια ανάγκη αποστασιοποίησης. Αποφάσισα να αφοσιωθώ στη δουλειά. Δεν χρειάστηκε ιδιαίτερη προσπάθεια, 'πέσαν όλα πάνω μου κυριολεκτικά.

Δεν είδα πολλούς φίλους αυτές τις μέρες. Δεν ήθελα να βγω. Δεν ξέρω γιατί.

Σήμερα, Σάββατο πρωί, ετοιμάζομαι για ακόμα ένα διήμερο στην παραλία. Θα πάω να βρώ ξαπλώστρα στο Sirena Bay, πάνω στο κύμα. Θα αράξω με τους φίλους μου, θα πίνω μηλίτη, θα χαλαρώσω, θα βουτάω στα βαθιά, το βλέμμα μου θα χάνεται στο μπλε του ουρανού και σίγουρα θα σκέφτομαι πως αυτή η χρονιά πρέπει να είναι διαφορετική. Πρέπει να μου δώσει εκείνα που θέλω. Αλλά για να γίνει αυτό, εγώ θα πρέπει πια να ορίσω τα θέλω μου. Δεν είμαι σίγουρη αν μπορώ, δεν είμαι σίγουρη αν θα είμαι ειλικρινής.

Θα τον σκεφτώ λίγο, όχι πολύ. Έτσι κι αλλιώς, υπάρχει μια συμφωνία μεταξύ μας. Όχι έρωτες.

Γυμναστήριο, υγιεινή διατροφή θα τα κάνω από Δευτέρας. Πόσο μισώ τη ρουτίνα μου. Πόσο ίδια μου φαίνονται όλα. Η μέρα της μαρμότας σε όλο της το μεγαλείο. Πόσο πολύ με θλίβει αυτό. Είναι διάθεση φθινοπωρινή ή το τελευταίο επεισόδιο του μεταδιακοπικού συνδρόμου; Δεν ξέρω.

Μου λείπει το καλοκαίρι του μυαλού μου.

a bit of red...

2011-09-21T14:59:00.006+03:00

Νομίζω πως έχει μήνες να γράψω στο blog, ενώ έχουν περάσει μόνο δέκα μέρες.

Μάλλον έχουν γίνει τόσα έντονα πράγματα αυτή την περίοδο.

Όμορφα έντονα.

Ουσιαστικές κουβέντες με φίλους.

Βόλτα με τον κολλητό, απόγευμα Σαββάτου στην Αθήνα.

Εκείνη η στιγμή, το βράδι Παρασκευής που βρέθηκε στο σωστό σημείο τη σωστή ώρα να μου δώσει μια αγκαλιά εκεί που την χρειαζόμουνα για να χαλαρώσω.

Η φίλη που το πήρε προσωπικά το θέμα και μου ανέλυσε τη θεωρία του The Art of War και ήταν σύμμαχός μου στο "παιχνίδι".

Εκείνο το βλέμμα.

Εκείνο το πρώτο φιλί.

Εκείνη η παραδοχή πως...ότι είναι να γίνει θα γίνει. Τίποτα δεν αποκλείεται. Ούτε τα πολλά, ούτε και το μηδέν όμως. "ειδικά μαζί σου".

Η συνειδητοποίηση πως οι φιλενάδες μου, παντρεύονται, κάνουν παιδιά και γω απλά...γυρίζω, ξενυκτώ και πίνω. Η θλίψη που ακολούθησε και διήρκησε όσο η διαδρομή Αμπελόκηποι-Γκάζι.

Το νέο μαγαζάκι που ανακαλύψαμε και η πλατεία Ειρήνης. Τσέκαρε το Tailor-Made. Τι γαμάτη διακόσμηση. Απλή και όμορφη.

Τα υποβρύχια που μας κέρασαν και πιάσαμε και κουβέντα στο άσχετο.

Οι άσκοπες βόλτες στις 4 η ώρα, στα στενά του Γκαζιού. Οι αυθόρμητες αγκαλιές.

Η στιγμή που "φοβήθηκα" γιατί κατάλαβα πόσο πολύ μου έχει λείψει η ερωτική οικειότητα.

Ένα συνεχές μούδιασμα, μια αδράνεια που δεν μπορούσα να ελέγξω.

Η επιστροφή και η διαδικασία του να μπω πάλι στο "κουτί" μου. Ξεχνάω, απέχω για να με προστατέψω. Αλλά είμαι καλά. Τουλάχιστον τώρα.

Free Falling!

2011-09-12T11:15:00.004+03:00

Η ζωή μας θα έπρεπε να είναι όπως το video clip " Τhe Adventures of Rain Dance Maggie" από το νέο δίσκο των Red Hot Chili Peppers. Χαλαρή, καλοκαιρινή, με πολύ funky sexy rock beat και με θέα τον ουρανό και τη θάλασσα! Δες το κλιπάκι στα δεξιά και θα καταλάβεις.

Το Σάββατο είχα μια από τις πιο ωραίες μέρες της φετινής καλοκαιρινής σεζόν.

Το Sirena, είχε λίγο και καλό κόσμο, η μουσική ήταν σούπερ, με remixed μπιτάκια, Ella, Nina και τα σχετικά και η θάλασσα ήταν γλυκιά σαν μέλι.

Χαλαρώσαμε, μιλήσαμε περί ανέμων και υδάτων, κάναμε τα χορευτικά μας στο νερό, ξεχάσαμε την μαλακισμένη βδομάδα, ήπιαμε την μπίρα-μηλίτη με παγάκια, πήγαμε μετά στο Knight's Pub. Σούπερ, σου λέω.

Άσε που έγινε και κάτι και ανέβηκε το ηθικό μου... ;)

Την Κυριακή, το σκηνικό επαναλήφθηκε, σε πισίνα αυτή τη φορά. Για να διακοπεί λίγο απότομα αφού είχα δουλειά στο σπίτι.

Φέτος, πρέπει να ελέγξω λίγο καλύτερα το χρόνο μου. Θα μπορούσα να προγραμματιστώ, να μην τεμπελιάζω και να χαζολογάω στο facebook.

Τέλοσπαντων, δεν μιλώ για δουλειά - έχω καταντήσει γελοία και κουραστική.

Είπα πως φέτος θα είναι η χρονιά που θα ασχοληθώ με τα γκομενικά μου. :))

Ότι και αν σημαίνει αυτό. ¨Οπου και αν οδηγήσει.

Πως ορίζει κάποιος τη "σοβαρή" σχέση;

Εγώ δεν είμαι σίγουρη.

Νομίζω πως απλά σημαίνει πως σε παίρνω στα σοβαρά, σου δίνω με όλη μου την ειλικρίνεια ένα κομμάτι του εαυτού μου και θέλω να είμαι ΕΚΕΙ μαζί σου. Για όσο διαρκέσει.

Υ.Γ Σε είδα όνειρο χθες το βράδυ. Ήταν τόσο όμορφο. Αλλά δεν θα στο πω. Ευτυχώς δεν διαβάζεις το blog μου. Κάνω πολλές παραδοχές και δεν θέλω να το ξέρεις.

Υ.Γ2 Αθήνα σε λίγες μέρες - yeah baby!

Στο μπλέντερ βάζουμε μια δόση απορίες και δύο δόσεις νεύρα...

2011-09-09T10:05:00.004+03:00

Θα γράφω εδώ κάθε μέρα ώσπου να εκτονωθώ. Δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο.

Οκ, μπορώ να ανέβω στην ταράτσα και να φωνάζω, μπορώ να σπάσω πέντε πράματα.

Όμως όχι. Δεν το κάνω, όπως επίσης δεν εκφράζομαι όπως θα έπρεπε σε μερικά άτομα.

Έχω νεύρα ρε φίλε. Πάρα πολλά.

Φέρε μου το καλοκαίρι μου πίσω. Φέρε τη διάθεση που είχα πριν ένα μήνα. Φέρε μου την παραλία μου, τον ήλιο να μου καίει την πλάτη, τις άσκοπες ώρες με φίλους στη θάλασσα, τα βιβλία, τις μουσικές, τα ταβανιάσματα στον καναπέ, την ανάλαφρη μου διάθεση.

Κάθε μέρα, από τότε που μπήκε ο Σεπτέμβρης τα πράγματα γίνονται όλο και πιο άχρωμα, πιο άγευστα, πιο άκυρα. Με λίγα λόγια, ρουτίνα.

Για να το γράφω εδώ, πάει να πει πως δεν μπορώ πλέον να ελέγξω όλο αυτό που μου συμβαίνει. Νιώθω μια κακή ενέργεια σε όλα. Μια άρνηση να κοινωνικοποιηθώ. Δεν περνάω καλά.

Καταρχάς, δεν γίνεται ρε παιδί μου να είναι όλα τόσο σκατά στη δουλειά. Είναι η νέα χρονιά.

Είχα πει ότι θα κάνω κάτι γι αυτό. Δεν ξέρω από που να αρχίσω. Κάτι δραστικό. Δεν θέλω τον κάθε μαλάκα, να έρχεται να με διατάζει ή να έρχεται και να πρέπει να ικανοποιώ τα καπρίτσια του. Δεν θέλω ευθύνες. Θέλω να κάνω τα δικά μου πράγματα. Να δημιουργώ.

Μετά, τι έγινε παιδιά; Πάλι στα ίδια μπαράκια θα τη βγάλουμε; Εμείς κι εμείς; Δεν λέω, σας αγαπώ, αλλά είναι τεράστια επανάληψη όλο αυτό. Η Λευκωσία είναι πολύ μικρή, η Λεμεσός είναι πολύ μικρή. Και εγώ όταν βγαίνω έξω θέλω να κάνω "παιχνίδι'. Δεν θέλω απλά να στέκομαι με το ποτό ώσπου να πάει 3 για να πω ότι "βγήκα, ξενύκτησα". Επαρχία ρε φίλε.

Εδώ αναλαμβάνω την ευθύνη μου. Ξέρω ότι μια βραδιά εξαρτάται και από την ίδια την διάθεσή μας να περάσουμε καλά. Οπότε, άντε θα προσπαθήσω να παίζω παιχνίδι. Θα γίνω κυνηγός. Και ας με φοβούνται οι άνδρες. Να πάτε να γαμηθείτε ρε δειλοί. Δεν θα βρεθεί ένας με κότσια ανάμεσά σας να παίξει μαζί μου;

Δηλώνω ευθαρσώς ότι είμαι έτοιμη για σχέση.

Γιατί αν κάνω το άλλο σενάριο και απλά παίζω...δεν εγγυώμαι ότι θα έχω την καλύτερη συμπεριφορά!

Μετά μου συμβαίνει το έξης. Αν το ήξερα πως το παιχνίδι σημαίνει πως δεν πρέπει ούτε για μια στιγμή να χαλαρώσω και να πάρω τον άλλο σοβαρά, δεν θα το έκανα καν. Το χειρότερό μου είναι να παίζουμε, να πέφτουν οι ατάκες, εγώ να "ψήνομαι", να κατεβάζω λίγο τις άμυνες μου και όταν συνειδητοποιήσεις ότι με "έχεις"... να με έχεις γραμμένη. Κάτσε τώρα να διασώσεις το παιχνίδι. Δεν ξέρω πως να το χειριστώ...γαμώτο. help!

4 βδομάδες μετά

2011-09-07T21:43:00.002+03:00

Βεράντα. Ροζέ κρασί. Τσιγάρο. Στα ηχεία PJ Harvey.
Πρέπει να δουλέψω. Βαριέμαι, αλλά θα το κάνω. Σήμερα συνειδητοποίησα ότι τα ζόρια στη δουλειά έχουν αρχίσει. Τέτοιο τρέξιμο και άγχος, είχα μήνες να ζήσω.

Σήμερα κλείνει ένας μήνας από τη μέρα που επέστρεψα από το ταξίδι μου. Μου φαίνεται πως δεν πήγα κάν. Τόσο μακρινή ανάμνηση.
Πριν ένα μήνα, πολλά πράγματα ήταν αλλιώς. Πώς έγιναν τόσα πολλά μέσα σε τέσσερις βδομάδες, ούτε εγώ δεν ξέρω.

Θυμάσαι που σου έλεγα ότι καθόμουν στη βεράντα, μύριζα τα φρεσκοπλυμμένα μου σεντόνια και ήμουν τρισευτυχισμένη; Ωραία αίσθηση! Είχα καιρό να νιώσω τόσο ήρεμη.

Αυτό με προβληματίζει. Όπως και το γεγονός ότι μου είπαν πολλοί πρόσφατα ότι δεν βγάζω το παιδί από μέσα μου. Ίσως τελικά το γεγονός ότι δεν λέω να 'ωριμάσω" και να δω τι θα κάνω με την προσωπική μου ζωή , να μην σημαίνει ότι είμαι παίδί, όπως νόμιζα.
Φέτος θα ψάξω πολύ το μέσα μου. Το απέφευγα πολύ καιρό. Τώρα πια δεν με παίρνει να μην.

Μέσα σε αυτές τις τέσσερις βδομάδες, πρόλαβα να μου αρέσει και κάποιος. Ένας τύπος που ήξερα από την αρχή πως δεν θα ήταν και καλή ιδέα να μπω καν στη διαδικασία. Ούτε καν για το παιχνίδι. Και όμως μπήκα. Προς μεγάλη μου έκπληξη, μπήκε και αυτός.
Δεν ξέρω τι θέλω από αυτόν. Νομίζω δεν έχω και επιλογή να θέλω κάτι  πολύ.
Έτσι, κάτι λίγο. Για τις όμορφες στιγμές.
Το θέμα τελικά δεν εξελίχθηκε πολύ. Παίζει και να μην ξαναμιλήσουμε. Μπορεί και ναι. Δεν ξέρω ακόμα. Η μαλακία είναι πως θέλω κι άλλο.

Οκ, ανοίγω powerpoint και excel και σκάω.

1,2,3,4 προβατάκια...

2011-09-06T09:50:00.004+03:00

Το τελευταίο μήνα, οι νύκτες μου είναι δύσκολες. Ζω ένδοξες στιγμές αϋπνίες, ενώ οι εφιάλτες έχουν αντικαταστήσει τον ύπνο μου.

Αυτή είναι η ζωή μου πλέον. Τα βράδια, πάω να ξαπλώσω εξαντλημένη από την έλλειψη ύπνου, αλλά αντί να πέφτω ξερή, καταλήγω να κοιτάζω το ταβάνι και να μην ξέρω ούτε τι να κάνω γι αυτό, ούτε τι να σκεφτώ.

Τις 2-3 ώρες που καταφέρνω να με πάρει ο ύπνος, βλέπω εφιάλτες τις περισσότερες φορές.

Οπότε δεν ξέρω τι είναι χειρότερο, οι εφιάλτες ή οι αϋπνίες;

Άρχισε πριν από δύο βδομάδες ακριβώς. Οι εφιάλτες είναι τόσο άσχημοι που με ξυπνούν στο μέσο της νύκτας και μετά φοβάμαι να ξανακοιμηθώ.

Περιστρέφονται σχεδόν γύρω από το ίδιο θέμα, νιώθω ότι είναι κάποιος στο δωμάτιό μου.

Χθες το βράδι με πήρε ο ύπνος στον καναπέ μια ώρα, ξύπνησα, πήγα στο κρεβάτι παραπατώντας για να ξαπλώσω και να καταλήξω να κοιτάζω το ταβάνι ως τις 4.

Είμαι ανήσυχη. Ξεσηκωμένη αλλά ταυτόχρονα σαν να με τραβάει κάτι στο πάτωμα.

Σκατά.

Μπορώ να σκεφτώ ότι αυτό οφείλεται σε τρία πράγματα.

Πρώτον, στο ότι δεν έχω καταφέρει να επανέλθω στην πραγματικότητά μου μετά από το ταξίδι μου και αυτό είναι πάρα, μα πάρα πολύ παράξενο. Αλλά ήθελα Ασία. Καλά να πάθω.

Δεύτερον, στο ότι νομίζω ότι με έχει κουράσει η ρουτίνα της δουλειάς μου, δεν την θεωρώ δημιουργική πια και δεν μπορώ να περάσω ακόμα ένα χρόνο, μέσα στην ένταση χωρίς να αξίζει και τον κόπο. 

Τρίτο, πήγε να παίξει φάση με κάποιο, χωρίς να έχει καθοριστεί αν θα ήταν Light ή όχι και τελικά προκύπτει πιο δύσκολο από ότι νόμιζα. Και εκεί που δεν με πολυένοιαζε, τελικά, όχι μόνο με νοιάζει αλλά με ενοχλεί που το παιχνίδι δεν το βρίσκω διασκεδαστικό πλέον.

Ακούω λύσεις για ήρεμο ύπνο.

Εκτός και αν προσφέρεσαι για παρέα να σου μιλάω στο τηλέφωνο στις 4 το πρωί.

Ασκήσεις Θάρρους

2011-09-04T10:32:00.003+03:00

1. Καλύτερα να τολμάς και να τρως το "όχι" στη μούρη παρά να στέκεσαι στη γωνιά και να μένεις αδρανής. Γιατί και η αδράνεια είναι ένα "όχι" και μάλιστα πιο επώδυνο, αφου το λες εσύ στον ίδιό σου τον εαυτό όταν αποκλείεις κάθε πιθανότητα να γίνει κάτι. Εσύ είσαι ο παίκτης στην σκακιέρα της ζωή σου - το απέναντι γκομενάκι είναι απλά σκηνική παρουσία :)

2. Στον έρωτα και γενικά στο φλερτ, επειδή το πιο σημαντικό είναι να περάσεις εσύ καλά, κάνε εσύ πρώτος τις κινήσεις. Όχι μια μονο και μετά να περιμένεις να κάνει ο άλλος για να ξανακάνεις. Το φλερτ δεν είναι πινγκ πονγκ. Και όχι δεν τον τρέχεις τον άλλο ξωπίσω - νομίζω πως αν θες κάτι, κυνήγα το ακόμα λίγο πιο πολύ από όσο αντέχεις/ντρέπεσαι/μπαίνει ο εγωισμός στη μέση.

3. Πάντα κοίτα τον άλλο στα μάτια - η δύναμη του βλέμματος είναι τεράστια.

4. Μια φορά ρώτησα μια φίλη μου, μεγάλο player στα γκομενικά " ρε συ δεν είναι χάλια οι χυλόπιτες;". Απάντησε "ναι εννοείται". Απαντώ " και δεν σε αγχώνουν τα πολλά όχι;". Με κοιτάζει με το πιο απαθές βλέμμα και απαντάει " Με αγχώνουν τα πολλά ναι". Ένα τεράστιο respect.

5. Παίξε. Ακόμα και αν σου αρέσει ένα συγκεκριμένο άτομο, εσύ παίξε γενικά και με άλλους. Γιατί πρώτον το παιχνίδι σου τονώνει την αυτοπεποίθηση και φαίνεσαι στα μάτια του άλλου νικητής και δεύτερο αν δεν κάτσει φάση θα προσγειωθείς λιγότερο ανώμαλα.

6. Να χαμογελάς. Ένα πλατύ χαμόγελο μαγνητίζει τα βλέμματα.

7. Πρόσεξε την γλώσσα του σώματος σου. Μην καμπουριάζεις, μην κοιτάς κάτω, μόνο μπροστά. Ίσιοι οι ώμοι, μην διπλώνεις τα χέρια μπροστά σου λες και ο άλλος θα κάνει εισβολή στη ζωή σου. Φαντάσου οτι στέκεσαι μπροστά από τη θάλασσα, με πουκάμισο ανοικτό και σου φυσάει το αεράκι στο πρόσωπο!

8. Λίγο πριν κάνεις μια κίνηση ή την ώρα που περιμένεις να συμβεί κάτι σκέψου το εξής: Δεν χάθηκε ο κόσμος. Και να χάσεις και να μην γίνει κάτι, τροχός είναι και γυρίζει. Να είσαι cool ή τουλάχιστον έτσι δείξε.

9. Μάθε όταν πέφτεις στον βυθό/πάτο, να ανεβαίνεις γρήγορα πάνω. Από τη στιγμή που αποδεχόμαστε πως ο πάτος είναι καλός, γιατί μας κάνει να βλέπουμε κάποια πράγματα πιο καθαρά, τότε δεν τον φοβόμαστε. Αλλά μην μένεις πολύ ώρα κάτω - το οξυγόνο αυξάνεται όσο ανεβαίνεις. Και η θέα γίνεται καλύτερη!

10. Έφτασες εδώ που έφτασες, είσαι αυτός που είσαι γιατί το προσπάθησες και το έκτισες. Μην αφήνεις εύκολα κόσμο να μπαινοβγαίνει στη ζωή σου και με τις ανασφάλειές του να σου διαλύει τα πάντα σαν κάστρα στην άμμο. Μάθε να προστατεύεις τον εαυτό σου. Η καλη άμυνα βοηθά στην καλύτερη επίθεση.

Υ.Γ Αυτό το post γράφτηκε με το "A better Man" του Cayetano στο repeat και στην διαπασών.

Υ.Γ2 Αυτό το post θα μπορούσε να ονομαστεί και "Notes to Self".

Ζητείται

2011-09-02T09:45:00.004+03:00

Όρεξη για δουλειά. Δεν είναι αστείο πια. Το μεταδιακοπικό σύνδρομο θα με πάει ως τα Χριστούγεννα όπως πάμε. Από τις 17 που επέστρεψα στο γραφείο, κινούμαι με ταχύτητες χελώνας. Δεν με παίρνει πια, τα project στοιβάζονται και το αφεντικό θα αρχίσει από βδομάδας να μου ζητάει αποτελέσματα.

Όμως δεν μπορώ να δουλέψω. Όλη μέρα διαβάζω εφημερίδες και περιοδικά online, παίζω Sims στο facebook και ψάχνω στο ebay θήκες για iphone.

Και να πεις ότι το μυαλό μου είναι κάπου συγκεκριμένα. Όχι τόσο πολύ πια.

Δεν έχω σκέψεις, δεν κάνω όνειρα, απλά αιωρούμαι.

Λέω τώρα, προσπαθώντας να εκλογικευτώ κάπως, μήπως να μπω στο τριπάκι της νέας χρονιάς; Ήταν 1η του Σεπτέμβρη εξάλλου χθες.

Ίσως να κόψω τις σοκολάτες που άρχισα από τη Δευτέρα να χλαπακιάζω, να μπω σε ένα πρόγραμμα αποτοξίνωσης και διατροφής, να μελετήσω τον κατάλογο του ΙΚΕΑ και να δω τι χρειάζεται το σπίτι μου, να γραφτώ στο γυμναστήριο και...να δουλέψω!

Αλλά μου φαίνονται βουνό. Έχω πρόβλημα - έχω παραλύσει ολόκληρη.

Δεν διαβάζω, δεν βλέπω ταινίες, δεν με ενδιαφέρει να πάω για καφέ, δεν μπορώ να προγραμματίσω έξοδο, ότι κάτσει.

Περνάω τέλεια στον καναπέ, ξαπλωμένη να ακούω μουσική και να βλέπω το ταβάνι.

Ευτυχώς που έχω κανονίσει και ένα σύντομο ταξιδάκι Αθήνα σε 15 μέρες, έτσι βρε παιδί μου για την αλλαγή.

Ως τότε πρέπει να χάσω κανά δυο σοκολατοκιλά και αναγκαστικά να τελειώσω τη δουλειά μου ( θέλοντας και μη, τα deadline δεν αλλάζουν).

Βρε τι έχω πάθει...

Υ.Γ Το προ προηγούμενο post με τις ατάκες λειτούργησε ως πείραμα. Κάθε μέρα, για μια βδομάδα κατέγραφα το τι αισθανόμουνα για ένα συγκεκριμένο θέμα. Τελειώνοντας και διαβάζω την πρώτη φράση και την τελευταία λέξη, διαπιστώνω ότι έγινε ένας κύκλος.

Η ζωή κάνει κύκλους τελικά.

Fairy-tales?

2011-08-30T10:31:00.010+03:00

Στα γκομενικά μου έδινα πάντα πολύ περισσότερη βαρύτητα απ' ότι θα έπρεπε και μερικούς ανθρώπους τους χειριζόμουν πολύ πιο τίμια από όσο τους άξιζε.

Αυτό σκεφτόμουν χθες το βράδυ μετά από μια μικροβλακεία που έγινε.

Έμαθα λοιπόν, δεν ξέρω αν έχω αργήσει, πως δεν πρέπει να λαμβάνεις σοβαρά μερικούς ανθρώπους. Εκτός από την εξιδανικευμένη μορφή του, υπάρχει και η άλλη πλευρά του έρωτα/σεξ. Να τα βλέπεις όλα για αυτό που πραγματικά είναι και όχι για αυτό που θες να είναι. Εξηγώ.

Γνωρίζεις κάποιο, πολύ λάητ και χαλαρό τύπο που ξέρεις ότι είναι μεγάλος παίκτης. Αποδέχεσαι, από την αρχή, πως αν γίνει φάση μεταξύ σας θα είναι ένα καλό one night stand ή στην χείριστη ένα όμορφο παιχνίδι που δεν θα οδηγήσει ποτέ στο σεξ.

Με λίγα λόγια, πόσες φορές άλλαξε κάποιος για σένα; Ελάχιστες ως καθόλου. Ο άνθρωπος αλλάζει γιατί το θέλει ο ίδιος.

Το αλάνι θα παραμείνει αλάνι, η παρθενόπη το ίδιο και πάει λέγοντας.

Αν ο παίκτης/αλάνι αποφασίσει να γίνει μονογαμικός επειδή σε γνώρισε, είναι δικό του θέμα, δεν θα το επιβάλεις εσύ.

Το ότι είσαι πεπεισμένη, πως εσύ θα τα "καταφέρεις" να σε δει διαφορετικά από τις άλλες, σόρι αλλά δεν πολυπαίζει αυτό το σενάριο.

Αυτό που θέλω να πω, είναι πως μετά από πολλά σφιξίματα στο στομάχι, κλάματα και στεναχώρια έμαθα πως δεν πρέπει να ωραιοποιείς καταστάσεις, να τις κάνεις τηλενουβέλα και να βάζεις τον άλλο στο θρόνο, από την αρχή. Όποιος είναι μάγκας και το αξίζει, ας τα κερδίσει.

Ρομαντική είμαι - ειδικά αυτή την περίοδο, πόσο πολύ θα ήθελα να ζω την καθημερινότητα μου με ένα άνθρωπο δίπλα μου. Σήμερα το πρωί, μου ήρθαν στο μυαλό σκηνές από το φθινοπωρινό Παρίσι. Πως θα ήθελα να τις μοιραστώ με κάποιο.

Ώσπου να συμβεί αυτό όμως, δεν πρόκειται μπαίνω στη διαδικασία να αναγάγω σε θεό τον καθένα που πέφτει στο δρόμο μου. Το έχω κάνει πολλές φορές και έφαγα τα μούτρα μου άλλες τόσες. Δεν το μετανιώνω όμως.

Απλά τώρα ξέρω, ότι το κόστος είναι μεγάλο και δεν θέλω να καώ, χωρίς να αξίζει.

Χμ, κάνουν νόημα όλα αυτά που σου είπα;

Υ.Γ1 Εδώ και δυο μέρες, το cd player του αυτοκινήτου, το λαπτοπ και το ipod παίζουν στο repeat το "Set Fire to the Rain" της Adele. Όχι τυχαία.

Υ.Γ2 Ότι αξίζει, είναι απλό. Μάλιστα.

Life in Mono

2011-08-26T15:47:00.013+03:00

Dream about me Μαλακά Camel Light Ανθισμένο μπαλκόνι Αδράνεια Αϋπνίες Εφιάλτης Ένστικτο Το σύμπαν Υπάρχει και Σε Παρακολουθεί heartbeat The National Ηλίθια Χαμόγελα Η ώρα που δεν Περνάει 500 Days of Summer Όλο αυτό που Ποτέ Νύστα Νέοι Δρόμοι Α Kiss Away Αυτό που σε χωρίζει από τα όνειρά σου είναι ο φόβος I just shot a man ρα-μπα-μπαμ spaced out Κόκκινο και Μαύρο Sixth Sense Ακούω Καναπές Κάτι θα συμβεί Gin and Tonic Αθήνα Κοίτα Με "Όχι Ακόμα" Αμφιβολία Φόβος Lazy summer Days Set Fire to the Rain Το Παιχνίδι και άλλες τρομακτικές ιστορίες Two Κανείς δεν θα αλλάξει λόγω εσένα Κενό I wish I were a Player "But I set fire to the rain, watched it pour as I touched your face" Reality bites Αουτς Ξύπνια

Reset

2011-08-22T14:27:00.002+03:00

Πώς καταλαβαίνεις ότι οι καλοκαιρινές έχουν κάνει τη δουλειά τους δηλαδή, να σε ξεκουράσουν;

Όταν είσαι "αλλού" ακόμα και όταν έχεις επιστρέψει στο γραφείο και στην καθημερινότητά σου.

Η δική μου καθημερινότητα υποτίθεται άρχισε την περασμένη βδομάδα, την Τρίτη.

Όμως δεν νομίζω να έχω ζήσει πιο "άχρηστες" μέρες στο γραφείο. Δεν έκανα τίποτα απολύτως, ήμουν όλη μέρα στο facebook, πόσταρα τραγούδια, μιλούσα στο chat, έπαιζα παιχνίδια. Τα βράδια δεν θυμάμαι τι έκανα - μπορεί να έβλεπα φίλους, μπορεί και όχι.

Αυτό είναι το άλλο θέμα με το μετα-διακοπικό σύνδρομο. Δεν θυμάσαι. Ο νους σου έχει γίνει σαν ρυζόγαλο που το έχεις αφήσει εκτός ψυγείου για 2-3 ώρες.

Στο μυαλό μου έχω μόνο αποσπασματικές σκηνές.

Τη μέρα/νύκτα που γίναμε λιώμα με άπειρες ποσότητες Smirnoff North στο Sirena Bay με νέους φίλους. Tη στιγμή που χώθηκα στα φρεσκοπλυμμένα σεντόνια. Tις όμορφες μέρες στην παραλία και τις μπλε εικόνες του βυθού. Κάτι ταβερνούλες στη μέση του πουθενά που πήγα με φαμίλια. Την πώρωση με το playstation στο σπίτι μιας κολλητής. Τις ώρες που πέρασα με την αδελφή και τις ξαδέρφες μου και άλλες μικρές φάσεις που ομόρφυναν το καλοκαίρι μου.

Από την άλλη δεν θυμάμαι να έκανα σοβαρές κουβέντες, ούτε θυμάμαι να πήγα σε ξέφρενα πάρτι, να ξενύκτησα πολύ σε μπαράκια της πόλης, ή να βρέθηκα σε summer bar της Λεμεσού. Δεν θυμάμαι με λίγα λόγια, πολλές φάσεις με πολύ κόσμο και μένα κοινωνική.

Έχω τελικά αποκτήσει μια μεγάλη αλλεργία στα καλούπια και όλα όσα νόμιζα πως "έπρεπε" όλα αυτά τα χρόνια να κάνω σε αυτή τη χώρα.

Είναι καιρός για reset. Για τις μικρές αρχές (πίσω στη δουλειά, γυμναστήριο κλπ) αλλά και για μεγαλύτερες, πιο σημαντικές, πιο κοντά στα "θέλω".

Είμαστε έτοιμοι, τι λες;

Υ.Γ1 Μεγαλώνοντας μαθαίνω να συμφιλιώνομαι με τις καινούριες αρχές.

Υ.Γ2 Είναι ωραία να είσαι αυθόρμητος. Είναι όμως επίσης ωραία να μην βιάζεσαι.

Υ.Γ3 "All your dreams are just a kiss away" - Paloma Faith.

The little summery things...

2011-08-17T16:10:00.007+03:00

Λοιπόν. Σκεφτόμουν τι να γράψω.

Κάτι για τα ήσυχα βράδια του καλοκαιριού;

Ή για το νέο μου crash; ( ως 15χρονη δεν κανω σχεσεις)

Ή να γράψω για τις μεθυσμένες μου μέρες στην παραλία;

Με λίγα λόγια σε τι mood είμαι;

Ασε που από τα χθες επέστρεψα στο γραφείο και είμαι τελείως spaced out.

Το μόνο που θέλω πραγματικά να κάνω είναι να φοράω μαγιό, να πίνω gin n tonic και να κολυμπώ. Μόνο.

Για να δεις πόσο έχω χαλαρώσει ( ναι εγώ) , τη Δευτέρα άπλωσα μπουγάδα στο μπαλκόνι ( δες φωτό), καθόμουν με ένα φραπέ, άκουγα μουσική και μυριζόμουν τα σεντόνια και τις πετσέτες. Ένιωθα τόσο ευτυχισμένη και...γλάστρα. Σε zen mode.

Αν είχα ακόμα μια βδομάδα θα γινόμουν άλλος άνθρωπος.

Αυτά τα μικρά πράγματα και λεπτομέρειες είχα πεθυμήσει. Να σταματήσει ο χρόνος, να βρεθώ με τους φίλους μου, να κολυμπήσουμε παρέα, να δω το φεγγάρι να βουτάει στη θάλασσα, να ακούσω νέες μουσικές, να λιώσω από την ταβανίαση. Αυτά.

Τέλοσπάντων θα σκάσω, θα δουλέψω, θα προσπαθήσω να είμαι παραλία όσες πιο πολλές μέρες γίνεται.

Άργησα να μπω στο mood του καλοκαιριού - ήταν μια παράξενη εποχή - αλλά τα κατάφερα.

Και κάτι ακόμα:

Διαβάζοντας το post του Προβατάκου για τον Δεκαπενταύγουστο -θυμήθηκα τον φετινό δικό μου. Εκείνη τη μέρα, καθώς περπατούσα το μεσημέρι στο δρόμο , βρήκα χάμω ένα χαρτί τράπουλας , ένα "7". Το πήρα και το φύλαξα στο πορτοφόλι μου. Ήθελα να πιστεύω πως είναι γούρι. Λίγες ώρες μετά όταν βρέθηκα με μια πολύ καλή παρέα στο Sirena και πέρασα μια από τις πιο όμορφες, τέλειες μέρες/βραδιές του καλοκαιριού σκέφτηκα "βρε μήπως το γούρι;" :)

Days of Orange

2011-08-10T16:11:00.005+03:00

Επέστρεψα! Σου λειψα; Εμένα μου λειψες πάντως!

Πώς ειναι το καλοκαίρι σου ως τώρα;

Λοιπόν, δεν θα πω πολλά για το ταξίδι - ίσως σε κάποια φάση ανεβάσω φωτό. Απλά θέλω να σου πω, πως ήταν το πιο συγκλονιστικό πράγμα που έχω ζήσει ως τώρα. Οι εικόνες, οι εμπειρίες που είχα ήταν τόσο συμπυκνωμένες που με φτάνουν για ολόκληρη τη χρονιά.

Το μόνο ίσως που δεν θα ξανάκανα είναι να πάω με γκρουπ. Μακρία. Πολύ μακριά όμως. Δεν τους ήθελα με τίποτα, μόνο με τους φίλους μου έκανα παρέα. Αλλά όταν είσαι σε "δύσκολη" χώρα, μάλλον το χρειάζεσαι. Τώρα λοιπόν που πήρα την πρώτη γεύση, τις επόμενες χρονιές που θα πάω ( εννοείται πως έχω ενθουσιαστεί), θα πάω μόνο με φίλους/γκόμενο.

Κατά τα άλλα είμαι στη δεύτερη βδομάδα διακοπών. Σκεφτόμουνα χθες να ανέβω Αθήνα λίγες μέρες, όμως σήμερα ξύπνησα και θυμήθηκα πως έχω να πληρώσω βαρβάτους λογαριασμούς στο τέλος του μήνα και δεν θα με φτάσουν τα λεφτά. Κρίμα, έχω πεθυμήσει πολύ τον κολλητό μου και έχω και φίλους εκεί που θέλω να δω.

Σεπτέμβρη μάλλον.

Αύριο θα πάω Πρωταρά στο οικογενειακό εξοχικό αλλά βαριέμαι θανάσιμα.

Αυτές τις δύο μέρες που είμαι πίσω Κύπρο ξέρεις τι κάνω; Τίποτα.

Καταρχάς ξυπνώ από το χάραμα, δεν ξέρω γιατί, κάνω φραπέ και βλέπω σειρές ή παίζω στο facebook.

Μετά τα βράδια, βλέπω μερικούς φίλους και τους δίνω τα δωράκια τους.

Άσε που, μια φίλη μου, μου έχει κάνει μια μεγάλη ζημιά. Με κάλεσε σπίτι της χθες και παίζαμε playstation χιλιάδες ώρες. Χιλιάδες λεμε. Πίναμε κάτι κοκτέιλ, τσακίσαμε πατατάκια ΚΑΙ marshmellows. Ναι είμαστε 15. Εθισμός λέμε.

Αυτές είναι διακοπές αγάπη μου - να κάνω το ΤΙΠΟΤΑ ή μάλλον να μην ΠΡΕΠΕΙ να κάνω κάτι.

Σε αφήνω, πάω να διαβάσω βιβλία για το Βούδα

A good year

2011-07-31T23:34:00.002+03:00

Μισή ώρα πριν τελειώσει αυτή η μέρα, των γενεθλίων μου.

Υπόσχέθηκα απολογισμό.

Ήταν μια καλή χρονιά.

Έκανα λίγα πράγματα για μένα που επιβαλλόταν να τα κάνω εδώ και καιρό. Μια πιο υγιεινή ζωή και σχεδόν έξι μήνες χωρίς αλκοόλ. Τα κατάφερα!

Κοίταξα πιο προσεκτικά γύρω μου και είδα ποιοι άνθρωποι με αφορούν και ποιοι όχι. Δεν χρειάστηκε να κάνω κινήσεις. Οι άνθρωποι που αξίζουν μένουν. Οι άλλοι σιγά σιγά ξεθωριάζουν.

Δούλεψα πολύ. Το αποτέλεσμα φάνηκε στην εικόνα μου προς τα έξω. Όμως εγώ ξέρω πως έχω δρόμο ώσπου να πω, πως αυτό που κάνω μου ομορφαίνει τη ζωή ( ναι είμαι ρομαντική, ακόμα πιστεύω πως η δουλειά μπορεί να στο κάνει αυτό - αν σε βοηθήσει να αναπτύσσεις το μέσα σου).

Εξερεύνησα περισσότερο τα θέλω μου. Δεν βρήκα λύσεις - έχω δρόμο ακόμα. Όμως τουλάχιστον δεν βλέπω τόσο συχνά το δέντρο πια, αλλά το δάσος.

Έπαθα πολλές κρίσεις ηλικίας. Τι άλλο να σχολιάσω τώρα...

Διαπίστωσα ότι υποκινείς και δεν κυνηγάς. Ειδικά όσο αφορά στις σχέσεις με ανθρώπους. Αυτό χρειάζεται μαγκιά και πολλή τέχνη. Άρχισα να το 'χω.

Είμαι η τουλίπα, είμαι 34 και είμαι καλά.

Υ.Γ1 "Away from my land" - μουσική υπόκρουση σε μια καλοκαιρινή βεράντα. Ναι αγαπημένε μου, ένιωθα πως ήμουν εκεί μαζί σου.

Υ.Γ2 Το χθεσινό πάρτι γενεθλίων ήταν ουσιαστικό. Όπως και τα τηλεφωνήματα που έπεσαν και δεν έπεσαν.

Και η αντιστροφη μέτρηση αρχίζει

2011-07-30T10:25:00.005+03:00

Ως τη μέρα που θα φύγω - δηλαδή Δευτέρα, θα γράφω εδώ.

Επίσης σήμερα είναι η τελευταία μέρα των 33 μου. Από αύριο 3-4!

Απόψε , κατά τα χαράματα και μετά το καθιερωμένο πάρτι για καλούς φίλους, θα κάνω τον απολογισμό μου.

Πάντως επέζησα των 33. Ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα χρονιά. Άμα σου λέω πως μετά τα 30 βλέπεις καθαρά να με ακούς. Φυσικά το άλλο ειναι πως τα βλέπεις όλα πιο καθαρά. Και τα καλά αλλά και τα κακά. Αλλά αυτό θα το πούμε σε λίγες ώρες.

Είμαι σε mood διακοπών. Το μυαλό μου είναι ήδη εκεί στο άλλο ημισφαίριο. Τα ονειρά μου έχουν χρώμα πορτοκαλί. Σκέψου να πήγαινα περισσότερες μέρες τι θα γινόταν. Πάντως οι φίλοι μου είναι ήρωες. Τους έχω σπάσει τα νεύρα με παραδοσιακά τραγούδια της χώρας.

Τέλος θέλω να πω, πως δεν βγάζω άκρη με τον πίνακα της ΑΗΚ και τις διακοπές ρεύματος. Δεν ξέρω τι ομάδα είμαι! Νόμιζα ήμουν 12, τελικά δεν παίζει μου είπε μια φίλη. Και εκεί που πάω να αποφασίσω, δεν μου κόβουν το ρεύμα εκείνη την ώρα, οπότε ξανά από την αρχή.

Άμα σου λέω να πάμε Κούβα...τουλάχιστον εκεί είναι αυθεντικά κουμουνιστικό το καθεστώς.

Πάω να πλύνω ρούχα στο χέρι και να κάνω λίστα με τα χάπια που πρέπει να πάρω μαζί μου.

Τα λέμε μετά.

Παράξενοι Καιροί

2011-07-28T10:22:00.010+03:00

Αν ακούσεις στις ειδήσεις για τον πρώτο, παγκοσμίως, θάνατο από βαρεμάρα, να ξέρεις ότι είμαι εγώ.

Αυτό το καλοκαίρι, για χίλιους λόγους δεν μου έκατσε ρε παιδί μου.

Από τη μια, ήταν όλη η στεναχώρια με τα πράγματα που έχουν γίνει, ο θυμός για το που ζούμε και από την άλλη η όρεξη μου για το απόλυτο Τ-Ι-Π-Ο-Τ-Α.

Και να πεις δεν έχω πάει τη θάλασσά μου; Δεν έχω πιει άπειρες μπίρες με φίλους σε αυλές και ταράτσες, δεν έχω κάνει καλοκαιρινό φλερτ, δεν πήρα το χρωματάκι μου στην παραλία, δεν κατανάλωσα άπειρες ποσότητες αντηλιακών και λοσιόν After Sun Korres;

Ναι, όλα αυτά τα έχω κάνει.

Και πάλι ρε παιδί μου.

Με ταλαιπωρεί αυτό το καλοκαίρι. Φτάνει να σου πω, πως έχω να πάω σε μπαρ μέρες και πως περνάω περισσότερες ώρες στον καναπέ να κοιτάω το ταβάνι και να ακούω μουσική από το youtube.

Παρατηρώ τους γύρω μου αποστασιοποιημένα. Σαν να παίζουν αυτοί σε ένα έργο και εγώ σε άλλο.

Δεν με ενδιαφέρει που ξημεροβραδιάζονται στις παραλίες, σε παρέες των δέκα, που είναι αραχτοί και λάητ.

Εγώ δεν είμαι έτσι και πραγματικά ποσώς με ενδιαφέρει.

Νιώθω ότι "σπαταλώ" τη ζωή μου στην αδράνεια. Αλλά μήπως καμιά φορά θες και κάτι άλλο να σε ταρακουνήσει; Δεν έχω τη δύναμη ή τη διάθεση να υποκινώ/κυνηγώ/προκαλώ καταστάσεις. Αρνούμαι. Και ας μην είναι το right thing to do.

Το μόνο που κάπως "χρωματίζει" αυτή την εποχή, είναι που διαβάζω μέρα νύκτα περιοδικά και βιβλία για το ταξίδι μου. Ευτυχώς δηλαδή, που αποφάσισα να κάνω και κάτι εντελώς εκτός ελληνικών νησιών. Κάτι διαφορετικό, εκτός από μένα και την καθημερινότητά μου. Θα πάρω αεροπλάνα, βαπόρια, τραίνα και θα διασχίσω δύο θάλασσες. Για οκτώ μέρες απλά θα είμαι αλλού και "αλλού".

Αυτές οι μέρες είναι και ο μόνος λόγος που ανέχομαι το καλοκαίρι του 2011.

Διαφορετικά...παράξενοι καιροί.

Υ.Γ1 Αν με ξαναπεί κανείς "κυρία" σε email και τηλέφωνα θα πεθάνω ΚΑΙ από κρίση ηλικίας.

Υ.Γ2 Μόνο εγώ αισθάνομαι έτσι έ;

Άκου Λοιπόν

2011-07-25T17:57:00.005+03:00

"Άκου λοιπον" λέει η θεά Ελένη Δήμου με αυτό το επίσης θεϊκό τραγούδι που ξέθαψα χθες στο ipod μου.

Άκου λοιπόν.

Τα βρίσκω με τον εαυτό μου - και ένας Θεός ξέρει για πόσα χρόνια ανέβαλλα να μπω σε αυτή τη διαδικασία. Νομίζω καμιά φορά δεν θες να είσαι ο εαυτός σου, με το φόβο μην τελικά ανακαλύψεις ότι δεν είσαι σαν τους άλλους γύρω. Και τι "δυστυχία" να είσαι διαφορετικός από τη μάζα.

Άκου λοιπόν εσύ.

"Δεν είμαι εγώ μια γυναίκα που αγάπησε μόλις εχτές,

Εγώ πληρώνω τα νοίκια στα λάθη και τις ενοχές

Έχω τρομάξει να βρω την ψυχή μου μες στις διαδρομές"

Πότε καταλαβαίνεις πως μπορείς να ανοίξεις νέους δρόμους/να μπλέξεις/να ρισκάρεις/ να φας τα μούτρα σου;

Όταν είσαι σε φάση που δεν φοβάσαι να την ξαναπάθεις.

Καλά οκ δεν θα πω άλλα βαρύγδουπα. Έχω όμως κάτι στο μυαλό μου.

Άκου λοιπόν.

Φάε τα μούτρα σου - δεν πειράζει.

Κουβέντες του αλκοόλ.

2011-07-20T01:09:00.003+03:00

Πως είναι δυνατόν να νιώθεις ένα με χιλιάδες αγνώστους γύρω σου.

Πως γίνεται να πιστεύεις ότι κάτι μπορεί να αλλάξει.

Πως μπορείς να πιστεύεις ότι τελικά αλλάζεις τόσο πολύ μέσα σε τόσο λίγο χρόνο.

Πως θα μπορούσες να ελεγχεις - τουλάχιστον τα πέντε πράγματα στη ζωή σου.

Μια Stella και μια Bud μετά...

Η ώρα είναι μια και τέταρτο.

Δροσερό αεράκι μπαίνει από το παράθυρο. Ξαπλώνω στον καναπέ. Ακούω για δέκατη φορά τις "Χίλιες Σιώπές" της Τσαλιγοπούλου.

Χαζολογώ στο fb και το twitter.

Γαμώτο έχω δουλειά - βαριέμαι να την κάνω. Θα ξυπνήσω σε κανά πεντάωρο να δουλέψω μπας και προλάβω. Αχ, τι να κάνω.

Μου έστειλε μήνυμα ο κολλητός σήμερα. Είναι σε ένα νησί. Παρακολουθεί λέει τη ζωή μου από το FB. Σόρι, αγαπημένε μου, με όλα αυτά που γίνονται δεν με προλαβαίνω. Θέλω να είμαι στην πλατεία κάθε μέρα.

Ολα τα άλλα τα άφησα πίσω.

Σχεδόν όλα δηλαδή. Παίζω ένα παιχνιδάκι. Θα δείξει αν θα παίξει και ο άλλος.

Ετοιμάζομαι για ύπνο. Ο Γιώργος ο Ιορδάνου, μου γράφει στο twitter "action first, regrets later".

Πάντα έτσι κάνω. Και όποτε δεν το ακολουθώ, το σκυλομετανιώνω. Καλύτερα αυθόρμητος σε αυτή τη ζωή. Αλλιώς μετά είσαι απλά δειλός.

Καληνύκτα.

I've got a soul but I'm not a soldier

2011-07-17T20:15:00.004+03:00

Δεν θα πω τίποτα άλλο περί του θέματος.

Έτσι κι αλλιώς το μόνο που έχει σημασία πια είναι οι πράξεις.

Από λόγια έχουμε χορτάσει όλοι.

Νιώθω επίσης πως ότι ακούω, ακόμα και ότι λέω και εγώ είναι κούφιο.

Λόγια του αέρα.

Επιβάλλεται να προσπαθήσουμε να κάνουμε κάτι.

Δεν γίνεται να ζούμε έτσι. Δεν γίνεται να περάσουμε μια ζωή - όση έχουμε τελοσπάντων γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι θα σου ξημερώσει - μέσα σε μια ήττα.

Θα τα λέμε σε πλατείες για όσο χρειαστεί.

Υ.Γ1 Δεν ξέρω αν είμαι υπερβολική όμως δεν έχω όρεξη για τίποτα αυτές τις μέρες. Όσες φορές δεν κατάφερα να πάω στη διαδήλωση ένιωθα πολύ άσχημα. Ούτε Πρωταρά, ούτε παραλίες. Απλά δεν μπορώ να διαχωρίσω τη ζωή μου με αυτά που έχουν γίνει.

Υ.Γ2 Και είναι τόσα άλλα που γυρνάνε στο μυαλό μου αυτές τις μέρες. Όχι τόσο θετικά. Τελικά αυτό το καλοκαίρι δεν μας προκύπτει και πολύ light ε;

2011-07-16T03:08:00.000+03:00

Ημέρα Τρίτη.

2011-07-15T11:39:00.004+03:00

Χθες το βράδι, ένιωσα πολύ περήφανη!

Που μαζευτήκαμε πολύς κόσμος.

Που διαδηλώσαμε ειρηνικά ενάντια σε μια κατάσταση τρομοκρατίας.

Που δεν δώσαμε δικαίωμα να βγαίνει ο καθένας και να μας βάζει ταμπέλες του τύπου "ακροδεξιοί".

Που αποδείξαμε με τον πιο δημοκρατικό τρόπο ότι δεν ανεχόμαστε αυτή τη δικτατορία που ζούμε εδώ και πολλά χρόνια.

Που έχουμε την ίδια ένταση και τα ίδια νεύρα που είχαμε και πριν τρεις μέρες - ελπίζω να συνεχιστεί αυτό.

Που τα λέμε έξω απ' τα δόντια και ας δεχόμαστε απειλές.

Μπράβο κυπριακέ λαέ που ξύπνησες επιτέλους!

Ημέρα Δεύτερη.

2011-07-14T10:36:00.005+03:00

Δεν θα πω για τα χθεσινα. Όποιος θέλει ας τα διαβάσει στο blog του AntiChristou.

Αυτό που θέλω να πω όμως είναι πως ΦΟΒΑΜΑΙ.

Φοβάμαι ότι δεν θα γίνει κάτι. Οτι θα επιρριφθούν ευθύνες σε άλλους και όχι σε εκείνους που πρέπει. Ήδη πήραμε την πρώτη "γεύση" από τα χθεσινά δελτία ειδήσεων.

Δεν θα επεκταθώ άλλο - έτσι κι αλλιώς θα ξεφυτρώσει πάλι κάποιος ανώνυμος όπως στο προηγούμενο ποστ και θα πει τα δικά του.

Με ενοχλεί που τσακώνεται κόσμος εκεί που λέμε για συσπείρωση. Εκεί που λέμε πως δεν υπάρχει νόημα ΠΙΑ να χωριζόμαστε σε κόμματα, σε παρατάξεις, σε άνδρες ή γυναίκες κλπ κλπ.

Υπάρχει περίπτωση, έστω για μια φορά να ενωθούμε και να γίνουμε δυνατοί σαν γροθιά; Μια φορά ρε παιδιά. Και ας μην το έχει η ράτσα.

Άκουσα κουβέντες. Για κόσμο - κυβερνητικό κυρίως- που δεν πήγε στις διαδηλώσεις για να μην τον δουν και χάσει τη δουλειά του.

Σε αυτό το σημείο φτάσαμε; Στην τρομοκρατία;

Φοβάμαι πως δεν τη βγάζουμε καθαρή.

Η πιο συγκινητική στιγμή χθες το βράδι η μονόλεπτη σιγή εις μνήμη του 13ου νεκρού.

Τα καταφέραμε και δεν είπε ένας κιχ.

Απόψε πάλι εκεί.

UPDATE: Τι λες κ. Χριστόφια; Ποιο πραξικόπημα, ακροδεξιοί και πράσινα άλογα; Γιατί δεν λες απλά ένα "συγγνώμη" εκ μέρους της κυβέρνησής σου αλλά και όλων όσοι ήταν μπλεγμένοι σε αυτή την υπόθεση;

Ημέρα Πρώτη.

2011-07-13T11:00:00.003+03:00

Πήγαμε χθες στη διαδήλωση. Μια παρέα τεσσάρων φίλων και μαζί μας και ένα παιδί.

Η πρόθεσή μας, όπως και των 3,000 ( μπορεί και 5,000) κόσμου που ήταν εκεί ήταν ειρηνική.

Να σταθούμε μπροστά στο προεδρικό για να δείξουμε ότι αυτό το πράγμα που έγινε δεν θα περάσει έτσι.

Αρχίσαμε να περπατούμε από την πλατεία Ελευθερίας, φωνάζοντας μηνύματα. Ο κόσμος ένθερμος. Φτάνουμε κοντά στο προεδρικό. Μπροστά μας αστυνομία. Στην αρχή δεν γίνεται κάτι. Μετά κάτι άρχισε να πετάει στον ουρανό. Δεν δώσαμε σημασία.

Ένα από τα παιδιά μας φώναξε να καθίσουμε, γιατί δεν θα μπορούσαν να περάσουν έτσι τα αυτοκίνητα της αστυνομίας. Καθίσαμε. Το πράγμα άρχισε να σοβαρεύει.

Η παρουσία των αστυνομικών έγινε πιο έντονη. Μας φώναξαν, να πάμε οι γυναίκες μπροστά με τη λογική ότι δεν θα μας κτυπούσαν εμάς. Πήγαμε. Η ατμόσφαιρα ήδη μύριζε δακρυγόνα. Τα μάτια άρχισαν να καίνε.

Εν τω μεταξύ μας στείλανε μηνύματα ότι εμφανίστηκε το ΕΛΑΜ. Εγώ δεν τους είχα δει αλλά είχα ακούσει για κάποιους άλλους που μπήκανε από μια πόρτα και ρίχνανε πέτρες. Και όχι δεν ήταν 300 όπως είπαν σήμερα οι Αρχές στην τηλεόραση. Ήταν λίγοι.

Για καλό και για κακό σταθήκαμε στην αρχή της Κυριάκου Μάτση. Το πράγμα άρχισε να αγριεύει. Εμείς είχαμε εκνευριστεί. Η αστυνομία είχε άλλες διαθέσεις.

Σε κάποια φάση, πετάγεται μπροστά μας ένα τεράστιο σύννεφο καπνού. Δακρυγόνα. Ξεχυθήκαμε όλοι πανικόβλητοι προς τη Μάτση. Τα πρόσωπα καλυμμένα, τα μάτια να καίνε.

Το συγκινητικό της υπόθεσης είναι ότι προσέχαμε ο ένας τον άλλο. Άγνωστοι με ρώτησαν αν είμαι καλά, στη φάση που δεν έβλεπα μπροστά μου και έψαχνα ένα φίλο. Μόλις λιποθύμησε μια κοπέλα, τρέξανε δεκάδες παιδιά με νερό να τη βοηθήσουν.

Σταματήσαμε στη μέση του δρόμου.

Μετά διασχίσαμε τους κήπους του υπουργείου εξωτερικού και ξαναπεράσαμε μπροστά στο Προεδρικό. Είχε ήδη μαζευτεί το ΕΛΑΜ. Εκείνο που είδα ήταν ασύλληπτο. Παραταγμένοι, με μαύρες μπλούζες, να κρατάνε δάδες και να φωνάζουν συνθήματα. Μόλις διέταξαν τις κοπέλες της παραταξής τους να αποχωρήσουν και οι μπροστά φόρεσαν κράνη, καταλάβαμε ότι κάτι κακό θα γίνει. Πολύ σύντομα ξανάπεσαν δακρυγόνα.

Τρέξαμε, φύγαμε.

Η ειρηνική διαδήλωση είχε έτσι κι αλλιώς, από ώρα τελειώσει.

Απόψε θα είμαστε ξανά εκεί.

Πιο αποφασισμένοι.

Και αύριο και μεθαύριο και για όσο χρειαστεί.

Φτάνει πια να κάνουμε τις πάπιες.

Η χώρα του "λάστιχου"

2011-07-12T10:38:00.005+03:00

Είμαι θυμωμένη. Πολύ. Και λυπημένη ταυτόχρονα.

Υπερισχύει ο θυμός όμως.

Για ακόμα μια φορά αποδεικνύεται ότι δεν είμαστε κράτος, αλλά ένα νησί που κυβερνάται από ερασιτέχνες και άπληστους.

Φταίμε που τους ψηφίσαμε. Φταίμε για την νοοτροπία που έχουμε.

Την νοοτροπία του "λάστιχου". Να προσφέρονται τόσες χώρες να καταστρέψουν τα εκρηκτικά και εμείς να αποφασίζουμε ότι εμείς "ξέρουμε καλύτερα" ( όπως κάνουμε πάντα δηλαδή ως λαός). Ο τρόπος δε που το χειριζόμαστε είναι να καταβρέχουμε με μάνικες, κουβάδες, λάστιχα τις αποθήκες με τα εκρηκτικά. Με λάστιχα! Λες και πλένουμε αυτοκίνητο ένα πρωινό Κυριακής. Λες και σβήνουμε τα κάρβουνα από τη σούβλα που ανάψαμε.

Φταίμε για την τάση μας να μην σεβόμαστε την ποιότητα ζωής και την ασφάλεια στο χώρο εργασίας.

Ήταν υπόχρεοι αυτοί οι 12 άνθρωποι να πεθάνουν στο καθήκον; Επειδή δεν λήφθηκαν μέτρα ασφαλείας; Ακόμα και τώρα που μιλάμε, στρατιώτες έχουν λάβει τη διαταγή να καθαρίσουν το χώρο. Χωρίς να έχει πάει ένας εμπειρογνώμονας να ελέγξει την ατμόσφαιρα από επικίνδυνες ουσίες. Δηλαδή, κάνουμε το ίδιο πράγμα. Έχουμε την ίδια μεσανατολίτικη, γύφτικη, τριτοκοσμική στάση ακόμα και ώρες μετά από το κακό.

Γι αυτό σήμερα θα είμαστε ΟΛΟΙ στην πλατεία Ελευθερίας. Δεν θα καρφωθούμε μπροστά από την τηλεόραση να "κατηγορούμε" την κυβέρνηση. Θα πράξουμε επιτέλους. Είναι καιρός να σταματήσουμε να είμαστε άβουλα αρνιά. Γιατί αυτό έχουμε καταντήσει στην Κύπρο. Όλοι μας.

Υ.Γ Το τι "κοράκι" έχει κατακλύσει το facebook δεν λέγεται. Να ψάχνει ο άλλος, το wall του ενός από τα παιδιά και να βάζει στίχους από ένα τραγούδι που είχε βάλει ο καημένος ο στρατιώτης κάτι μέρες πριν. Γιατί; Πόση αυτοπροβολή πια...

Burn Baby Burn...

2011-07-05T11:36:00.007+03:00

Και έρχεσαι στο γραφείο να κάνεις τη δουλειά σου. Αποφασίζεις να το δεις ψύχραιμα και αποστασιοποιημένα το θέμα.

Να κτυπήσεις κάρτα, σαν καλό στρατιωτάκι. Να τακτοποιηθείς στο γραφείο, να κάνεις το πρώτο καφέ. Να δεις τη λίστα με τα to do της μέρας. Να τα οργανώσεις στο μυαλό σου. Να πείσεις τον εαυτό σου πως πως ως τις 730 θα βγάλεις πολλή δουλειά και δεν πειράζει αν είναι καλοκαίρι και οι άλλοι είναι στα Καλά Καθούμενα για μπίρες. Είσαι "μεγάλη" πια για να γυρίζεις στα καφέ.

Ανοίγεις τα mail. Έρχονται 10-15. Ανάμεσά τους, 2-3 με τη σήμανση "επείγον". Διαπιστώνεις ότι η όμορφη λίστα to do που έκανες αρχίζει να καταρρέει σαν zenga. Αρχίζεις να μην πολυαναπνέεις. Πέφτουν τα πρώτα τηλέφωνα. Όλοι θέλουν κάτι, όλοι θέλουν βοήθεια και προφανώς εσύ πρέπει να δώσεις λύσεις. Και διερωτάσαι: ποιο είναι το επόμενο βήμα; Να τους μασάς και το φαγητό τους και να τους το δίνεις να το τρώνε;

Ο κόσμος γύρω σου στην τσίτα. Τα νεύρα σου συναγωνίζονται τα δικά τους. Με το παραμικρό αρπάζεστε. Σκέφτεσαι να υποχωρήσεις. Αλλά όχι δεν θα το κάνεις. Γιατί και συ πνιγμένος είσαι. Είστε σαν λιοντάρια στην αρένα. Και όποιος νικήσει.

Στο τέλος κανείς.

Βλέπεις κόσμο να χαμογελά γύρω σου - αλήθεια, παίζει και αυτό το σενάριο στη δουλειά;

Δεν θες να χαμογελάσεις. Δεν σου βγαίνει. Τα στρατιωτάκια είναι ανέκφραστα. Eίσαι και σε φάση burn out, "καμένη από χέρι" δηλαδή.

Η ώρα πάει 12. Έχεις κάνει ελάχιστα από τη λίστα σου και δεκάδες από εκείνα τα εκνευριστικά έκτακτα. Σκατά....θες να κλαις. Πάλι θα πάρεις δουλειά σπίτι. Πάλι θα κοιτάς έξω από το παράθυρο και θα διαπιστώνεις πως δεν ζεις.

Μέσα στη χαρτούρα, τα στυλό, τα καλώδια και τα τηλέφωνα που κτυπάνε διαρκώς προλαβαίνεις να σκεφτείς το όνειρο που είδες χθες το βράδυ.

Ήσουν, λέει, σε ένα κρεβάτι με δροσερά σεντόνια. Δίπλα σου ξαπλώνει κάποιος που σου ψιλοαρέσει. Τα πρόσωπα σας είναι πολύ κοντά, τα κορμιά σας αγγίζουν το ένα το άλλο. Σε κοιτάει, τον κοιτάς. Ξέρετε που θα οδηγήσει. Ξαπλώνεις πάνω του. Έχει ωραία χείλη, ελαφρώς σκασμένα. Κάνεις να σκύψεις το κεφάλι σου και να τον φιλήσεις. Σε σταματά, "όχι ακόμα". Μένεις ακίνητη.

Επιστρέφεις στη δουλειά. Νιώθεις τύψεις που τόλμησες να σκεφτείς κάτι άλλο εκτός από τη to do list.

Πότε ήταν η τελευταία φορά που ένα όνειρό σου έγινε πραγματικότητα; Πότε ήταν η τελευταία που δεν είχες ανάγκη να ονειρευτείς γιατί απλά ζούσες;

Δεν θυμάσαι.

Up & Down

2011-07-01T13:00:00.003+03:00

Βαριέμαι πάρα πολύ:

- Να μένω σπίτι

- Να βγαίνω

- Τα ίδια μέρη

- Τις ίδιες κουβέντες

- Τον ίδιο κόσμο

-Tις ίδιες εικόνες και παραστάσεις

Με κουράζει:

- Το φετινό καλοκαίρι και ο Ιούλης που προβλέπεται μακρύς, αργός και αδιάφορος.

- Οι Κυριακές στην παραλία. Ο κόσμος, το πήξιμο της επιστροφής.

- Που δεν ανυπομονώ για κάτι π.χ. μια συναυλία.

- Που όταν μου αρέσει κάποιος πρέπει να καταστρώσω στρατηγικό σχέδιο. Δεν γίνεται για μια γαμημένη φορά απλά να έλθει να με βρει;

- Που βγαίνω έξω, ξέρω κόσμο και απλά σκέφτομαι ότι είμαστε οι ίδιοι άνθρωποι, στις ίδιες γειτονιές.

Με προβληματίζει:

- Που θέλω συνέχεια να ταξιδεύω μόνο και μόνο γιατί δεν θέλω να είμαι εδώ.

- Που δεν με ικανοποιούν τα μικρά καθημερινά που κάποτε με καθόριζαν και μου άρεσε.

- Που δεν βρίσκω καμία απολύτως χαρά στη δουλειά μου και που δεν έχω φιλοδοξίες.

- Που μ' αρέσουν δυο-τρεις τύποι αλλά δεν είναι μέρος της καθημερινότητας μου και έτσι μπαίνω στο τριπάκι να κάνω τον Ιντιάνα Τζόουνς.Δεν θέλω να 'μαι κυνηγός...

Με εξιτάρει:

- Η ιδέα ενός φλερτ. Όχι που να έχει διάρκεια πέντε λεπτών, αλλά που να πηγαίνει ώρες, μέρες και τελοσπάντων να καταλήξει κάπου ( οριζόντια).

- Η φαντασίωση ότι παραιτούμαι και ότι κάνω κάτι δημιουργικό και για ένα μαγικό λόγο έχω και τα λεφτά να με συντηρώ.

- Το να τακτοποιήσω επιτέλους τα cd μου και το γραφείο στο σπίτι μου. Δεν το βλέπω να γίνεται σύντομα παιδικό δωμάτιο ( λέμε τώρα).

Μου προκαλεί χαμόγελο στα χείλη:

- Κάτι ντινέ, κάτι ποτά σαν το ψεσινό. Όμορφα, απλά και ειλικρινά. Ξέρεις εσύ ;)

- Κάτι συνομιλίες όπου μετά διαπιστώνω ότι είναι γελοίο που μας χωρίζουν αεροπλάνα και βαπόρια. Αφού είμαστε τόσο "κοντά". Ξέρεις εσύ :)

- Κάτι μηνύματα τρελλά, αγαπησιάρικα με λέξεις που έχω πεθυμήσει.

- Το νέο cd των UNKLE, του Σεραφείμ Τσοτσόνη, των National. Αγαπώ.

Ατάκες γκομενοδιώκτες

2011-06-28T13:29:00.001+03:00

Αν θες να διώξεις γκόμενο, αν θες να ξενερώσεις ένα νέο πρόσωπο που προσπαθεί να πει στη ζωή σου, ιδού οι ατάκες με τις οποίες θα το πετύχεις.

1. Ερωτεύομαι πάντα τους λάθος ανθρώπους

Hint: Είμαι psycho looser

Hint2: Υπονοώ πως είσαι και συ λάθος.

2. Εγώ μόνο σχέσεις σοβαρές κάνω.

Hint: Θα μπεις στα βαθιά και μάλιστα χωρίς μάσκα.

Hint2: Είμαι μια κολλημένη γκόμενα/κολλημένος γκόμενος.

3. Δεν μ΄αρέσει να κοιμάμαι μ' άλλους

Hint: Έχω θέματα δέσμευσης και δεν μ' αρέσουν οι post-sex αγαπούλες

Hint2: Προτιμώ τα one night stand και τις σχέσεις που δεν είναι σχέσεις.

4. Θες να βάλουμε τις φωτό μας στο facebook;

Hint: Θέλω να ξέρουν όλοι ότι έχω σχέση. Το έχω ανάγκη, αη νιντ ιτ λέμε!

Hint2: Ζω στο facebook.

5. Ε, καλά βγαίνουμε και βλέπουμε...δεν είμαστε και μαζί ε;

Hint: Έχω θέματα

Hint2: Έχω θέματα λέμε.

6. Δεν θέλω να βγαίνω με τους φίλους σου, αλλά θέλω να γνωρίσεις τους δικούς μου

Hint: Ούτε και που θέλω να δω πως είναι η ζωή σου

Hint2: Δεν θέλω να καταλάβουν οι φίλοι σου ότι είμαι ένας βλάκας και μισός.

7. Θέλω να κάνω 2 παιδιά ( ατάκα 2ου ραντεβού)

Hint: Δεν με νοιάζει ποιος είσαι, το σπέρμα σου θέλω.

Hint2: Έχω σχέδιο ζωής και αυτό θα ακολουθήσω - ποιος τους χέζει τους έρωτες

8. Μ' αγαπάς; ( ατάκα που άμα τη λες ακριβώς μετά το σεξ ή δέκα φορές τη μέρα είναι λάθος)

Hint: Τρελές ανασφάλειες λέμε

Hint2: Είμαι ένα πρηκτόνι

9. Εγώ θα πάω εκεί, εσύ κάνε ότι θες.

Hint: Βασικά προτιμώ να μην έρθεις

Hint2: Είσαι μια γκόμενα που επί της ουσίας δεν με ενδιαφέρεις και ιδιαίτερα

Και τώρα ένα τραγούδι που ΔΕΝ πρέπει να αφιερώσεις σε καινούριο γκόμενο/α.

"Όχι δεν μιλώ για μια νύκτα εγώ, δεν μιλώ για ένα βράδι εγώ, για όλη τη ζωή μας εγώ μιλώ"

Hint: Δεν κάνω one night stand εγώ, ούτε και one week stand εγώ.

Hint2: Δεν χαλαρώνω αν δεν μου πεις οτι θα μαστε μαζί για πάντα.

Ζητείται επειγόντως...

2011-06-20T22:30:00.002+03:00

ΟΝΕΙΡΟΠΑΓΙΔΑ.

" Τίποτα σημαντικό....ζω μονάχα εν λευκώ".

Τα παράξενα και τα ωραία του τριημέρου

2011-06-14T11:36:00.004+03:00

Το έχω πει και θα το ξαναπώ. Τα τριήμερα είναι καταστροφικά.

Γιατί περνάς μέρες μακριά από το γραφείο-Σπιναλόγκα, ξεχνάς και όταν επιστρέφεις πίσω όλα σου φαίνονται τόσο χάλια και σπατάλη του χρόνου και της ζωής σου.

Τέλοσπάντων, ας μην επεκταθώ σε αυτό. Προηγήθηκε και ένας καυγάς πριν λίγο...

Αυτό το τριήμερο ήταν ελαφρώς παράξενο. Όπως αρκετά πράγματα στην ζωή μου εξάλλου αυτή την περίοδο. Δεν ξέρω γιατί, αλλά ειδικά τώρα μόνο βαρετή δεν την λες τη φάση μου.

Θα στα αφηγηθώ με εικόνες.

Έζησα στιγμές Αθήνας στην Κύπρο! Το οποίο σημαίνει πως γύριζα συνέχεια. Ειδικά ένα βράδι, δεν θυμάμαι σε πόσους τόπους πήγα. Απλά κατέληξα στο Club D! Μα στο club D; Χορεύαμε συνέχεια, όλοι με όλους, γνωστοί με αγνώστους. Πάω να φύγω, ζητώ από την μπαργούμαν το τσαντάκι μου μου λέει στα αγγλικά "Θα φύγεις;". Γνέφω ναι. Και λέει " Τι κρίμα". Δεν ξέρω.

Με φλέρταρε για 5 δευτερόλεπτα το πιο απίστευτο πλάσμα. Τι όμορφος που ήτανε! Και για να δεις πόσο αμάθητη είμαι πια, με το που συνειδητοποιώ ότι με καρφώνει έντονα, τον καρφώνω και γω για τρία δευτερόλεπτα και μετά κοιτάζω κάτω. Λες και δεν μ' άρεσε. Απλά ντράπηκα σαν δεκαεξάχρονο. Ευτυχώς μετά φεύγοντας μου έριξε μια θεϊκή ατάκα στ' αυτί και κατάλαβα ότι ακόμα γούσταρε. Άρα το θέμα τώρα είναι να τον ξαναεντοπίσω. Είναι σε κάτι τέτοιες φάσεις που σκέφτομαι πόσο χαοτική είναι η Λευκωσία.

Εκεί που βαριόμουν ασύστολα να πάω Πρωταρά, κατάφερα να μείνω για 24 ώρες και τελικά να περάσω σούπερ. Νέος κόσμος, νέοι τόποι, παλιοί καλοί φίλοι. Και δεν υπάρχει πιο όμορφη στιγμή από το να μοιράζεσαι ένα τενεκεδάκι ΚΕΟ και ένα τσιγάρο με φίλη και να φιλοσοφείς. Πόσο έχω πεθυμήσει τέτοιες απλές φάσεις.

Το πρώτο μπάνιο δεν ήταν πολύ θεαματικό. Μια χάλια παραλία και δεν είμαι και ιδιαίτερα ευχαριστημένη από το φετινό μου look της παραλίας.

Δεν είναι πολύ παράξενο όταν πέφτουν οι μάσκες μετά από χρόνια; Δεν είναι λυπηρό; Τί κάνεις όταν συμβεί; Ακυρώνεις τα προηγούμενα χρόνια; Ή απλά δεν το σκέφτεσαι, όπως μαθαίνεις γενικά να μην σκέφτεσαι και πολλά άλλα;

Κάθισα και σκέφτηκα τα της Αθήνας. Το ότι είδα μπροστά μου αυτό το άτομο μετά από δύο ολόκληρα χρόνια ήταν καλό. Όντως ο κύκλος έκλεισε. Νομίζω θα το ξανασυναντήσω κάπου κάποτε. Υπό καλύτερες και πιο "σωστές" συνθήκες.

Σοκαρίστηκα με το πόσο γρήγορα προχωράει η ζωή μου πια. Και γω μαζί της. Είναι σαν να βγαίνω από τη "φούσκα" μου. Είναι σαφώς καλό. Απλά με φοβίζει. Θα με προλάβω;

Και αν τελικά ακολουθήσω την καρδιά μου θα φάω τα μούτρα μου; Νομίζω πως ναι, αλλά δεν είναι καλύτερα έτσι;

Είμαι φορτισμένη. Από την Αθήνα μέχρι τώρα.

Μήπως είναι καιρός;

Αρνούμαι άλλη φάση αδράνειας.

Έρωτας ο - μοιραία - ωραίος

2011-06-08T18:17:00.004+03:00

"Η ένταση ενός καινούριου έρωτα εξαρτάται από την μοναξιά που προηγήθηκε από αυτόν".

Έτσι έγραψε η Μαλβίνα. Έτσι είναι.

Ποτέ δεν κατάλαβα εκείνους που μετά από μια σχέση "έντονη", όπως την περιγράφουν, ξαναβουτάνε αμέσως σε μια άλλη. Πώς γίνεται; Καλά καλά δεν έφυγε η μυρωδιά του άλλου από το κορμί σου, από τα σεντόνια σου.

Είναι αυτές τις φορές που η μοναξιά επιβάλλεται. Έτσι όταν έρθει αυτός ο καινούριος έρωτας, να τον νιώσεις έντονα.

Γιατί μόνο έντονα βιώνονται αυτά τα πράματα.

Έρωτας που δεν σου δένει το στομάχι κόμπο, που δεν σου ανατρέπει το είναι σου, δεν είναι έρωτας. Είναι συμπάθεια, είναι ανάγκη να μην είσαι μόνος.

Μου είπε ένας φίλος χθες το βράδι, πως με είδε πιο "συμβιβασμένη" από το προηγούμενο βράδι που είχα επιστρέψει από Αθήνα και που ήμουν έτοιμη να σκάσω.

"Λες να βαρεθείς και τελικά να παντρευτείς έναν μέτριο τύπο και να κάνεις τη ζωή που τώρα μου λες ότι τρέμεις;".

Το βρήκα αδιανόητο. Και την συγκεκριμένη εικόνα και ότι το σκέφτηκε καν.

Έρωτας αγάπη μου. Έντονος. Να τον ζήσεις, να καταλάβει όλα σου τα κύτταρα και αν τύχει να σε κάψει.

Το έζησα και θα το ξαναζήσω.

Δεν τα φοβάμαι τα πατώματα εγώ.

Όχι όταν πριν, είδα τη γη από ψηλά.

Ευχαριστήριο.

2011-06-07T08:03:00.002+03:00

Δεν ξέρω τι μου κάνει η Αθήνα.

Είτε με βγάζει εκτός εαυτού είτε μου αναδεικνύει τον πραγματικό.

Υποπτεύομαι πως ισχύει το δεύτερο.

Δεν ξέρω πως να σου όλα όσα έγιναν τις τελευταίες τέσσερις μέρες.

Το παρελθόν μου κτύπησε με θράσος την πόρτα. Είδα ανθρώπους που είχα να τους δω 2 χρόνια.

Έκλεισαν κύκλοι και καλά έκαναν. Έπρεπε.

Και τώρα που έκλεισαν τι θα γίνει;

Θα ανοίξω άλλους. Πρέπει.

Υ.Γ Άκου το τραγουδάκι δίπλα...

Κουβέντες του αέρα.

2011-06-02T11:14:00.008+03:00

Χάθηκα καλή/έ μου φίλη. Με τσάκισε η βλαμμένη τενοντίτιδα. Και που γράφω τώρα δεν θα έπρεπε. Τέλοσπάντων, η ανάγκη βλέπεις.

Η ανάγκη να πω, να γράψω κάτι μπας και γλυτώσω τις τσιρίδες σήμερα.

Πότιζα τον κήπο μου πριν από δύο μέρες και ξαφνικά έφαγα την φλασιά. Αχ, πότε ήταν η τελευταία φορά που ήμουν μια ηλίθια ρομαντική; Που ένιωθα σαν ένα "λουλουδάκι"΄; Οκ ακούστηκε τελείως λάθος. Αλλά το έπιασες το νόημα. Μήπως όσο μεγαλώνουμε δεν πρέπει να περιμένουμε αυτές τις σούπερ στιγμές που τις κάνουμε και μεις πιο σπουδαίες με τον αυθεντικό/αθώο τρόπο που τις αντιμετωπίζουμε;

Νευριάζω με τα καλούπια. Που προσπαθούν να μου επιβάλουν κάποιοι που δεν έχουν δικαίωμα πια. Δεν έχεις δικαίωμα πια. Ούτε γκόμενά σου είμαι, ούτε φίλη σου. Τα δικά μου τα καλούπια εγώ τα σπάζω και εγώ τα ορίζω. Και αν υπάρχει κάτι που νιώθω καλά είναι που δεν φοβάμαι να παραδεκτώ που κολλάω και που ξεκολλάω.

Ρουτίνα. Τίποτα δημιουργικό. Κούραση. Κάποτε με ένοιαζε η ποιότητα της δουλειάς μου. Τώρα παράγω σαν να δουλεύω σε φάμπρικα. Δεν θα ανησυχούσα τόσο, αν δεν με έπιανε ο φόβος κάθε τρεις και λίγο, ότι τα χρόνια περνάνε και εγώ δεν εξαργυρώνω όπως θέλω την ενέργεια στη δουλειά μου.

Δεν ελπίζω σε κάτι καλό όσο αφορά στον έρωτα. Το έλεγα παλιά αλλά πάντα άφηνα ένα παραθυράκι μέσα μου. Σκεφτόμουν πως αν το πω, θα έρθει η τύχη και θα το ανατρέψει. Πως θα γινόταν κάτι μαγικό και θα μου έλεγαν οι γύρω μου "είδες που γκρίνιαζες;". Τώρα δεν έχω ίχνος ελπίδας. Δεν πιστεύω πως είναι δυνατόν. Γράφω αυτές τις ατάκες και νιώθω πως είναι σαν να καθορίζω εγώ τις γραμμές του έρωτα στην παλάμη μου και πως τις σβήνω με κάθε μου αρνητική δήλωση.

Δεν μπορώ να περάσω ακόμα ένα χρόνο σαν τον περσινό. Όχι πως δεν ήταν καλός. Αλλά πόσα έξω, πόσα μπαρ, πόσο τα ίδια και τα ίδια; Γαμώτο, είμαι λίγο αχάριστη ε;

Μου λείπει ένας άνθρωπος το παραδέχομαι.

Επιτέλους βρήκα τη φόρμουλα με τους φίλους μου. Δεν με ανησυχεί το θέμα. Το ΄χω.

Νευριάζω που τρέχω τους άλλους και μένα δεν με τρέχει κανείς. Που τρέχω να εξυπηρετήσω και που δεν παίρνω κάτι πίσω. Εντάξει είπαμε , "κάνε το καλό και ρίξτο στο γιαλό" , αλλά εμένα ο δικός μου γιαλός πλημμύρισε και με έπνιξε. Πώς είναι δυνατόν να τρέχεις τόσο πολύ για να γίνει μια δουλειά; Οι άλλοι πώς τα καταφέρνουν και έρχονται και τους βρίσκουν πράγματα;

Μια φίλη μου έγραψε σήμερα στο fb ότι βρίσκεται στον πάτο. Της δουλειάς. Τι μαλακία. Να σε πνίγει αυτό το γαμημένο πράγμα η δουλειά, λες και δεν υπάρχει κάτι άλλο στον κόσμο. Μαλακία επίσης να είσαι ικανός και αντί να γίνεται πιο εύκολη η ζωή σου, να γίνεται πιο δύσκολη γιατί σου τα φορτώνουν επειδή "μπορείς". Δεν μπορώ κύριε διευθυντά μου αλλά είμαι μαλάκας και υπεύθυνο άτομο και δεν μου βγαίνει να στο πω.

Σήμερα θα πάω Αθήνα. Έχω να δω άπειρο κόσμο. Ξέρεις πόσο πολύ με τρομάζει που δεν θα καταφέρω να δω όσους θέλω; Ή που πρέπει να τους χωρίζω ανά δίωρο; Να δεις που στο τέλος απλά θα εξαφανιστώ και δεν θα τους δω. Δεν είναι ακριβώς παράπονο. Είναι ένα πράγμα που συμβαίνει και εδώ. Θέλω να δω κόσμο, δεν τους προλαβαίνω και από την άλλη θέλω να δω και λίγο τον εαυτό μου. Πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός. Με φοβίζει αυτό.

Και κάτι θετικό....ήρθε το καλοκαιράκι. Θέλει προσπάθεια αλλά θα το κάνουμε όμορφο. Δεν μας παίρνει να μην.